Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 2

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 2 [atv-l1d17q2.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 17, Quaestio 2</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-14">September 14, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d17q2">
				<head>Liber I, Distinctio 17, Quaestio 2</head>


				<p>Secundo quero: utrum caritas augeatur per depurationem a contrario. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod sic, quia forma intensibilis augetur per depurationem a contrario
						et caritas est huiusmodi; ergo etc. Consequentia est nota et antecedens probatur sic:
						nulla forma remittitur nisi per admixtione contrarii, igitur nulla augetur nisi per
						depurationem a contrario. Consequentia nota est. Antecedens est
							<name>Commentatoris</name> V <title>Physicorum</title>, commento 50, dicens quod
						diminutum in omni genere est diminutum per admixtionem contrarii; ergo.</p>

					<p>Contra: caritas infusa de qua est questio non habet contrarium admixtum, igitur non
						augetur per depurationem a contrario. Consequentia est nota et antecedens videtur
						clarum, quia caritati infuse opponitur cupiditas mortalis. Cupiditas autem [109vb]
						mortalis et caritas infusa in eodem simul esse non possunt. </p>

				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione primo pono unam distinctionem, secundo quattuor conclusiones. Tertio
						movebo dubia. Quarto respondebo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Primus articulus</head>

					<p>Quantum ad primum quadrupliciter potest intelligi caritatem vel aliam formam
						intensibilem a suo contrario depurari. </p>

					<p>Primo: si dicatur a contrario depurari, quia minus permiscetur et intimatur forme
						contrarie, utraque tamen earum remanente secundum se uniformiter sicut prius. Et, si
						dicatur quod caliditas in aqua depuratur a frigiditate, quia minus permiscetur et
						intimatur sibi quam prius quamvis in ipsa nulla sit facta variatio gradualis. </p>

					<p>Secundo: si dicatur depurari a contrario, quia forma contraria gradualiter minuitur,
						ipsa tamen secundum se gradualiter non mutata. Verbi gratia, si dicatur quod caliditas
						depuratur a frigiditate, quia frigiditas minuitur in aliquo gradu, licet caliditas
						secundum se non sit gradualiter aucta nec diminuta. </p>

					<p>Tertio: si dicatur a contrario depurari, quia ipsa secundum se gradualiter augetur
						forma contraria gradualiter non mutata, ut, si dicamus caliditatem depurari a
						frigiditate, quia ipsa secundum se augetur in aliquo gradu, frigiditate non aucta, nec
						diminuta.</p>

					<p>Quarto: si dicatur depurari a contrario utroque istorum duorum modorum, videlicet quod
						ipsa secundum se gradualiter augetur et eius contrarium minuitur. Verbi gratia, si
						dicatur quod caliditas depuratur a frigiditate, quia caliditas augetur in aliquo gradu
						et frigiditas minuitur.</p>

					<p>Ista distinctione premissa patet quod questio potest habere quadruplicem sensum.
						Quadrupliciter enim potest intelligi caritatem vel aliam formam augeri per depurationem
						a contrario, sicut et ipsas a contrario depurari quadrupliciter potest intelligi iuxta
						membra distinctionis predicta. Et hoc de primo articulo. </p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Secundus articulus</head>

					<p>Quantum ad secundum. </p>

					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>

						<p>Prima conclusio est quod impossibile est per naturam duo contraria simul esse in
							eadem parte subiecti et quia secundum aliquos omnes forme contrarie sunt secundum
							aliquos divisibiles et secundum aliquos indivisibiles gradualiter. Ad maiorem
							declarationem conclusionis ostendam primo quod impossibile est per naturam esse duo
							contraria simul in eadem parte subiecti supposito quod forme contrarie sint secundum
							se divisibiles gradualiter.</p>

						<p>Secundo: hoc idem ostendam si ponantur gradualiter indivisibiles. Primum istorum
							deduco primo sic: impossibile per naturam duo contraria in suis excellentiis sive in
							summo simul esse in eadem parte subiecti. Hec est ab omnibus communiter concessa. Sed
							supposito quod omnes forme contrarie sint secundum se indivisibiles gradualiter,
							impossibile est ipsas esse in eadem parte subiecti nisi in summo. Patet hoc, quia, si
							detur oppositum, sequitur quod sint divisibiles secundum se, quod est contra positum,
							igitur hoc supposito impossibile est per naturam suam duas formas contrarias simul
							esse in eadem parte subiecti. Secundo sic: illud est impossibile ad cuius positionem
							inesse; sequitur impossibile, sed, si duo contraria sint simul in eadem parte subiecti
							supposito quod omnes forme contrarie sint secundum se indivisibiles gradualiter,
							sequitur impossibile secundum naturam, igitur hoc fieri est impossibile per naturam.
							Maior est nota et minor videtur clara, quia, si stante supposito quod omnes forme
							contrarie sint simul in eadem parte subiecti, sequeretur quod subiectum erit simul
							album et nigrum vel quod non erit album neque nigrum, quorum quodlibet est impossibile
							per naturam. Ista consequentia patet, quia, sicut se habet summa albedo ad dare esse
							album, sic summa nigredo ad dare esse nigrum, sed stante supposito in eadem parte
							subiecti erit summa albedo et summa nigredo, igitur, si albedo illa daret esse album
							subiecto et nigredo daret esse nigrum, sic subiectum simul esset album et nigrum vel,
							si albedo [110ra] non daret esse album nec nigredo nigrum, sic subiectum non esset
							album nec nigrum.</p>

						<p>Huic rationi forte diceretur supposito quod omnis forma intensibilis sit secundum
							essentiam indivisibilis gradualiter quod, si albedo et nigredo sint simul in eodem
							subiecto primo quod subiectum illud nec erit album, nec nigrum. Sed ad veritatem ista
							solutio est impossibilis. Primo, quia, si ita esset, sequeretur quod subiectum illud
							non esset aliquo colore coloratum, quod est falsum et naturaliter impossibile. Ista
							consequentia patet, quia pono quod subiectum illud non sit coloratum aliquo colore qui
							non sit albedo nec nigredo.</p>

