Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 13, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 13, Quaestio 1 [atv-l1d13q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 13, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-02">September 02, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d13q1">
				<head>Liber I, Distinctio 13, Quaestio 1</head>
				<p>Post hoc considerandum est quod in hac 13 distinctione principaliter agitur de
					differentia generationis et processionis Spiritus Sancti sive spirationis, quod idem est,
					quero conformiter cum eodem: utrum generatio et spiratio in Deo realiter distinguantur. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod non, quia in divinis quecumque realiter disitnguuntur adinvicem
						opponuntur dicente <name>Anselmo</name> et <name>Boetio</name> quod omnia idem in
						divinis ubi non obviat relationis oppositio, sed generatio et spiratio non opponuntur
						adinvicem, ut patet; ergo etc.</p>
					<p>Contra: si generatio in divinis esset realiter spiratio Spiritus Sancti, esset vere
						genitus et Filius vere spiratus. Consequens est falsum. Non est dubium, igitur et
						antecedens. Consequentia probatur, quia bene sequitur generatio est productio, igitur
						genitum est productum, igitur a simili bene sequitur generatio est spiratio, igitur
						generatum est spiratum et econverso. </p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione primo ponam tituli expositionem, secundo quattuor conclusiones.
						Tertio movebo dubia. Quarto respondebo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Articulus primus</head>
					<p>Quantum ad primum, quia generatio quedam est activa et quedam passiva et similiter
						spiratio. Potest primo comparari generatio activa ad spirationem activam et tunc est
						sensus questionis utrum generatio activa et spiratio activa realiter distinguantur in
						Patre.</p>
					<p>Potest secundo comparari generatio activa Filii ad spirationem activam et est sensus
						utrum generatio activa et spiratio activa realiter distinguantur in Filio.</p>
					<p>Potest tertio comparari generatio activa Patris ad spirationem passivam et tunc est
						sensus utrum generatio activa Patris et spiratio Spiritus Sancti realiter
						distinguantur.</p>
					<p>Potest ulterius ultimo comparari generatio passiva ad spirationem passivam et tunc est
						sensus utrum generatio passiva Filii et spiratio passiva Spiritus Sancti realiter
						distinguantur. Et hoc de primo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Secundus articulus</head>
					<p>Quantum ad secundum articulum. </p>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>
						<p>Prima conclusio est quod generatio activa et spiratio activa non distinguuntur
							realiter in Patre. </p>
						<p>Probatur primo sic: si generatio et spiratio activa in Patre sint due res distincte
							vel una earum est ei essentialis et alia accidentalis vel utraque accidentalis vel
							utraque essentialis. Primum dari non potest ne cogamur subiectum et accidens ponere in
							divinis. Nec secundum tum propter causam assignatam, tum quia paternitas cum sit
							constitutiva Patris non est ei accidentalis. Si detur tertium, sequitur quod Pater
							constituatur ex utraque realiter sive essentialiter, quod est impossibile.
							Consequentia patet, quia tota causa quare homo constituitur realiter ex anima et
							corpore est quia quodlibet eorum est ei essentiale, sed impossibilitas consequentis
							probatur, quia quandocumque principia constitutiva alicuius constituti distinguuntur
							realiter inter se neutrum constitutivorum predicatur per se predicatione dicente “hoc
							est hoc constituto”, sed generatio activa et spiratio activa ex supposito sunt per se
							principia constitutiva persone Patris et distinguuntur realiter inter se, ergo neutrum
							illorum predicatur per se predicatione dicente “hoc est hoc de Patre”. Conclusio est
							falsa, ergo aliqua premissarum. Non maior ex quo ei constitutum inducit duo
							constituentia, quorum unum realiter non est aliud neutrum predicatur de ipso, aliter
							pars predicaretur de suo toto, ergo maior quantum ad aliquam sui partem et quicquid
							dicitur habetur propositum, quia, si sit falsa quantum ad secundam partem, habetur
							propositum, scilicet principalis conclusio. Si quantum ad primam partem, patet
							impossibilitas consequentis, ergo. Et confirmatur, quia omne constitutum quod non
							recipit realiter per se cuiuslibet constitutivi predicationem est compositum realiter.
							Sed persona Patris non recipit realiter cuiuslibet principii constitutivi
							predicationem supposito quod generatio et spiratio activa distinguuntur realiter inter
							se et sint per se principia constitutiva ipsius, ergo persona Patris est composita
							realiter, quod est impossibile. Maior patet per <name>beatum Augustinum</name> XI
								<title>De civitate Dei</title>, capitulo 10, ubi dicit quod “sim-[103rb]-plex est
							quicquid habet”, igitur, si constitutum non recipit predicationem cuiuslibet
							constitutivorum non est simplex realiter, et per consequens erit compositum realiter.
							Minor autem est manifesta ex dictis; ergo etc.</p>
						<p>Secundo ad principale sic: in divinis quicquid est paternitas realiter, ergo
							generatio activa realiter. Hec patet, quia generatio activa et paternitas sunt una res
							convertibiliter et adequate solum distincta nominaliter, ut patet per
								<name>Magistrum</name>, distinctione 27, sed spiratio activa in Patre est realiter
							paternitas, ergo. Probatur minor, quia quicquid est realiter Pater in divinis est
							realiter paternitas. Hec patet, quia paternitas et Pater in divinis sunt una res
							convertibiliter et adequate, sed spiratio activa in Patre est realiter Pater et
							econverso, ut patet ex dictis; ergo etc. Et confirmatur, quia impossibile est aliqua
							realiter distingui et de se invicem in abstracto vere predicari. Ista propositio in
							creaturis est manifesta et in divinis patet per inductionem, quia tota ratio quare
							paternitas in divinis non est filiatio est, quia realiter distinguuntur ab ea, et sic
							de similibus, quia generatio et spiratio activa predicantur de se invicem in
							abstracto, quia quecumque predicantur in divinis de se invicem in concreto predicantur
							realiter in abstracto, sed paternitas predicatur in concreto despiratione activa, quia
							spiratio activa est Pater, igitur et in abstracto, et per consequens spiratio activa
							est paternitas, sed quicquid in divinis est paternitas est generatio activa, ut patet
							ex dictis; ergo etc.</p>
						<p>Tertio sic: in divinis omnis res distincta realiter ab alia est per se subsistens.
