Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 14, 15, et 16, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 14, 15, et 16, Quaestio 1 [atv-l1d14per16q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 14, 15, et 16, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-02">September 02, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d14per16q1">
				<head>Liber I, Distinctio 14, 15, 16, Quaestio 1</head>

				<p>Preterea, diligenter advertendum est etc, quia <name>Magister</name> in hac 14
					distinctione et duabus sequentibus agit de temporali processione Spiritus Sancti que
					aliquando visibiliter, aliquando invisibiliter temperaliter ad nos mittitur. </p>
				<p>Idcirco iuxta materiam istarum trium distinctionum simul quero: utrum cuilibet persone
					divine vere conveniat missio. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<p>Et videtur primo quod non, quia <name ref="#Lombard">Magister</name> dicit in littera,
						distinctione 15, quod idem est personam divinam mitti quod da-[105va]-ri et procedere,
						sed constat quod non cuilibet persone divine convenit quod alia persona procedat ab ea;
						igitur nec competit cuilibet ut mittat.</p>
					<p>Contra: illud competit cuilibet persone divine quod alicui potest convenire in ordine
						ad se ipsum. Missio est huiusmodi. Nam Filius dat se ipsum, ut patet per <name>beatum
							Augustinum</name>, libro III De Scriptura Sacra, capitulo 2 et similiter Spiritus
						Sanctus se ipsum dat et mittit, ut tenet per eundem XV <title>De Trinitate</title>,
						capitulo 16, ergo videtur quod mittere convenit cuilibet persone divine.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione primo ponam unius termini declarationem, secundo quadruplicem
						conclusionem. Tertio movebo dubia. Quarto respondebo. </p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Primus articulus</head>

					<p>Quantum ad primum terminus declarandus est missio circa quem terminum dixerunt
						aliqui…</p>
					<p><name>Sanctus Thomas</name>, parte I, questione 3, articulo 1</p>
					<p>…quod in omni missionis ratione duo importantur, quorum unum est habitudo missi ad eum
						a quo mittitur, aliud est habitudo missi ad terminum ad quem. Primum patet, quia per hoc
						quod aliquis mittitur ostenditur processio quedam missi admittentem vel secundum
						imperium, sicut dicens mittit servum vel secundum consilium, ut si consiliarius dicatur
						mittere regem ad bellandum vel secundum originem, ut si dicatur quod flos mittitur ab
						arbore.</p>
					<p>Secundum patet, quia oportet quod missus aliquo modo incipiat esse in termino ad quem
						mittitur, vel quia prius ibi omnino non erat, vel quia ibi incipiat aliquo modo esse quo
						prius non erat et, licet missio primo modo non convenit alicui persone divine, quia
						nullibi incipit esse de novo ubi prius, non omnino erat.</p>
					<p>Secundo modo missio potest convenire persone divine, sicut Filius dicitur missus a
						Patre in mundum, quia incipit esse in mundo visibiliter per carnem assumptam, licet
						antea esset in mundo, ut <name>Iohannes</name> 1 capitulo dicitur.</p>

					<p><name>Aureolus</name> in I, distinctione 15, questione 2, articulo 1</p>
					<p>Sed iste modus dicendi impugnatur ab aliquibus quantum ad quamlibet sui partem. Primo
						quantum ad hoc quod dicit missionem importare processionem secundum originem eo modo quo
						dicitur quod flos emittitur ab arbore. Secundo quantum ad hoc quod dicat quod de ratione
						missionis est quod missus in termino ad quem mittitur aliquo modo incipiat esse de novo.