						<p>Et confirmatur, quia ex albedine et nigredine illa resultat aliquis color qui non est
							albedo nec nigredo, vel non. Si non, patet quod, si subiectum istud non sit album nec
							nigrum, non esset aliquo colore coloratum, quod est propositum. Si sic, vel una cum
							hoc albedo manet albedo et nigredo manet nigredo, vel non. Primum est simpliciter
							impossibile non est dubium, etiam si esset possibile, adhuc maneret eadem difficultas,
							quia pari ratione qua albedo et nigredo non denominat subiectum illud nec color ille
							tertius ipsum denominabit. Relinquitur ergo secundum et habetur principale intentum,
							quia sic casu posito albedo non manet albedo, nec nigredo manet nigredo. Habetur ergo
							quod due forme contrarie non sunt in eodem subiecti primo.</p>

						<p>Preterea, impossibile est per naturam quod albedo saltem in summo sit in subiecto
							sine effectu formali ipsius. Sed effectus formalis illius est esse album, igitur
							impossibile per naturam quod albedo saltem in summo sit in aliquo subiecto primo nisi
							illud sit album, et per eandem rationem patet quod impossibile est quod nigredo in
							summo sit in aliquo subiecto quin illud subiectum sit nigrum, sed, si albedo et
							nigredo sint forme indivisibiles gradualiter, non possunt esse in aliquo nisi in
							summo, ut patet ex dictis; ergo etc. Sic igitur patet primum, scilicet quod
							impossibile est per naturam duo contraria esse simul in eodem subiecto primo supposito
							quod omnes forme sint indivisibiles secundum se gradualiter.</p>

						<p>Secundo, hoc idem ostendo si ponantur gradualiter divisibiles et arguo primo sic: si
							forme contrarie stante supposito possunt simul esse in eadem parte subiecti vel essent
							simul in gradibus equalibus, vel in gradibus inequalibus. Non primo, quia, si albedo
							10 graduum et nigredo 10 gradum simul essent in eodem subiecto primo, adhuc sequeretur
							quod illud subiectum non erit album nec nigrum, quorum quodlibet est naturaliter
							impossibile, vel quod simul esset album et nigrum, ut patet ex dictis. Ista
							consequentia patet, quia, sicut se habet albedo 10 graduum ad dare esse album, ita
							nigredo ad dare esse nigrum. Nec secundo, quia, si albedo 10 graduum excludit a
							subiecto in quo est nigredinem 10 graduum, multo magis albedo intensior, utputa 15
							graduum excludit albedinem ut 10, tum quia non minus, immo magis repugnat cuique
							nigredini albedo intensa quam remissa. Et confirmatur, quia, si albedo ut 5 compatitur
							secum in eodem nigredinem ut 10 pono quod albedo illa remittatur naturaliter in 5; et
							quero an illa corrumpatur vel remittatur saltem in aliquo gradu, vel non. Si non,
							sequitur quod albedo et nigredo in gradibus equalibus simul erunt in eodem subiecto,
							quod patet esse falsum ex dictis. Si sic, sequitur quod remittens albedinem necessario
							corrumperet vel remitteret nigredinem, quod est falsum, quia, sicut remittens
							caliditatem non necessario corrumpit vel remittit frigiditatem, ita nec remittens
							albedinem necessario corrumperet vel remitteret nigredinem,</p>

						<p>Secundo autem principaliter arguitur primo sic: si stante supposito due forme
							contrarie possent esse in eadem parte subiecti vel essent simul in gradibus intensis
							vel remissis, vel una earum essent intensa, altera remissa. Sed nec sic, nec sic,
							igitur nullo modo. Minor quantum ad primam partem communiter est concessa. Quantum ad
							secundam partem probatur, quia, sicut se habet intensum ad intensum, ita remissum ad
							remissum, igitur, si due forme contrarie non possunt simul esse in gradibus
							inten-[110rb]-sis, sequitur quod nec in gradibus remissis. Et confirmatur, quia omnes
							gradus forme sunt eiusdem rationis si forme contrarie non possunt simul esse in
							gradibus intensis nec remissis. Et confirmatur ulterius per rationem prius factam,
							quia, sicut se habet caliditas remissa ad dare esse calidum, ita frigiditas remissa ad
							dare esse frigidum, et per consequens, si caliditas remissa et frigiditas remissa
							simul essent in eodem subiecto primo vel subiectum illud non esset calidum nec
							frigidum, vel simul esset calidum et frigidum quamvis remisse, quarum quodlibet est
							naturaliter impossibile. Et ex hoc statim apparet quantum ad tertium, quia non minus
							repugnat caliditas intensa et frigiditas remissa quam caliditas remissa et frigiditas
							remissa, cum caliditas intensa includat caliditatem remissam et aliquid plus, sed
							caliditas et frigiditas remissa non possunt simul esse in eadem parte subiecti; ergo
							nec caliditas intensa et frigiditas remissa. Et confirmatur, quia caliditas intensa
							potest expellere omnem frigiditatem quam potest expellere caliditas remissa. Hoc
							patet, quia quod agens minoris virtutis potest facere, hoc agens maioris virtutis si
							sit eiusdem rationis, sed caliditas remissa potest expellere a subiecto in quo est
							frigiditatem et expellit de facto, ut patet ex dictis; ergo et caliditas intensa. Sed
							que se mutuo expellunt non se compatiuntur in eodem subiecto primo; ergo etc.</p>