							Hoc patet, quia omnis res que non est alteri inherens est per se subsistens. In
							divinis autem nihil est inherens alteri, igitur, si generatio et spiratio activa in
							Patre essent plures res realiter distincte, essent plures res per se subsistentes, et
							per consequens duo supposita non unum, quod est erroneum; ergo etc.</p>
						<p>Ex ista conclusione infero correlarie quod generatio passiva et spiratio activa non
							distinguuntur realiter in Filio. Deductio est clara, quia rationes ita possunt formari
							de generatione passiva et spiratione activa in Filio sicut de generatione activa et
							spiratione activa in Patre. Et confirmatur, quia, sicut se habet essentia divina ad
							personas Patris et Filii et Spiritus Sanctus quibus est communis, ita spiratio activa
							ad personas Patris et Filiis quibus est communis, sed essentia divina non est res
							distincta a Patre et Filio et Spiritu Sancto, nec a proprietatibus eorum, ut patet
							extra <title>De summa trinitate et fides catholica</title>, igitur spiratio activa non
							est res distincta a Patre et Filio, nec a proprietatibus eorundem. Imaginor ergo quod,
							sicut essentia divina non est tantum paternitas, cum sit filiatio et spiratio passiva
							que non sunt paternitas et tamen hoc non obstante non sunt res distincta ab aliquo
							istorum, sic etiam suo modo, sed spiratio activa non sit generatio activa, cum sit
							generatio passiva que non est activa. Non tamen est res distincta a generatione activa
							in Patre, nec a passiva in Filio, nec ponit in numerum realiter cum eiusdem. Et
							principalis ratio que movet me ad hoc est, quia cogemur ponere quattuor res in divinis
							non tantum tres, quod non invenitur in Scriptura, nec determinatum ab Ecclesia, immo
							videtur repugnare determinationi Ecclesie, ut patet extra <title>De summa
								trinitate</title> etc, et quia que non distinguuntur realiter nec formaliter ut
							credo.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>
						<p>Secunda conclusio est quod generatio activa et spiratio activa non distinguuntur
							formaliter in Patre, nec generatio passiva et spiratio activa in Filio, licet
							generatio activa et passiva formaliter distinguantur. Istius conclusionis probo primo
							possibilitatem, secundo necessitatem. Possibilitatem quidem sicnon est maior
							repugnantia quod una formalitas relativa et communicabilis formaliter sit formaliter
							due formalitates relative incommunicabiles formaliter quam quod una realitas relativa
							et communicabilis realiter sit realiter due realitates relative incommunicabiles
							realiter. Propositio patet ex terminis, sed non obstante huiusmodi repugnantia in
							creaturis. In divinis tamen realitas spirationis active que una existens realiter
							[103va] communicatur Filio est realiter generatio activa et passiva que sunt due
							realitates relative et incommunicabiles realiter, ut patet ex precedenti
							conclusione.</p>
						<p>Necessitatem vero deduco sic: vel realitas spirationis active et eius formalitas sunt
							idem omnibus modis extra intellectum per exclusionem omnis divisionis et non
							identitatis ex natura rei, vel non. Si sic, sequitur quod cuiuscumque spiratio activa
							est idem realiter sit idem formaliter et quod a quocumque distinguuntur formaliter
							distiguuntur realiter et econtra, et sic propositum. Si non, vel distinguuntur
							realiter omnibus modis extra intellectum per exclusionem omnis identitatis ex natura
							rei, vel non. Si sic, vel formalitas spirationis active est aliqua realitas vel nulla.
							Si nulla, ergo nihil, quia quod nulla res est omnino nihil est, secundum
								<name>Augustinum</name>. Si aliqua et non sua ex supposito sequitur quod realitas
							spirationis active et eius formalitas sunt due realitates, quarum una realiter non est
							alia, quod non est verum. Si non, sequitur quod realitas spirationis active et eius
							formalitas ex natura rei sunt idem et distinguuntur. Quo posito quero an uno et eodem
							modo omnibus modis extra intellectum sint idem et distinguantur ab alio et alio modo.