						Primum enim istorum impugnatur sic: missio, prout hec de ea loquimur, non est idem quod
						productio, nec missus idem quod productus, immo missio sumitur pro legatione et missus
						dicitur legatus, sicut de Filio dicitur <name>Abdie</name> 1 capitulo: auditum audivimus
						a domino et legatum ad gentes misit. Sed flos non dicitur legari ab arbore, nec oriri
						est legari, igitur missio uno modo, prout hoc accipitur, non importat habitudinem
						originis.</p>
					<p>Preterea, si Filius deberetur mitti a Patre secundum rationem illam qua flos mittitur
						ab arbore, missio Filii erit ab eterno, nam Filius est a Patre ut radius solis a sole et
						flos sive ramus ab arbore. Sed nullus dicit quod Filii missio sit eterna, non igitur
						accipitur missio secundum illam rationem. Secundum autem impugnatur, quia ad hoc quod
						aliquis vere dicatur missus sufficit quod ibi prius existens de novo auctoritatem
						accipiat vel ibi prius existens et auctoritatem habens de novo auctoritate uti incipiat,
						sicut patet in humanis. Nam existenti Parisius potest Papa committere auctoritatem
						causam aliquam discutiendi et talis vere dicetur legatus, non quia de novo veniret
						Parisius, sed quia ille ibi existens de novo auctoritatem recipit. Similiter etiam, si
						dicatur quod auctoritate accepta non est dubium quod videretur quodammodo legari de
						novo, sic igitur in proposito non est de ratione persone divine quando legatur quod de
						novo esse incipiat, sed quod accepta auctoritate de novo utatur. Et ideo dicunt isti
						quod mittere active, prout accipitur in divinis, non est aliud quam auctoritatem
						transfundere in potestatem etiam alicuius operationis et determinare ad usum illius.
						Mitti vero passive non est aliud quam auctoritatem accipere et determinari ad utendum
						ea.</p>
					<p>Contra <name>Aureolum</name></p>
					<p>Sed ista impugnatio non est magni vigoris quicquid sit de veritate alterius positionis,
						quia precedens opi-[105vb]-nio contra quam introducitur non dicit quod de ratione
						missionis sit precise habitudo missi admittentem secundum originem, sed dicit quod
						missio est processio, quia per hoc quod aliquis mittitur ostenditur processio missi a
						mittente. Processio autem in plus se habet quam origo vel originativa productio, nam
						aliquid potest ab aliquo procedere vel secundum imperium, vel secundum originem, vel
						secundum consilium, ut dicit opinio, igitur dicere missio non est semper origo vel
						originativa processio, igitur missio non est processio est fallacia consequentis, quia
						proceditur a pluribus causis veritatis ad unam.</p>
					<p>Preterea, secundum istos mittere est auctoritatem transfundere et mitti est
						auctoritatem accipere, sed in divinis datio et acceptatio non sunt termini secundum
						originem, quia in divinis non est alius modus communicandi auctoritatem, quia quicquid
						habet Filius nascendo accepit et quicquid habet Spiritum Sanctum oritur procedendo,
						iuxta doctrinam <name>beati Augustini</name>, ergo secundum eos mittere personam divinam
						est ipsam originative producere et mitti est originative produci, cuius contrarium
						intenditur.</p>
					<p>Preterea, istimet dicunt quod processio missio et datio differunt circa personas
						divinas, quia processio et missio inducunt emanationem ex parte persone procedentis et
						misse propterea quod trinitas secundum eas mitti non dicitur, nec procedere datio, nec
						ex parte persone date originem non includit, quia quelibet potest dare se ipsum, licet
						non possit originare se ipsum, tunc arguitur sic: illud est de ratione missionis per
						quod missio distinguitur a datione, sed emanatio vel originatio est huiusmodi secundum
						eos; et sic videtur in dictis repugnantia.</p>
					<p>Iterum, ista impugnatio deficit in secundo puncto, quia existens Parisius, si de novo
						accipiat auctoritatem vel usum auctoritatis, incipit aliquo modo esse Parisius quo prius
						non erat, licet non incipiat esse ubi omnino non erat. Et hec sunt verba alterius
						opinionis, ut patet, igitur impugnatio una. Et ideo supposito quod de ratione missionis
						sit duplex respectus predictus distinguo de missione visibili et invisibili. Missio
						visibilis dicitur cum persona divina apparet in aliqua visibili creatura, ut patet per
							<name>beatum Augustinum</name> IV<title>De Trinitate</title>, capitulo 18. Invisibilis
						vero dicitur dum percipitur et cognoscitur mente et quelibet istarum potest accipi
						active et passive.</p>
					<p>His premissis patet intellectus questionis, quia potest intelligi de missione activa
						vel passiva et hoc est querere utrum cuilibet persone divine conveniat mittere aut
						mitti. </p>
				</div>
				<div>
					<head>Secundus articulus</head>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>
						<p>Quantum ad secundum articulum est prima conclusio hec quod Spiritus Sanctus mittit
							Filium et mittitur a Filio. Ista conclusio quantum ad primam partem patet auctoritate
								<name>beati Augustini</name> II <title>De Trinitate</title>, capitulo 11, ubi dicit:
							“mitti a Patre Filius sine Spiritu Sancto non potuit. Nam Pater videtur eum misisse,
							quia ex femina eum fecit quod non utique sine Spiritu Sancto. Et
								<name>Ambrosius</name> II libro <name>De Spiritu Sancto</name> exponens illud Isaie
							20 misit me Dominus etc., dicit: quis est qui dicit misit me Dominus et eius nisi qui
							venit a Patre ut salvos faceret peccatores Christus, ergo Pater misit Filium et
							Spiritum Sanctum. Ad hoc etiam <name ref="#Lombard">Magister</name> adducit plures
							auctoritates in littera, distinctione 3, capitulo 4. </p>
						<p>Quantum ad secundam partem: conclusio nulli est dubia, scilicet quod Spiritus Sanctus
							mittitur a Filio, quia omnis persona procedens ab alia potest mitti ab illa et constat
							quod Spiritus Sanctus procedit a Filio etc. </p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>
						<p>Secunda conclusio est quod persona divina missa ab alia etiam mittitur a se ipsa.