						<p>Tertio ad idem arguo sic: impossibile est duo contraria simul in suis excelentiis
							sive in summo simul esse in eadem parte subiecti, ergo naturaliter est impossibile
							quod simul sint in quibuscumque gradibus. Antecedens est concessum ab omnibus etiam a
							tenentibus conclusionem oppositam. Consequentia probatur, quia duabus formis
							contrariis, ut caliditati et frigiditati vel albedini et nigredini non repugnat in
							suis excelentiis simul esse in eadem parte subiecti nisi quia sunt contrarie. Patet,
							quia, si non essent contrarie non magis repugnaret eis quam albedini et dulcedini,
							unde, si queratur cur repugnat eis et non albedini et dulcedini, non potest assignari
							alia causa nisi quia sunt contrarie, sed caliditas et frigiditas albedo et nigredo et
							universaliter omnes forme contrarie in quibuscumque gradibus sunt vere contrarie non
							solum in suis excelentiis; igitur, si repugnat eis esse in eodem subiecto primo in
							suis excelentiis, repugnabit etiam in quibuscumque gradibus. </p>

						<p>Forte dicetur ad istam rationem quod albedo, nigredo, caliditas et frigiditas non
							sunt contrarie sub quibuscumque gradibus, sed solum sub gradibus intensis, et per
							consequens minor sicut assumitur non est vera.</p>

						<p>Ista tamen evasio, si daretur, esset nulla, quia contrarietas, secundum
								<name>Aristotelem</name> X <title>Metaphysice</title>, est oppositio secundum
							formam. Albedo igitur nigredo, caliditas et frigiditas contrariantur secundum suas
							formas, et per consequens ubicumque inveniuntur forme albedinis et nigredinis
							caliditatis et frigiditatis, ibi est contrarietas. Sed constat quod in qualibet
							albedine quantumcumque remissa invenitur forma albedinis et in qualibet nigredine
							quantumcumque remissa invenitur forma nigredinis, et similiter de caliditate et
							frigiditate, igitur albedo, nigredo, caliditas et frigiditas sub quibuscumque gradibus
							quantumcumque remissis sunt vere contrarie, et per consequens incompossibiles in
							eodem.</p>

						<p>Preterea, species albedinis et species nigredinis sunt primo contrarie, igitur
							quelibet albedo contrariatur cuicumque nigredini, igitur albedo et nigredo sub
							quibuscumque gradibus sunt vere contrarie. Secunda consequentia patet et prima videtur
							satis clara, quia cum in qualibet albedine vere salvetur species albedinis et in
							qualibet nigredine species nigredinis, si species albedinis et nigredinis sunt primo
							contrarie, necessario quelibet albedo contrariatur cuicumque [110va] nigredini.
							Antecedens probatur, quia, si detur oppositum, albedo et nigredo non essent species
							contrarie, quod nullus ponit. </p>

						<p>Preterea, sic dicendo conceditur principaliter conclusio, quia, si albedo et nigredo
							non sunt contraria sub quibuscumque gradibus, sed sub intensis precise cum sub
							gradibus intensis, non sint compossibiles in eodem secundum omnes, quia albedo et
							nigredo non sunt compossibiles in eodem, quod est propositum. Et confirmatur, quia, si
							albedo et nigredo non sunt compossibiles in eodem nisi sub gradibus remissis et sub
							talibus non sunt contrarie, non sequitur ex hoc duo contraria simul esse.</p>

						<p>Quarto ad principale sic: viriditas et rubedo in suis excelentiis cum in summo non
							possunt simul esse in eadem parte subiecti, igitur nec albedo et nigredo sub
							quibuscumque gradibus. Antecedens videtur notum, quia, si detur oppositum, idem corpus
							secundum eadem partem simul esset viride et rubeum, quod naturaliter est impossibile.
							Contra probatur, quia ubi est maior repugnantia, ibi maior incompossibilitas, sed
							albedo et nigredo sub quibuscumque gradibus magis repugnant quam viriditas et rubedo
							in summo; igitur, si viriditas et rubedo in summo non possit simul esse in eadem parte
							subiecti, multo minus albedo et nigredo sub quibuscumque gradibus. Maior est de se
							nota. Minor autem probatur, quia extrema contraria magis opponuntur, et per consequens
							magis repugnant quam quecumque media, sed albedo et nigredo sub quibuscumque gradibus
							sunt extrema contraria, ut patet ex dictis. Viriditas autem et rubedo etiam in suis
							excellentiis sunt tantum media; igitur etc. Et confirmatur, quia extrema plus distant
							distantia formali quam medium et extremum vel medium et medium, ergo magis repugnant.
							Patet igitur secundum, scilicet quod impossibile est per naturam duo contraria esse in
							eadem parte subiecti supposito quod forme contrarie secundum se sint gradualiter
							divisibiles. Ex his sequitur absolute quod impossibile est per naturam duo contraria
							esse in eadem parte subiecti. Hec est determinatio <name>beati Augustini</name>
							<title>Enchiridion</title>, capitulo 16, ubi ab ista regula excludit subiectum bonum
							et malum quam proprie non opponuntur contrarie, sed privative secundum eum unde
							postquam ostendit malum non esse nisi privatione boni et in bono concludit quapropter
							in his contrariis que bona et mala vocantur illa dialeticorum regula deficit qua
							dicunt nulli rei duo simul in esse contraria. Nullus enim aer simul est tenebrosus et
							lucidus, nullus cibus aut potus simul dulcis et amarus, nullum simul ibi difforme ubi
							formosum. Et subdit: et hoc in multis aut pene in omnibus contrariis reperitur, ut in
							una re simul esse non possint. Hec <name>Augustinus</name>. Hec est etiam expressa
							sententia <name>Philosophi</name> in capitulo de quantitate: nihil est quod videatur
							contraria simul sustinere, ut substantia quidem susceptibilis contrariorum esse
							videtur, sed non suscipit in uno eodemque tempore. Nam nullus simul sanus et eger,
							albus et niger. Et infert nihilque aliud contraria simul sustinet, et per hoc tanquam
							per medium notissimum probat parvum et magnum, quia idem simul esse potest magnum et
							parvum respectu diversorum.</p>