							Primum dari non potest, iuxta doctrinam <name>Scoti</name> et suorum contra quos
							ponitur ista conclusio, quia principium eorum est quod quecumque conveniunt et
							differunt a quo sui conveniunt et a quo sui differunt. Si detur secundum, sequitur
							quod realitas spirationis active a quo sui sit idem sue formalitati et a quo sua
							distincta ex natura rei. Sint illa <c>a</c> et <c>b</c> et queratur sicut prius
								<c>a</c> et <c>b</c> sunt idem omnibus modis extra intellectum per exclusionem entis
							vel non; et sequitur processus in infinitum, sed talis processus non est ponendus
							presertim in Deo.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>
						<p>Tertia conclusio est quod generatio activa et spiratio activa in Patre non sunt idem
							convertibiliter et adequate, nec generatio passiva et spiratio activa in Filio. </p>
						<p>Probatur primo sic: quod est adequate generatio activa est tantum generatio activa et
							quod est adequate generatio passiva est tantum generatio passiva. Hoc patet ex quid
							nominis terminorum, sed spiratio activa non est tantum generatio activa, quia tunc non
							esset generatio passiva, nec est tantum generatio passiva, quia tunc non esset
							generatio activa, quorum oppositum patet ex conclusionibus precedentibus; ergo
							etc.</p>
						<p>Secundo sic, quod est idem utrique oppositorum non est idem alteri eorum
							convertibiliter et adequate. Oppositum predicati infert oppositum subiecti. Sed
							spiratio activa est idem utrique eorum generationi active, scilicet et passive, et
							tanta identitate uni sicut alteri, ut patet ex dictis; ergo etc.</p>
						<p>Tertio sic: illa non sunt idem convertibiliter et adequate quorum unum invenitur ubi
							alterum non invenitur. Patet ex terminis, sed spiratio activa invenitur in Filio ubi
							generatio activa non invenitur et invenitur in Patre ubi non invenitur in Filio
							generatio passiva; igitur etc.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta</supplied></head>
						<p>Quarta conclusio est quod generatio activa et passiva in Deo realiter distinguuntur a
							spiratione passiva et inter se. Ista conclusio non est catholicis dubia, quia nemo
							christianus confitetur Patrem et Filium et Spiritum Sanctum quantum ad eorum propriam
							unam rem esse, sed tres, ut patet per <name>Anselmum</name>
							<title>De incarnatione verbi</title>, capitulo 2. Et hoc de secundo articulo.</p>
					</div>
					<div type="articulus">
						<head>Tertius et quartus articulus</head>
						<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
							dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam invenio duas opiniones, quarum prima
							ponit:</p>
						<p><name>Roddendon</name> in I, distinctione 13, questione 1</p>
						<p>Quod generare et generari differunt realiter in Patre et Filio a spiratione vel quod
							idem est quod generatio et spiratio activa differunt realiter in Patre, et similiter
							generatio passiva et spiratio activa in Filio. Et hoc opponitur ei directe. </p>
						<p>Secunda vero dicit quod querere utrum generatio activa distinguatur realiter a
							spiratione activa non est aliud quam querere utrum Pater et Filius distinguantur
							realiter a Patre. Et eodem modo querere utrum spiratio activa distinguitur a
							generatione passiva non est aliud quam querere utrum Pater et Filius distinguantur
							realiter a Filio. Et hoc opponitur ei directe, quia constat quod Pater et Filius non
							sunt realiter Pater, nec sunt [103vb] realiter Filius, licet Pater sit realiter Pater
							et Filius realiter sit Filius; et per consequens spiratio activa secundum istum modum
							dicendi non erit realiter generatio activa, nec passiva, quod contradicit conclusioni
							mee.</p>
						<p>Pro opinione…</p>
						<p><name>Durandus</name> in I, distinctione 13, questione 1, articulo 10</p>
						<p>…que communis est multis quidam doctor arguit primo sic: illa que non possunt
							convenire eidem respectu eiusdem non est non sunt idem realiter, saltem re relata,
							quia relationis esse est ad aliud, sed generare vel spirare vel generari non possunt
							convenire eidem respectu eiusdem. Generatio enim competit Patri respectu Filii tantum.
							Spirare autem non competit Patri respectu Filii, sed solum respectu Spiritus Sancti;
							rursus generari et spirare competunt Filio, sed generari tantum respectu Patris,
							spirare autem respectu Spiritus Sancti, ergo spirare non est idem realiter saltem re
							relata, cum generare vel generari.</p>
						<p>Preterea, sicut se habet generare ad generari, ita spirare ad spirari, sed generare
							et spirare non differunt realiter per me; igitur nec generari et spirari, quod est
							contra me, vel, si generari et spirari differunt realiter, igitur generare et spirare,
							quod est propositum.</p>
						<p>Preterea, duabus relationibus disparatis specie vel quasi specie differentibus
							correspondent due relationes specie vel quasi specie differentie, sed generari et
							spirari sunt due relationes disparate specie vel quasi specie differunt realiter, ergo
							relationes que eis correspondent, scilicet generare et spirare specie vel quasi
							specie, differunt, et ita realiter differunt cum sint relationes rei, non rationis.
							Maior patet, quia eadem relatio secundum speciem non opponitur pluribus secundum
							speciem. Minor autem de se patet; ergo.</p>
						<p>Preterea, quecumque sunt una et eidem eadem sunt eadem inter se saltem eodem modo quo
							sunt eadem uni tertio et hoc est necessarium cum contrarium implicet contradictionem.