							Ista conclusio patet de Spiritu Sancto per <name>beatum Augustinum</name> III
								<title>De Trinitate</title>, capitulo 19, ubi expresse dicit quod Spiritus Sanctus
							dat et mittit se ipsum, sicut inquit corpus carnis nihil aliud est quam caro. Sic
							donum Spiritus Sancti nil aliud est quam Spiritus Sanctus in tantum, ergo donum est
							Dei inquantum datur eis quibus datur quod Deus est et si nemini datur, quia Deus erat
							Patri et Filio coeternus antequam cuiquam daretur, nec quia illi dant et ipse datur,
							ideo minor est illis. Ita enim datur sicut donum Dei etiam ut se ipsum det sicut Deus.
							Hec <name>beatus Augustinus</name>. Patet igitur conclusio de Filio per <name>beatum
								Augustinum</name> II <title>De Trinitate</title>, capitulo 4, ubi ex intentione
							ostendit quod mittitur a se ipso et arguit contra se dicens, sed diceret aliquis
							quomodo Pater eum misit si ipse se misit, cui [106ra] respondeo querens ut dicat
							quomodo Pater eum sanctificavit si ipse se sanctificavit. Hec <name>Augustinus</name>.
						</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>
						<p>Tertia conclusio est quod mittere competit cuilibet persone divine. Ista conclusio
							patet ex dictis, quia nulli est dubium quin mittere conveniat Patri, et ex dictis
							patet quod convenit Filio et Spiritum Sanctum mittere, ergo convenit toti trinitati.
							Responsio huius est et precedentis quam deducit <name>Magister</name> in littera,
							distinctione 3. </p>
						<p>Primo est ista: opera trinitatis ad extra sunt indivisa, sed missio persone divine
							est operatio Dei ad extra; igitur est a tota trinitate active, unde quelibet persona
							divina operata est incarnationem Filii secundum quam dicitur missus, igitur cuilibet
							persone divine convenit mittere.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta</supplied></head>
						<p>Quarta conclusio est quod mitti non convenit cuilibet persone divine. Ista conclusio
							est nota, quia Pater non mittitur, ergo mitti non convenit cuilibet persone divine.
							Consequentia patet. Antecedens est <name>beati Gregorii</name> IV <title>De
								Trinitate</title>, capitulo ultimo dicens quod Pater non dicitur missus. Patet etiam
							per <name>Magistrum</name> in littera.</p>
					</div>
				</div>
				<div>
					<head>Tertius et quartus articulus</head>
					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra tres primas conclusiones est una
						opinio que dicit <name>Scotus</name> in I, distinctionibus 14 et 16, questione 1,
						articulo 2, quod mitti convenit tantum persone producte et mittere tantum persone
						producenti, et ita sunt tantum due persone mittentes, scilicet Pater et Filius et due
						tantum misse, scilicet Filius et Spiritus Sanctus, nec aliqua persona se ipsam mittit,
						nec producta producentem. Hec autem opinio multipliciter confirmatur. </p>
					<p>Primo, quia mittere et mitti sunt relative opposita, sed mitti includit produci; ergo
						mittere includit situm corporum quod est producere. </p>
					<p>Secundo, quia, sicut oppositum de opposito, ita propositum de proposito, sed mittere et
						mitti sunt opposita; ergo mittere erit originare, cum mitti sit originari. </p>
					<p>Tertio, quia mittere et mitti videntur eandem rem significare secundum diversos modos
						grammaticales, sed mitti significat respectum originis adintra cum connotatione termini
						ad extra, ergo et mittere significat respectum originis adintra, unde mittere significat
						illud idem active quod mitti passive ex quo includit originari et mittere includit
						originare.</p>
					<p>Quarto, quia mittere secundum auctoritates sanctorum est auctoritatem dare, sed
						auctoritatem non potest dare persona divina nisi secundum originem, igitur omnis persona
						que aliam mittit originat ipsam.</p>
					<p>Quinto, quia, si de ratione mittentis non est quod missam originet, sed Spiritus
						Sanctus potest mittere Filium vel se ipsum, pari ratione Filius poterit mittere Patrem.