						<p>Item per hoc probat IV <title>Metaphysice</title> quod impossibile est aliquem
							opinari duo contradictoria simul esse vera, quia opiniones contradictariorum sunt
							contrarie et impossibile est eundem simul habere contraria, et idem etiam dicit
							ubicumque loquitur de materia ista, nec illud potest esse dubium videntibus dicta sua.
						</p>
					</div>

					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>

						<p>Secunda conclusio est quod nulla forma intensibilis augetur per depurationem a
							contrario qualitercumque intelligatur opposita. Conclusio probatur primo sic:
							impossibile est per naturam duo contraria simul esse in eadem parte subiecti, igitur
							impossibile est per naturam aliquam formam intendi per depurationem a contrario,
							igitur nulla sic intenditur de facto. Antecedens patet ex precedenti questione et
							consequentie sunt evidentes etiam per adversarios; igitur etc.</p>

						<p>Secundo sic: non omnis forma intensibilis augetur per depurationem a contrario,
							igitur nec aliqua. Consequentia patet per tenentes conclusionem oppositam, quia
							[110vb] conformiter per eos est dicendum de omni forma, et ideo universaliter dicunt
							omnem formam intensibilem augeri per depurationem a contrario. </p>

						<p>Et confirmatur, quia, si aliqua forma potest augeri et non per depurationem a
							contrario, pari ratione re alia quecumque et sit omnes. Antecedens vero probatur
							multipliciter. </p>

						<p>Primo sic: aliqua forma, immo multe forme non habentes contrarium, augentur de facto,
							igitur non omnis forma intensibilis augetur per depurationem a contrario. Consequentia
							est nota et antecedens patet. Primo, quia luci nihil est contrarium. Lux enim et
							tenebre non opponuntur contrarie, sed privative et tamen ad sensum videmus quod lux
							intenditur in aere. Secundo, quia, secundum <name>Aristotelem</name> III
								<title>Topicorum</title>, delectationi que est in sciendo nihil est contrarium, et
							tamen experientia docet quod unus plus delectatur in sciendo quam alius. Tertio, quia
							actus videndi et audiendi intenduntur, et tamen constat eos non habere contrarium, et
							tamen in multis aliis potest idem ostendi.</p>

						<p>Secundo probatur antecedens primum sic: habitus scientiarum et virtutum augmentantur
							et non per depurationem a contrario, igitur non omnis forma intensibilis augetur per
							depurationem a contrario. Consequentia est nota et antecedens quantum ad primam
							partem. Quantum ad secundam probatur, quia in habitu scientifico cum generetur et
							augmentatur ex actu sciendi nihil est forme contrarie, quia, si esset, quero a quo
							causaretur. Non ab actu sciendi certum est, nec ab actu errorum, quia pono quod nullus
							actus erroris precesserit actum sciendi, nec fuerit simul cum eo. Similiter potest
							argui de habitu virtuoso, quia, cum talis generetur et augmentetur ex actu virtutis,
							non habet aliquid forme contrarie, quia, si haberet, vel illa forma contraria causatur
							ex actu virtuoso, quod nullus diceret, vel ab actu vitioso, quod non est verum, quia
							pono quod nullus talis precesserit nec fuerit simul cum actu virtuoso. Nec potest dici
							quod non possunt simul esse in aliquo actu sciendi et virtutis sine actibus erroris et
							vitii, quia tunc nullus posset esse virtuosus sive bonus moraliter nisi prius, vel
							saltem simul erraverit circa illam, nec posset aliquis acquirere habitum scientie seu
							virtutis nisi prius seu simul cum ipsis acquireret habitum erroris et vitii, quod
							nullus sane mentis diceret; ergo etc.</p>

						<p>Tertio sic: calor intensus est sine omni frigiditate et frigus remissum sine omni
							calore, igitur nullum eorum augetur per depurationem a contrario. Consequentia est
							nota et antecedens est <name>beati Anselmi</name>
							<title>De concordia</title>, capitulo ultimo, ubi dicit expresse quod calor est sine
							omni frigore, et tamen potest aliquis maior esse calor et frigus sine omni calore,
							tamen maius valeat esse frigus. Ex quibus verbis apparet evidenter quod caliditas et
							frigiditas non sunt in eodem simul, sicut dicebatur in precedenti questione. Apparet
							etiam quod calor remissior non est, quia habet contrarium admixtum, nec per consequens
							augetur per depurationem a contrario secundum <name>Anselmum</name>.</p>

						<p>Ex ista conclusione sequitur quod caritas non augetur per depurationem a contrario.
						</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>

						<p>Tertia conclusio est quod impossibile est formam augeri per depurationem a contrario
							in primo sensu superius posito, supposito etiam quod duo contraria simul essent in
							eadem parte subiecti.</p>

						<p>Hanc conclusionem probo dupliciter. </p>

						<p>Primo sic: impossibile est duo contraria esse in eodem subiecto adequato et nullo
							eorum gradualiter variato unum alteri minus permisceri prius tempore quam alio, igitur
							impossibile est aliquem formam augeri per depurationem a contrario in illo sensu,
							etiam supposito quod duo contraria sint simul in eodem subiecto adequato. Consequentia
							est nota, quia formam augeri per depurationem a contrario in illo sensu est ipsam
							minus permisceri forme contrarie nulla earum gradualiter variata, ut patet ex articulo
							precedenti. Et antecedens declarabitur, quia, si due forme contrarie sint simul in
							eodem subiecto adequato, quelibet earum informat totum illud subiectum immediate, et
							per consequens non possunt uno [111ra] tempore magis intimari, nec minus permisceri
							quam alio saltem una earum gradualiter variata. </p>