							Cum ergo per me generare et generari sint idem cum spirare non solum re absoluta, sed
							etiam re relata, sequitur quod generare et spirare sunt idem, cum spirare non solum
							sit re absoluta, sed relata, et ita erunt penitus idem, quod est absurdum cum
							opponantur, igitur et illud est absurdum ex quo sequitur, scilicet quod spirare sit
							idem realiter cum generare et generari.</p>
						<p>Preterea, ab una actione immediate non possunt esse due passiones, sed generari et
							spirari sunt due passiones vel emanationes dicte passive; ergo non possit esse ab una
							actione immediate, sed generari est immediate a generare et spirari est immediate a
							spirare, ergo generare et spirare non sunt una actio, sed due realiter differentes
							sicut passiones eis correspondentes.</p>
						<p>Preterea, impossibile est esse eandem relationem producentis et producti, etiam si
							idem sit producens et productum respectu diversorum. Verbi gratia dato quod Spiritus
							Sanctus esset Filius Filii sicut contingit in humanis eundem esse Patrem et Filium
							respectu diversorum. Adhuc illa esset relatio alia quo diceretur Filius et alia
							diceretur Pater, sed spirare et generari sunt relationes producentis et producti in
							eodem, scilicet Filio, licet respectu diversorum; ergo impossibile est quod sit una
							relatio, sed necessario sunt due, quia idem est iudicium de relationibus et
							emanationibus; ergo etc.</p>
						<p>Preterea, ad idem…</p>
						<p><name>Landulphus</name> in I, distinctione 13, questione 1, articulo 1</p>
						<p>…quidem alius doctor arguit dupliciter. Verum, quia prima ratio sua coincidit cum
							quarta precedentis doctoris. Dimitto eam; sed secundo arguit sic: eandem relationem ut
							relationem constituere realiter et non constituere est contradictio secundum idem. Sed
							paternitas constituit personam Patris realiter in esse suppositali et ut relatio,
							spiratio, actio, non ergo impossibile est quod sint una res inquantum relatio. Maior
							patet ex primo principio, quia contradictoria non sunt circa idem. Minor probatur,
							quia, si spiratio actio constitueret personam Patris in esse suppositali, quia de
							paternitate certum est quod constituit cum spiratio actio sit in Patre et Filio, Pater
							et Filius essent unum suppositum una relatione reali, quia tunc ita esset de
							personalitate Filii sicut Patris.</p>
						<p>Preterea, ad idem arguitur communiter, quia, si spiratio activa non distingueretur
							realiter a generatione activa et passiva, non esset quattuor relationes reales in
							divinis, quod est contradicta doctorum.</p>
						<p>Pro secunda opinione…</p>
						<p><name>Roddendon</name> ut supra.[104ra] </p>
						<p>…arguitur unica ratione sic: spiratio activa non est nisi Pater et Filius qui active
							spirant Spiritum Sanctum et generatio activa non est aliud quam Pater, nec passiva
							quam Filius, igitur querere utrum spiratio activa distinguatur realiter a generatione
							activa non est aliud quam querere utrum Pater et Filius distinguatur realiter a Patre.
							Et querere utrum distinguantur realiter a generatione passiva non est aliud quam
							querere utrum Pater et Filius distinguuntur realiter a Filio. Antecedens supponitur et
							consequentia videtur clara, sed ad veritatem nulla istarum opinionum videtur mihi
							rationalis, nec tenenda. Non quidem prima, quia, si spiratio activa et generatio
							activa in Patre vel passiva in Filio essent due res distincte, non posset salvari
							summa simplicitas persone divine, nec posset vitari quaternitas rerum in divinis quam
							non admitit Ecclesia, ut patet ex dictis; igitur etc.</p>
						<p>Contra <name>Roddendon</name></p>
						<p>Nec secunda, quia vel iste doctor intelligit quod spiratio activa sit una res que est
							Pater et Filius et Spiritus Sanctus sicut essentia divina que est una res que est
							Pater, Filius et Spiritus Sanctus, vel intelligit quod sic est Pater et Filius quod
							non est aliqua una res, sed simpliciter plures. Si secundo modo, male et periculose
							intelligit et contra intentionem doctorum et fidem. Si primo modo, patet quod non est
							idem querere utrum Pater et Filius distinguantur realiter a Patre, sed intellectus
							questionis est utrum res illa que est spiratio activa et res illa que est generatio
							activa sint una sola res vel plures, sicut non est idem querere utrum essentia divina
							distinguatur realiter a generatione activa et utrum Pater et Filius et Spiritus
							distinguantur realiter a Patre. Sed intellectus questionis est utrum res illa que est
							essentia divina et res illa que est generatio activa sit una sola res vel plures; et
							in isto sensu doctores qui realiter et catholice volunt loqui intelligunt questionem
							nec motiva illarum opinionum concludunt. Et ideo respondeo ad primum.</p>
						<p>Ad rationes <name>Durandi</name></p>
						<p>Et nego maiorem, quia ad hoc quod aliqua non possunt convenire eidem respectu eiusdem
							sufficit quod illa non sint idem convertibiliter et adequate vel quod sint
							equipollentia rebus distinctis. Et sic est in proposito, quia spiratio activa non est
							convertibiliter generatio activa, nec passiva, ut patet ex tertia conclusione, nec
							illa res que est generatio activa et spiratio activa in Patre est minoris virtutis
							quam si illa essent realiter distincta in ipso, sicut illa res que est bonitas et
							sapientia in Deo non est minoris virtutis quam bonitas et sapientia si essent res
							distincte in eo.</p>
						<p>Ad secundum, primo reduco rationem contra eum: sicut se habet generare ad generari,
							ita se habet spirare ad spirari, ergo permutatim, sicut se habet generare ad spirare,