						Sicut enim Spiritus Sanctus producitur a Filio, sic Filius a Patre, igitur, si non
						repugnat Filio mitti a Spiritu Sancto, nec Patri mitti a Filio, quod est contra
							<name>beatum Augustinum</name> IV <title>De Trinitate</title>, superius allegatum.</p>
					<p>Ad rationes <name>Scoti</name></p>
					<p>Pro solutione istarum rationum et declarationem conclusionum notandum quod mittere
						potest intelligi dupliciter. Uno modo, principaliter et auctive, alio communiter et
						determinative. Primo modo, mittere solet ille qui tribuit potestatem legato sive misso.
						Secundo modo, mittunt omnes qui talem legatum ad usum et ad executionem accepte
						potestatis determinant. Si primo modo, accipitur missio verum est quod soli persone
						producenti convenit mittere in divinis, quia mittere sic sumptum nihil aliud est quam
						auctoritatem dare quod solum persone producenti convenit. Sic de missione non loquimur
						in proposito, quia nunc loquimur de missione temporali et missio sic sumpta non est
						temporalis, sed eterna. Pater enim ab eterno omnem autoritatem et potestatem dedit Filio
						ipsum producendo et Pater et Filius similiter Spiritus Sanctus. Si vero accipiatur
						secundo modo, sic mittere convenit trinitati, quia auctoritas illa data ab eterno non
						ponitur in executione ad extra nisi de communi voluntate et determinatione communium
						trium personarum, cum opera trinitatis ad extra sicut indivisa. Et sic de missione
						loquimur ad presens, scilicet de missione temporali et sola talis est temporalis.</p>
					<p>His premissis facile est respondere ad rationes. Procedunt [106rb] enim de missione
						primo modo dicta, ut patet discurrenti per eas, et non secundo modo de qua posui
						conclusiones. </p>
					<p>Ad primam igitur patet quod mitti non includit produci nisi prout opponitur missioni
						active primo modo dicte et de tali conceditur quod includit producere.</p>
					<p>Ad secundam et tertiam eodem modo, quia mitti non est originari nisi accipiatur ut
						prius.</p>
					<p>Ad quartam patet evidenter quod loquitur de missione activa primo modo dicta. </p>
					<p>Ad ultimam nego consequentiam, quia, licet non sit de ratione mittentis, quia originet
						missam, est tamen de ratione persone misse quod habeat auctoritatem ab illo, quod Patri
						non potest competere in divinis; et ideo non sequitur repugnat omnino Filio mitti a
						Spiritu Sancto, igitur nec Patri mitti a Filio.</p>
					<p>Contra quartam conclusionem posset argui, sed, quia non est apud aliquos opinabilis,
						transeo.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Ad argumenta principalia</head>
					<p>Ad primum dico quod <name>Magister</name> in verbis illis non accipit dationem et
						processionem pro datione eterna, sed pro temporali, ut patet per eum in principio
						distinctionis 16. Et isto modo cuilibet persone divine convenit quod alia procedat ab
						ea, ipso dicens ubi supra quod Spiritus Sanctus a Patre et Filio ac se ipso duobus modi
						procedere sive mitti, sive dari, sive uno modo visibiliter, alio modo invisibiliter.</p>
					<p>Secundam rationem concedo concludere de missione secundo modo de qua nunc loquimur.</p>
				</div>
			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 14, 15, et 16, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 14, 15, et 16, Quaestio 1 [atv-l1d14per16q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 14, 15, et 16, Quaestio 1 [atv-l1d14per16q1.xml]
text