						<p>Secundo sic: si intensio formarum fieret per depurationem a contrario in illo sensu
							etiam in eorum contrariorum simultate, sequeretur quod nulla forma posset augeri nisi
							cum simul augeretur forma contraria. Consequens est falsum secundum omnes et contra
							experientias, igitur et antecedens. Consequentia probatur, quia, si una forma minus
							permiscetur alteri in illo sensu, necesse est quod altera minus permisceatur illi, et
							per consequens non est possibile formam aliquam augeri, quia minus permiscetur forme
							contrarie nisi simul cum ea augeatur forma contraria.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta</supplied></head>

						<p>Quarta conclusio est quod implicatio contradictionis est formam aliquam augeri per
							depurationem a contrario penes in secundo, vel tertio, vel quarto sensu superius
							positis et ipsas non posse gradualiter augeri per additionem partis ad partem. </p>

						<p>Ista conclusio est de se nota quoad tertium et quartum sensum, quia formam augeri per
							depurationem a contrario in tertio sensu est ipsam secundum se gradualiter augeri
							forma contraria gradualiter non mutata et in quarto est ipsam gradualiter augeri
							secundum se forma contraria gradualiter diminuta, et per consequens quocumque istorum
							modorum augeatur forma sequitur quod augeatur gradualiter secundum se per additionem
							alterius partis. Dicere ergo quod forma non augetur gradualiter secundum se per
							additionem alicuius partis est dicere cum hoc quod augetur per depurationem a
							contrario aliquo predictorum modorum est implicatio contradictionis.</p>

						<p>Sed quoad sensum secundum probatur satis faciliter et clare, quia formam augeri per
							depurationem in illo sensu est formam contrariam gradualiter minui ipsa secundum se
							gradualiter non mutata, sed qua ratione una forma contraria potest augeri in illo
							sensu et altera. Verbi gratia: qua ratione caliditas potest augeri, quia frigiditas
							gradualiter secundum se minuitur, pari ratione frigiditas potest augeri, quia
							caliditas secundum se gradualiter minuitur, et per consequens quecumque forma augetur
							per depurationem a contrario in illo sensu, potest secundum se minui gradualiter per
							abstractionem partis, sed quecumque forma potest secundum se minui gradualiter per
							abstractionem partis a parte, etiam secundum se potest gradualiter augeri per
							additionem partis ad partem; igitur quecumque forma augetur per depurationem a
							contrario in illo sensu potest secundum se gradualiter augeri per additionem partis ad
							partem. Dicere ergo formam aliquam augeri per depurationem a contrario in illo sensu
							et ipsa non posse gradualiter augeri secundum se per additionem partis ad partem est
							implicare contradictoria sicut prius.</p>

						<p>Ex istis conclusionibus patet impossibilitas illius opinionis que ponit formam
							intensiorem fieri per depurationem a contrario et non per additionem partis ad partem,
							quia ex primis duobus apparet eius impossibilitas propter repugnantiam contrariorum in
							eodem ex aliis duobus etiam supposita simultate contrariorum. Formam enim augeri per
							depurationem a contrario, etiam supposita contrariorum simultate non potest intelligi
							nisi altero istorum quattuor modorum et in quolibet eorum opinio est impossibilis, ut
							ex conclusionibus ultimo deductis patere potest intuenti. Et hec de secundo.</p>
					</div>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Tertius et quartus articulus</head>

					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam est quedam opinio que ponit quod quamvis
						duo contraria non possit naturaliter simul esse in gradibus intensis, possunt tamen
						simul esse et sunt de facto in gradibus remissis.</p>

					<p><name>Michael de Massa</name> I, distinctione 7, questione 5, articulo 1</p>

					<p>Pro qua quidem doctor arguit multipliciter. </p>

					<p>Primo sic: secundum <name>Philosophum</name> V <title>Physicorum</title> et
							<name>Commentatorem</name> ibidem, 6 commento, omnes motus qui sunt ad contraria sunt
						ex contrariis et econverso, sed certum est quod convenit moveri ex eadem forma
						me-[111rb]-dia ad formas contrarias, sicut ex rubedine vel fuscedine contingit moveri ad
						albedinem vel nigredinem; igitur in rubedine vel fuscedine sunt forme contrarie et non
						sub esse intenso, igitur non sub esse remisso. Quo posito sequentur duo contradictoria
						simul in eodem subiecto adequato sub gradibus remissis.</p>

					<p>Ista ratio confirmatur multis auctoritatibus et rationibus. </p>

					<p>Primo, auctoritate <name>Commentatoris</name> ubi supra, dicens quod, si aliquid mobile
						moveatur a fusco in nigrum, illud movetur ab albedine que est in fusco, unde fuscendo
						non est primus terminus a quo, sed albedo et nigredo que est incolore fusco. </p>

					<p>Secundo, auctoritate <name>Philosophi</name> X <title>Metaphysice</title> dicens
						expresse quod media componuntur extremis, super quo verbo dicit
						<name>Commentator</name>, commento 23, quod color medius componitur ex coloribus
						extremis non compositione quantitativa, sed qualitativa. </p>

					<p>Tertio, auctoritate eiusdem <name>Commentatoris</name> I <title>Physicorum</title>,
						commento 58, ubi dicit quod colores extremi sunt in colore medio non in actu puro, nec
						potentia pura, sed medio modo inter potentiam et actum, et hoc est esse formaliter, non
						tamen sub esse intenso et perfecto. Si enim sic fieret mixtio colorum extremorum in
						colore medio non in actu puro, nec in potentia pura, quod sic resultaret tertia essentia
						quod tamen essentia colorum extremorum non maneret formaliter absque totali
						deperditione, tunc colores extremi non remarerent in colore medio nisi tantum in
						potentia, quod <name>Commentator</name> negat. Item, si colores extremi manerent sub
						esse intenso et perfecto, sequitur quod manerent in actu puro sicut sunt antequam
						misceantur in medio colore, quod etiam negat <name>Commentator</name>. Oportet igitur
						quod maneant formaliter sub esse tamen diminuto et remisso. </p>