							ita generari ad spirari, sed generare et spirare non constituunt distincta supposita
							realiter; igitur nec generari et spirari, quod est contra eum et contra quoscumque
							recte loquentes. Vel, si generari et spirari constituunt, ita et generare et spirare,
							quod est erroneum. Vel sic: si generare et spirare conveniunt eidem persone ista, et
							generari et spirari. Vel, si generari et spirari non conveniunt eidem, ita nec
							generare et spirare, quorum quodlibet est contra fidem.</p>
						<p>Ad formam igitur rationis dicitur communiter quod communtata proportio non tenet
							gratia forme in quantitatibus ubi est proportio et proportionabilitas. In qualitatibus
							autem vel aliis habitibus si tenet gratia materie, non tamen gratia forme et, quia in
							proposito non arguitur in terminis quantitatis, nil sequitur gratia forme. Verum, quia
							multotiens tam doctor quam <name>Philosophus</name> arguunt per locum mutata
							proportione etiam non in terminis quantitativis.</p>
						<p>Respondeo aliter ad rationem et dico ad maiorem quod, si li ‘sicut’ sit nota omnimode
							similitudinis, propositio non est vera, quia generare sic se habet ad generari quod
							quodlibet istorum convenit uni soli persone et est contitutivum ipsius. Spirare vero
							non sic habet ad spirari, cum spirare conveniat duobus et non sit constitutivum
							alicuius. Si vero sit nota alicuius similitudinis, vera est propositio, sed tunc non
							tenet commu-[104rb]-tata proportio nisi forte gratia materie, etiam supposito quod
							teneat in quibusdam terminis non sequitur quod ita se habeat generare ad spirare,
							presertim quantum ad identitatem et non identitatem de qua nunc agitur sicut generari
							ad spirari. Ratio huius est, quia generare et spirare conveniens eidem persone divine
							in qua non possunt poni aliqua res distincte. Generari autem et spirari non conveniunt
							eidem, ut dictum est supra.</p>
						<p>Ad tertium nego maiorem. Si intelligat quod talibus relationibus correspondeant due
							relationes realiter differentes, sufficit enim quod respondeant due relationes
							virtualiter vel equivalenter. Et sic est in proposito, quia, licet generatio activa et
							spiratio activa non sint due relationes reales, quarum una non sit alia realiter, sunt
							tamen due virtualiter vel equivalenter, quia illa una relatio realiter vere est
							generatio activa, et ideo vere opponitur et correspondeat generationi passive et vere
							est spiratio activa, et ideo vere opponitur et correspondet spirationi passive, unde,
							si eadem relatio in creaturis erit equalitas et similitudo talis est una relatio
							realiter et due virtualiter vel equivalenter et sufficienter correspondent pluribus
							oppositis.</p>
						<p>Ad quartum: si ratio illa esset bona, sequeretur quod essentia divina esset res
							distincta a personis, quod est contra determinationem Ecclesie, licet hoc iste doctor
							concedat et male sequeretur etiam quod generare et spirare distinguerentur realiter a
							Patre salem re relata, quod ego nollem concedere, vel quod generare et spirare nullo
							modo distinguantur, quod est propositum. Consequentia patet per formam suam arguendo
							sic: quicumque uni et eidem sunt etc., sed generare et spirare sunt idem realiter cum
							Patre non solum re absoluta, sed etiam re relata, igitur generare et spirare sunt idem
							inter se non solum re absoluta, sed etiam re relata. Si conclusio sit falsa, aliqua
							premissa est falsa et non maior per eum, igitur minor; et sic patet prima pars
							consequentis. Si vera, igitur patet secunda; ergo etc.</p>
						<p>Dico igitur ad rationem quod maior illa non est vera nisi illa sint eadem uni et
							eidem convertibiliter et adequate, sicut patet de essentia divina et personis, quod in
							proposito non est verum, quia generare et generari non sunt idem cum spirare
							convertibiliter et adequate, ut patet ex dictis.</p>
						<p>Ad quintum dico quod ab una actione realiter equipollente tamen distinctis
							virtualiter immediate possunt esse due passiones. Et sic est in proposito, ut patere
							potest ex dictis.</p>
						<p>Ad sextum nego maiorem, dum tamen illa relatio existens una realiter equipolleat
							distinctis virtualiter, sicut est in proposito; nec oppositum probatur ab eo.</p>
						<p>Ad rationes <name>Landulphi</name></p>
						<p>Ad rationem vero alterius doctor primo reduco rationem contra eum, quia, si deductio
							illa sit bona, sequitur quod essentia et paternitas in divinis sint due res distincte,
							quod non consonat catholice veritati. Deductio est clara arguendo sic: eandem rem
							constituere realiter et non constituere est contradictio secundum idem. Ista
							propositio est vera si maior sua sit vera et tenet per probationem suam, sed
							paternitas per eum constituit realiter personam Patris in esse suppositali. Essentia
							vero non, quia, cum essentia sit in Patre et in Filio et Spiritu Sancto, Pater et
							Filius et Spiritus Sanctus essent unum suppositum per deductionem suam, quod non esset
							catholice dictum.</p>
						<p>Ad rationem igitur suam dico quod ad hoc quod paternitas vel generatio constituat
							personam Patris in esse suppositali, spiratio vero non sufficit quod non sit idem
							convertibiliter et adequate sicut diceretur de essentia et paternitate.</p>
						<p><name>Egidius</name> in I, distinctione 27, questione 1</p>
						<p>Ad ultimum respondet doctor noster negando consequentiam, quia non sequitur spiratio
							activa non distinguitur realiter a generatione activa in Patre et passiva in Filio
							sicut res a re, igitur in divinis non sunt quattuor relationes reales. Responsio
							ipsius est quod relatio realis aliunde habet quod sit res et aliunde quod sit relatio.
							Primum enim, ut dicit, habet a fundamento sive ab eo in quo existit secundum a
							termino; unitas ergo et distinctio relationum realium secundum quod sunt relationes
							sumitur ex unitate vel distinctione terminorum. Unitas autem et distinctio eorum
							secundum quod sunt res sumitur ex unitate vel distinctione fundamentorum sive rerum in
							quibus existunt et, quia generatio activa et spiratio activa sunt [104va] in eodem
							fundamento immediate, quia in eadem persona Patris et habent distinctos terminos, quia
							per generationem activam Pater refertur ad Filium et per spirationem activam ad
							Spiritum Sanctum qui realiter distinguuntur, sequitur quod generatio activa et
							spiratio activa sic sunt una res in Patre quod tamen sunt due relationes reales; et
							similiter dicendum est de generatione passiva et spiratione activa in Filio. Quo
							posito patet quod iste quattuor relationes divine non sunt quattuor res, sed solum
							tres, quia spiratio activa sic ponit in numerum relationum realium, cum generatione
							activa et passiva quod non in numerum rerum, et per consequens patet quod illa non
							fuit bona consequentia.</p>
						<p>Contra <name>Egidium</name></p>
						<p>Sed, licet ista solutio sit nobis valde subtilis et pulchra, mihi tamen non videtur
							sufficere propter aliqua que asserit minus vera meo iudicio, et ideo pono contra eam
							quattuor propositiones. </p>
						<p>Prima est quod relatio realis non habet quod sit res a subiecto sive a fundamento in
							quo est. Hanc probo sic: illud quod convenit relationi reali ex se et ratione sue
							quiditatis non convenit ei ratione subiecti sive fundamenti in quo existit, sed esse
							rem convenit sibi etc; ergo etc. Maior est de se nota et minorem deduco sic: omnis
							relatio realis se ipsa omni eo circumscripto, quod non est de se per se primo
							intellectu quiditativo ipsius, est aliquid et ens, igitur se ipsa circumscripto omni
							eo etc, igitur est aliqua res. Antecedens patet, aliter se ipsa et ratione sue
							quiditatis esset omnino nihil, quod non est verum, et tamen consequentia videtur
							clara; tum quia quod nulla res est, ut patet per beatum <name>Augustinum</name> I
								<title>De doctrina christiana</title>, tum quia solemus usu dicere quicquid aliquo
							modo dicimus esse aliquid, ut patet per <name>Anselmum</name>
							<title>De incarnatione verbi</title>, capitulo 2, ergo etc. Nec valet si dicatur quod
							relatio secundum doctorem non est aliquid, sed ad aliquid, quia accipiatur aliquid ut
							contradictorie distinguitur contra nihil, sicut accipitur in ratione mea, falsum est
							quod assumitur. Oportet enim concedere quod relatio sit aliquid isto modo nisi velimus
							dicere quod sit omnino nihil, quod doctor noster non concederet.</p>
						<p>Secunda propositio est quod unitas et distinctio relationum secundum quod sunt res
							non sumuntur ex unitate et distinctione rerum in quibus existunt. Et hoc sequitur ex
							precedenti, quia bene sequitur secundum doctorem relatio realis non habet quod sit res
							a subiecto in quo est, igitur unitas et distinctio relationum realium secundum quod
							sunt res non sumuntur etc. Confirmo eam tamen satis evidenter ut mihi videtur, quia in
							eadem albedine fundantur similitudo et dissimilitudo et in eadem quantitate equalitas
							et inequalitas respectu diversorum, que tamen realiter distinguuntur sicut res a re
							supposito quod quelibet earum sit res.</p>
						<p><name>Thomas de Argentina</name> in I, distinctione 27, questione 1, articulo 2</p>
						<p>Sed ad istam rationem quidam doctor noster nititur respondere dicente quod non est ad
							propositum, quia, cum creatura non sit omnino simplex, non repugnat res distinctas
							esse in eodem fundamento creato respectu diversorum; et ideo dato quod similitudo et
							dissimilitudo dicant diversas res et hoc tamen possunt simul esse in eodem fundamento
							creato. Repugnat tamen diversas res esse in divina persona que est omnino simplex.</p>
						<p>Contra <name>Thomam</name></p>
						<p>Sed ad veritatem ista solutio destruit positionem doctoris, quia, si sit vera, patet
							quod causa quare generatio activa et spiratio activa in Patre non sunt due rationes
							non est unitas persone in qua fundatur, sed simplicitas, et tamen constat quod doctor
							non assignat pro causa simplicitatem, sed unitatem. Et confirmatur, quia doctor
							universaliter dicit quod unitas et distinctio relationum secundum quod sunt res
							sumitur ex unitate et distinctione rerum in quibus existunt, igitur hoc est verum tam
							in creaturis quam in divinis, et ideo doctor in eadem questione facta deductione sua
							concludendo sic ait propter quod dicendum est: ex distinctione terminorum relationes
							reales distingui secundum quod relationes sunt, sed ex differentia rerum in quibus
							existunt distingui ex eo quod res quedam existunt, ita quod nunquam plu-[104vb]-res
							relationes sunt plures res nisi sint in pluribus rebus, ut in pluribus suppositis, vel
							in pluribus fundamentis hoc formaliter doctoris. Et, si sit vera, patet quod
							similitudo et dissimilitudo nunquam erunt plures res nec in divinis, nec in creaturis
							nisi sint in pluribus rebus, quod contradicit solutioni sue iam date. Dimissa tamen
							ista solutione forte dicetur ad rationem iuxta principia doctoris quod similitudo et
							dissimilitudo fundate in eadem albedine respectu diversorum non sunt due relationes
							reales, sed una sola res, quia nunquam plures relationes sunt plures res nisi sint in
							pluribus rebus secundum eum. Et, licet ista responsio videatur conformior dictis
							doctoris, mihi tamen videtur impossibilis, quia ille relationes non sunt una res
							quarum una potest realiter esse altera non existente realiter et econtra, sed sic est
							in proposito, quia desinente termino dissimilitudinis et manente termino similitudinis
							manet realiter similitudo dissimile non realiter manente.</p>
						<p>Et confirmatur ex dictis doctoris, quia, secundum eum in eadem questione,
							multiplicato inferiori de necessitate multiplicatur superius, ubi proprie reperitur
							ratio superiorum et inferiorum secundum eum et secundum omnes, igitur in creaturis
							multiplicato inferiore necessario multiplicatur superius quicquid sit in divinis ubi
							hec proprie non reperiuntur, ut dicit, sed constat quod relatio realis in creaturis
							est inferior ad rem non minus quam homo ad animal, igitur saltem in creaturis iuxta
							principia multiplicatis relationibus necesse est multiplicare res, unde, sicut est
							impossibile quod duo homines sint unum animal, sic est impossibile quod due relationes
							reales saltem in creaturis sint una res.</p>
						<p>Tertia propositio est quod unitas et distinctio relationum realium secundum quod sunt
							relationes non sumitur ex unitate et distinctione terminorum. Hanc probo sic:
							pluralitas relationum realium potest stare et stat de facto cum unitate termini,
							igitur unitas earum non sumitur existente termini, nec distinctio ex distinctione.