					<p>Quarto, etiam auctoritate <name>Commentatoris</name> V <title>Physicorum</title>,
						commento 52, dicens quod quando sit transmutatio ex viridi in album non sit transmutatio
						in viridi nisi ex parte nigra que est viridi. Sed certum est quod
							<name>Commentator</name> non accipit ibi partem nigram nisi eo modo quo pars nigra que
						est in viridi colore est terminus a quo transmutationis in albedinem et, quia talis
						transmutatio est de termino formali in terminum formalem, sicut patet V
							<title>Physicorum</title>, sequitur quod nigredo in viridi colore habet rationem
						partis formalis et pars formalis distinguitur contra partem virtualem, licet possit non
						habere rationem partis formalis, ut distinguitur contra partem materialem, sed non
						haberet nigredo rationem partis formalis in colore viridi prout pars vel esse formale
						distinguitur contra esse virtuale nisi essentia nigredinis maneret in colore viridi
						formaliter, igitur esse nigredinis maneret formaliter in colore viridi et pari ratione
						essentia albedinis, ut patet per <name>Commentatorem</name> ibidem. Multas alias
						auctoritates adducit quas dimitto, quia solvuntur istis solutis.</p>

					<p>Sed confirmatur ulterius ista prefata ratio rationibus. </p>

					<p>Primo sic: si in forma media composita ex extremis contrariis nihil esset formaliter de
						quolibet contrario extremo, sequeretur ex forma media fieret transitus ad contrarium
						extremum in instanti, sicut verbi gratia: si in tepido non erit aliquid formaliter de
						essentia frigiditatis, ita quod per formam tepidam vel minus calidam importaretur
						precise sola privatio summe caliditatis absque inclusione frigiditatis, sequitur quod ex
						tepido vel minus calido fieret transitus ad summum calidum in instanti. Consequens est
						impossibile et contra illud quod experimur sensu, igitur et antecedens. Consequentia
						probatur, quia certum est quod successio in motu alterationis non causatur nisi ex
						resistentia mobilis ad motorem, sed privatio in minus calido sive in tepido non potest
						resistere motori cum non sit positivum et resistere sit vere positivum; ergo oportet
						quod in tepido sive in minus calido sit aliquid preter privationem caloris intensissimi
						ratione cuius resistit motori calefacienti ne subito et in instanti ex tepido fiat
						calidum sub esse intensissimo, et hoc non est nisi natura et essentia formalis ipsiusmet
						frigiditatis. [111va] </p>

					<p>Secundo sic: medium comparatum uni extremo habet rationem alterius extremi et
						econverso, ut patet V <title>Physicorum</title>, sicut tepiditas comparata calori in
						summo habet rationem caloris. Tunc arguitur sic: impossibile est quod tepiditas habeat
						per illud rationem caloris per quod contrariatur calori, quia impossibile est quod per
						idem conveniat aliquid cum aliquo realiter et opponatur illi saltem in istis rebus
						limitatis, sed tepiditas convenit cum calore et opponitur calori; ergo in tepiditate
						sunt due nature: una per quam habet rationem caloris secundum quam contrariatur
						frigiditati, et aliam per quam habet rationem frigiditatis secundum quam contrariatur
						calori, sed non contrariatur calori nisi per frigiditatem, nec frigiditati nisi per
						colorem; ergo in tepiditate sunt formaliter calor et frigiditas.</p>

					<p>Secundo ad principale iste doctor arguit sic: quando sit transitus ex frigiditate in
						calorem, queritur utrum essentia frigiditatis abiiciatur in tempore vel in instanti quo
						subiectum alteratur sine interpollatione. Si dicatur quod in instanti, hoc est
						impossibile, tum quia hoc est contra sensum, tum quia mobile dum moveretur non haberet
						aliquid de termino a quo, tum quia certum est quod non abiciatur in eodem instanti in
						quo incipit motus, quia tunc motus de contrario in contrarium fieret in instanti, ergo
						ante instans pro quo desinit frigiditas mansit forma et essentia frigiditatis per quod
						tempus medium inter instans in quo desinit esse motus, et instans primum in quo incipit
						esse motus. Nam motus, licet non fiat in instanti, tamen initiatur et terminatur in
						instanti. Patet ergo quod per aliquod tempus post primum instans in quo incipit esse
						motus mansit sine definitione essentia frigiditatis, sed pro illo eodem tempore pro quo
						mansit essentia frigiditatis ponitur mobile continue moveri ad calorem, et per
						consequens pro toto illo tempore habet aliquid formaliter de essentia caloris alias
						mobile dum movetur non haberet aliquid de termino ad quem, ergo pro illo tempore sunt
						simul calor et frigiditas, et sic intentum. Alias rationes adducit iste doctor quibus
						poterit responderi ex solutione istarum ideo admitto eas etc.</p>

					<p><name> Caton</name></p>

					<p>Ad idem quidam doctor arguit primo sic: certum est quod quando unum contrarium agit in
						alterum vel in subiectum in quo est alterum non introducit totam formam sed in tempore
						et partem post partem, vel igitur hoc est propter incompossibilitatem partium forme
						inducende. Et hoc non, quia omnes sunt eiusdem rationis et nate componere perfectiorem
						formam vel hoc est propter insufficientiam agentis. Et hoc non, quia hoc tollitur si
						ponatur agens sufficientissimum et perfectissimum. Et hoc non, quia subiectum non potest
						eas recipere simul. Et hoc etiam non est verum, quia omnes sibi simul inerunt in fine
						motus vel hoc est propter caliditates et disponens contrarias in passo repugnantes forme
						introducende, et habetur propositum, quia simul cum parte forme introducte est pars
						prioris repugnans parti introducende, et sic contraria pro illo tempore sunt simul in
						gradibus remissis.</p>

					<p>Preterea, constat quod in mixto manent formaliter et remisse qualitates quattuor
						elementorum quicquid sit de formis substantialibus eorum. Hoc patet, quia, si detur
						oppositum, non aliter disponeretur materia ad formam mixti quam ad formam elementi, cum
						igitur quelibet pars mixti sit mixta sunt simul quattuor qualitates elementorum, sed
						qualiditates elementorum sunt contrarie; ergo in qualibet parte mixti sunt simul
						qualitates contrarie in esse remisso.</p>

					<p>Preterea, ad idem arguunt quidam alii sic: calidum et frigidum approximata in distantia
						et dispositione debita ad agendum et patiendum et medium intersit minimum naturale,
						utputa minimus aer, et sint calidum et frigidum sub talibus gradibus quod utrumque
						possit agere in reliquum per tale medium. Isto casu possibili, ut videtur, posito
						arguitur sic: distans non potest agere indistans nisi agendo in medium, ut patet ex II
							<title>De anima</title>, cum ergo calidum agat in frigidum et econverso. Ex supposito
						patet quod utrumque agit in totum medium cum sit minimum naturale, sed actiones istorum
						sunt contra-[111vb]-rie, igitur illud minimum simul totum movebitur motibus contrariis,
						et per consequens motus contrarii sunt simul in eodem et etiam forme contrarie
						permanentes simul erunt in eodem, videlicet caliditas et frigiditas. </p>

					<p>Preterea, motus sursum et motus deorsum sunt contrarii, ut patet V
							<title>Physicorum</title>, sed hi possunt naturaliter simul esse; igitur. Probatur
						minor, quia, si lancea moveatur sursum et formica existens super lancea moveatur deorsum
						proprio motu, patet, quia illa formica simul movetur sursum et deorsum.</p>

					<p>Preterea, gravitas et levitas sunt contraria et sunt simul in eodem; igitur etc.
						Consequentia nota et antecedens quantum ad primam partem patet. Quantum ad secundam est
							<name>Aristotelis</name> IV <title>De celo</title>, ubi dicit quod aer est gravis et
						levis et idem dicit de aqua. </p>

					<p>Preterea, perfecte vitiosus potest elicere actum virtuosum et econverso, naturaliter
						ergo contraria possunt simul esse in eodem. Antecedens est clarum. Consequentia
						probatur, quia, si perfecte vitiosus eliciat actum virtuosum, aliquid causabitur per
						illum, aliter per nullum alium aliquid causaretur illud, igitur quod causabitur vel erit
						virtus, vel dispositio ad virtutem. Si sit virtus, habetur propositum, quia simul stabit
						cum habitu vitioso per aliquod tempus. Consequentia patet, quia habitus vitiosus non
						corrumpitur per unum actum virtuosum, sicut nec habitus virtuosus per unum actum
						vitiosum. Si vero sit dispositio ad virtutem, adhuc idem sequitur, quia constat quod
						dispositio illa est realitas que sit postea habitus, et per consequens realitates
						formarum contrariarum videlicet realitas vitii expellendi et realitas virtutis generande
						simul erunt in eodem, quod est propositum.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Michaelis</name></p>

					<p>Pro solutione istarum rationum et presertim illarum que fundantur in auctoritatibus
							<name>Philosophi</name> et <name>Commentatoris</name> premitto aliquas distinctiones. </p>

					<p>Primo, distinguo de medio. Medium enim, ut patet per <name>Commentatorem</name> IV
							<title>Celi et mundi</title>, commento 26, est duplex, quia quoddam est medium
						secundum compositionem et medium secundum comparationem. Medium secundum compositionem
						est illud quod realiter componitur ex extremis. Medium enim secundum comparationem est
						illud quod magis convenit cum utroque extremorum secundum se quam unum extremum cum
						altero, quamvis realiter non componatur ex extremis.</p>

					<p>Secundo distinguo de contrarietate, quia quedam sunt contraria absolute, quedam
						comparate sive in respectu vel quod idem est, quedam sunt contraria simpliciter, quedam
						quodammodo et secundum quid. Primo modo tantum dicuntur contraria que maxima et ultimata
						contrarietate contrariantur que solum est inter maxime distantia, ut patet X
							<title>Metaphysice</title>. Secundo modo possunt dici contraria etiam illa inter que
						non est maxima distantia, ut vult <name>Philosophus</name>. Has distinctiones ad
						propositum reducendo non est imaginandum quod medius color inter colores extremos sit
						medium secundum compositionem, non enim componitur realiter ex coloribus extremis, ut
						aliqui opinantur, quia, si sic, medius color non esset unus color per se, immo non esset
						color, sed duo colores extremi, cuius oppositum vult <name>Commentator</name> VI
							<title>Physicorum</title>, commento 36. Sed medium secundum comparationem, quia color
						medius, utputa rubedo vel fuscedo, magis convenit cum coloribus extremis secundum se,
						videlicet cum albedine et nigredine, quam albedo et nigredo conveniant inter se.</p>

					<p>Ex isto statim sequitur quod medius color non contrariatur coloribus extremis
						simpliciter et absolute, quia non distant ab aliquo extremorum maxima distantia.
						Contrariatur tamen ei quodammodo et in respectu, quia propter maiorem convenientiam quam
						color medius habet cum extremis coloribus quam colores habeant inter se et ad unum
						comparatus dicitur habere rationem alterius extremi et econverso, unde rubedo vel
						fuscedo comparata albedini dicitur habere rationem nigredinis et comparata nigredini
						habet rationem albedinis propter causam predictam, et ita color medius, ut rubedo vel
						fuscedo, dicitur contrariari coloribus extremis, non quidem simpliciter et absolute, sed
						quodammodo et in respectu, quia, ut habet rationem albedinis, dicitur
						contra-[112ra]-riari nigredini, ut habet rationem nigredinis albedini.</p>