							Consequentia nota. Antecedens probatur, quia due dissimilitudines fundate in duabus
							albedinibus respectu eiusdem nigredinis numero sunt due relationes reales et tamen
							terminus est tantum unus, quia eadem nigredo numero. Item, due filiationes reales
							quibus duo Filii referuntur ad eundem Patrem sunt due relationes reales, et tamen
							terminus est unus tantum, quia unus Pater, et sic de multis aliis. Sed, quia forte
							diceretur quod unitas et distinctio relationum in eadem specie non sumitur ex unitate
							et distinctione terminorum, sed solum unitas et distinctio relationum differentium
							secundum speciem, ut dicit doctor ibidem, idcirco ostendo hoc idem de relationibus
							differentibus specie, quia constat quod eidem albedini cui altera albedo est similis,
							nigredo est dissimilis. Constat etiam quod similitudo fundata in albedine et
							dissimilitudo fundata in nigredine respectu eiusdem albedinis sunt due relationes
							specie differentes et tamen terminus est unus tantum, ut prius. Forte dicetur quod
							similitudo fundata in albedine et dissimilitudo fundata in nigredine respectu eiusdem
							albedinis non sunt due relationes, sed tantum una, licet sint due res, quia fundantur
							in duobus subiectis, sicut concedit doctor, quia, si spiratio activa fundaretur in
							Patre et Filio secundum se, dicerentur esse due res, sed una relatio, quia terminus ad
							quem per ipsum referuntur est unus tantum, videlicet Spiritus Sanctus.</p>
						<p>Sed ad veritatem, licet illa responsio sit multum conformis dictis doctoris, mihi
							tamen videtur omnino impossibilis. Primo, quia saltem in creaturis ubi proprie
							reperitur ratio superioris et inferioris simpliciter est impossibile quod due res
							distincte sint una relatio realis numero, sicut est impossibile quod duo animalia sint
							unus homo.</p>
						<p>Secundo, quia similitudo fundata in nigredine et dissimilitudo fundata in albedine
							respectu eiusdem nigredinis non minus sunt plures relationes reales quam due
							dissimilitudines fundate in duabus albedinibus respectu eiusdem nigredinis que tame,n
							secundum doctorem et secundum omnes, sunt due relationes, non una tantum.</p>
						<p>Tertio, quia in creaturis ubi pro-[105ra]-prie reperitur genus et species que
							differunt specie differunt numero, ut patet XV <title>Metaphysice</title>, capitulo de
							uno, sed similitudo et dissimilitudo predicte in genere relationum differunt specie,
							ut notum est cuicumque, igitur differunt numero, et per consequens sunt due
							relationes, non una tantum.</p>
						<p>Quarto, quia simpliciter est impossibile eandem relationem realem numero simul esse
							et non esse. Et constat quod similitudo predicta potest esse illa dissimilitudine non
							existente vel econverso. Et ad veritatem non est aliquo modo possibile quod in
							creaturis una relatio realis numero sit in diversis subiectis et presertim distinctis
							secundum speciem.</p>
						<p>Ultima propositio est quod, si spiratio activa et generatio activa in Patre sunt
							formaliter due relationes reales, necessario sequitur quod sint due res. Hanc probo
							primo sic: quia stante supposito si generatis activa et spiratio activa non essent due
							res, sed una tantum, hoc ideo esset, quia fundantur in eodem subiecto. Hoc patet ex
							fundamentis doctoris, sed hoc non obstat, ut patet ex propositione secunda; igitur
							etc.</p>
						<p>Secundo, quia, sicut se habet relatio rationis ad ens rationis, ita relatio realis ad
							ens reale, sed impossibile est esse duas relationes rationis distinctas quin sint duo
							entia rationis distincta; ergo impossibile est esse duas relationes reales distinctas
							quin sint duo entia realia distincta, et per consequens due res.</p>
						<p>Idem <name>Thomas</name> ubi supra</p>
						<p>Sed ad istam rationem quidam doctor noster nititur respondere dupliciter. Primo
							quidem dicit quod generationem et spirationem activam esse duas relationes reales in
							Patre potest dupliciter intelligi. Uno modo intrinsece, alio modo extrinsece et
							connotative. Primo modo, ut dicit, falsus est intellectus, quia intrinsece sunt una et
							eadem realitas penitus indivisa. Secundo vero modo est verus intellectus eo quod
							paternitas et communis notio sive generatio activa sive spiratio activa, quod idem
							est, intrinsece exigit duos terminos realiter distinctos ratione, quorum vere dicuntur
							due relationes reales realitate extrinseca. </p>
						<p>His premissis dicit ad rationem quod per eam non convincitur quod generatio activa et
							spiratio activa sint due res intrinsece, sed solum extrinsece et connotative, quod
							verum est. Secundo dicit: concessis ambabus premissis non plus concluditur nisi quod
							non possunt dari due relationes realiter distincte nisi dentur due res et hoc non est
							contra doctorem, nec contra eum, quia non ponunt ut dicit communem notionem, et
							paternitatem esse duas relationes realiter distinctas, licet ponant quod sint due
							relationes reales ratione duorum terminorum realium.</p>
						<p>Contra <name>Thomam</name></p>
						<p>Nulla tamen istarum solutionum sufficit, ut mihi videtur. Non quidem prima, quia, si
							illa responsio esset bona, sequeretur quod, sicut paternitas et communis notio sunt
							due relationes, sic sunt due res, quod contradicit doctor et sibi. Consequentia patet:
							secundum istam responsionem non sunt due relationes reales intrinsece, sed solum
							extrinsece, quia cum exigant duos terminos realiter distinctos et isto modo, ut dicit,
							etiam sunt due res. Secundo, quia, si paternitas et communis notio non sunt due
							relationes reales intrinsece, sed solum extrinsece et connotative in divinis, non
							essent quattuor relationes reales formaliter et intrinsece, sed tantum tres, cuius
							oppositum intelligit doctor expresse, nec secunda. </p>
						<p>Primo, quia contradicit dictis doctoris que tamen nititur defendere qui ponit
							paternitatem et communem notionem esse duas relationes reales distinctas realiter,
							unde in fine illius questionis sic ait: concludentes igitur veritate quesiti dicamus
							quod, quia communis notio ut est in Patre est non distincta realiter a paternitate, ut
							est in Filio non alia res distincta a filiatione, et ideo non ponit in numerum
							realiter cum predictis sicut Pater et Filius et essentia non sunt tres res eo quod
							essentia ut est in Patre non est realiter distincta ab ipso et, ut est in Filio, non
							est alia res ab eo. Et subdit statim, quia predicta tria sunt tres relationes et due
							res, cum processio sit quedam relatio realis realiter distincta a qualibet
							predictarum. Quattuor erunt in divinis relationes et tres res. Ecce quod expresse
							dicit doctor quod pro-[105rb]-cessio est quedam relatio realis realiter distincta a
							qualibet alia, et per consequens paternitas et communis notio sunt due relationes
							realiter distincte secundum eum. </p>
						<p>Secundo, quia vel paternitas est alia relatio a communi notione, vel non. Si non,
							igitur est eadem, et per consequens non sunt due relationes, sed una tantum, cuius
							oppositum intendunt. Si sic, adhuc ratio remanet insoluta, quia, sicut est impossibile
							esse duas relationes rationis, quarum una sit alia, sic est impossibile esse duo entia
							rationis, quorum unum sit alius, sic est impossibile per formam rationis quod sint due
							relationes reales, quarum una non sit alia, quoniam sint duo entia realia, et sic due
							res, quarum una non sit alia, quod est propositum sive tales res velis vocare
							distinctas sive non. Manet igitur illa propositio, et per consequens patet rationem
							principalem non esse solutam. Respondeo igitur aliter ad eam et dico quod, sicut
							generatio activa et spiratio activa in Patre vel generatio passiva vel spiratio activa
							in Filio non sunt formaliter due res, sicut nec due relationes reales ponentes in
							numerum in divinis, quia in Deo nulla est rerum quaternitas, cum hoc constat quod
							spiratio activa et generatio activa in Patre vel passiva in Filio sunt due relationes
							virtualiter et equivalenter sicut et due res, quia sunt eadem res sicut et eadem
							relatio penitus indistincta ex natura rei est realiter generatio activa et spiratio in
							Patre et quia generatio activa vere et realiter opponitur spirationi passive non minus
							quam si ista essent res distincte in ipso, sic eadem relatio sicut eadem res est
							equivalenter et virtualiter plures, et in isto sensu et non aliter debent concedi
							quattuor relationes reales in divinis.</p>
						<p>Ad rationes <name>Roddendoni</name></p>
						<p>Preterea, quidem dicendum ex impugnatione ipsius, licet spiratio activa non sit nisi
							Pater et Filius et Spiritus Sanctus, est tamen una res que est Pater et Filius et
							Spiritus Sanctus sicut licet essentia divina non sit nisi Pater, Filius et Spiritus
							Sanctus, et ideo consequentia nulla, prout extitit declaratum ibidem.</p>
						<p>Contra secundam conclusionem est <name>Scotus</name> et sui sequaces, et contra
							tertiam <name>Aureolus</name>. Verum, quia opiniones eorum tractabuntur diffusius
							distinctione 33 ubi agetur de identitate vel non identitate relationis et essentie, ad
							presens supersedeo.</p>
						<p>Contra quartam posset argui, sed, quia non est apud catholicos opinabilis,
							supersedeo.</p>
					</div>
					<div>
						<head>Ad rationes principales</head>
						<p>Ad primam, que directe concludit contra quartam conclusionem, nego maiorem et habet
							eam negare quicumque catholicus si velit concedere quod tres divine persone quantum ad
							earum propria non sunt vere tres res, quod non est catholice dictum. Et ad probationem
								<name>Anselmi</name> et <name>Boetii</name> dicam quod loquuntur de identitate
							suppositorum sive personarum, quia in divinis omnes persone distincte opponuntur ad
							invicem relative. </p>
						<p>Ad secundam posset concedi quod, si generatio passiva in divinis esset realiter
							spiratio passiva, Spiritus Sanctus esset vere genitus, Filius spiratus, et sic ratio
							concluderet pro quarta conclusione. Si vero formetur de generatione et spiratione
							activa, nego consequentiam, quia ad hoc quod Spiritus Sanctus non sit genitus, nec
							Filius spiratus, sufficit quod generatio activa et spiratio activa non sint idem
							convertibiliter et adequate. Nec probatio valet, quod spiratio non est superior ad
							generationem, sicut est productio.</p>
					</div>
				</div>
			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 13, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 13, Quaestio 1 [atv-l1d13q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 13, Quaestio 1 [atv-l1d13q1.xml]
text