					<p>His premissis respondeo ad rationem. </p>

					<p>Ad primam dico quod omnes motus sunt ad contrario sicut ex contrariis simpliciter et
						absolute vel ex contrariis quodammodo et in respectu, et sic loquitur
							<name>Commentator</name> et <title>Philosophus</title>. Sed ex hoc non sequitur quod
						in medio colore sint forme contrarie, nec in esse intenso, nec in esse remisso, sicut
						infertur, sed sequitur quod medius color contrarietur coloribus extremis simpliciter et
						absolute vel quoddamodo et in respectu, et illud ultimum est verum. Ex hoc tamen non
						sequitur conclusio quam intendunt, ut patet ex dictis.</p>

					<p>Ad confirmationem respondeo. </p>

					<p>Ad primam, quando dicitur quod, si aliquod mobile movetur a fusco in nigrum, illud
						movetur ab albedine que est in fusco, secundum <name>Commentatorem</name>, dico quod per
						albedinem que est in fusco non intelligit <name>Commentator</name> realitatem aliquam
						que sit vere albedo, quia tunc illud mobile non movetur a fusco in nigrum, sed ab albo
						in nigrum, cuius oppositum vult <name>Commentator</name>, sed intelligit realitatem
						fuscedinis tantum que est albedo et nigredo, non quidem simpliciter loquendo, sed per
						comparationem ex eo quod comparata ad nigredinem habet rationem albedinis et econverso,
						secundum intellectum superius dictum.</p>

					<p>Ad secundam, quando dicitur quod colores medii componuntur ex coloribus extremis,
						secundum <name>Philosophum</name> et <name>Commentatorem</name>, dico quod colores medii
						non componuntur ex coloribus extremis realiter, sed tantum virtualiter, et hoc
						intelligunt <name>Philosophus</name> et <name>Commentator</name>, nec aliud intelligit
							<name>Commentator</name> per compositionem qualitativam.</p>

					<p>Ad tertiam, quando dicitur quod colores extremi, secundum <name>Commentatorem</name>,
						sunt in colore medio modo inter potentiam et actum, dico quod per hec verba non
						intelligit <name>Commentator</name> quod colores extremi sint in colore medio realiter,
						nec in esse intenso, nec remisso, sicut infertur, quia quocumque istorum modorum
						remanerent in actu et non medio modo inter potentiam et actum, quod est contra
							<name>Commentatorem</name>. Ista consequentia patet expresse, quia albedo remissa est
						albedo in actu et nigredo remissa est nigredo in actu, aliter nullum corpus esset album
						vel nigrum in actu nisi in eo esset albedo vel nigredo in summo, quod est evidenter
						falsum. Intelligit ergo <name>Commentator</name> quod colores extremi sunt in colore
						medio modo inter potentiam et actum, quia sunt in ipso virtualiter et secundum
						comparationem eo quod color medius comparatus ad albedinem est nigredo quodammodo, sed
						non simpliciter. Comparatus autem ad nigredinem est albedo quodammodo, sicut dictum est
						supra, et hoc intelligit per medium modum inter potentiam et actum.</p>

					<p>Ad quartam, quando dicitur quod quando sit transmutatio ex viridi in album non fit
						transmutatio nisi ex parte nigri que est in viridi, patet quid dicendum ex solutione
						prime confirmationis. Hec enim auctoritas et illo consimiles sunt et simili modo
						intelligende, et sic intelligendo auctoritatem concedo quod in colore viridi nigredo
						habet rationem partis formalis, sed ex hoc non sequitur quod essentia nigredinis maneat
						in colore viridi, quia per nigredinem que est in colore viridi iuxta expositionem datam
						non intelligitur aliqua essentia que sit vere nigredo, sed ipsamet essentia viriditatis
						que comparata albedini habet rationem nigredinis, ut patet ex dictis.</p>

					<p>Ad quintum dicitur: si forma media non esset composita ex extremis, sequeretur quod
						forma media fieret transitus ad contrarium extremum in instanti. Nego consequentiam et
						ad probationem, licet non procedat de forma media, quia caliditas que est in minus
						calido non est forma media inter caliditatem et frigiditatem, sed est caliditas remissa,
						dico quod successio in motu augmenti etiam minoris forme potest aliquando pervenire
						propter imperfectionem agentis, quia, si agens sit imperfectum, non potest simul
						inducere totam formam quam potest inducere successive aliquando propter improportionem
						distantie.</p>

					<p>Ad sensum enim videmus quod, si aliud corpus luminosus continue appropinquatur aeri,
						quanto magis appropinquatur, tanto magis in aere lumen intenditur aliunde propter
						indispositionem subiecti, quia, si subie-[112rb]-ctum non est in principio ita bene
						dispositum quod tota forma possit simul induci, sicut continue magis disponitur, sic
						continue plus de illa forma inducitur. Et hoc apparet de lumine sensibiliter, quia, si
						lumen causatur a sole in nube grossa, non ita intensum est in principio sicut est
						postea, cum nubes illa per actionem solis subtiliatur et rarefit et, sicut ipsa continue
						magis ac magis subtiliatur, et per consequens magis ac magis disponitur, sic lumen in
						ipsa magis ac magis intenditur, ut patet ad sensum. Hec est ergo causa quare de minus
						calido non sit subito summe calidum, quia, licet in minus calido non sit aliquid
						frigiditatis, ut patet per <name>Anselmum</name> superius allegatum, non sit tamen summe
						calidum vel quia calefaciens non est ita perfectum quod possit simul summum calorem
						inducere, vel quia distantia non est summe proportionata, vel subiectum non est perfecte
						dispositum ad summum calorem, et ideo, sicut successive magis ac magis disponitur, sic
						et successive magis ac magis calefacit. Ex hoc statim apparet defectus probationis, quia
						talis successio non provenit ex eo quod privatio que est in minus calido resistat
						motori, sed quia calefaciens non est ita perfectum vel quia approximatio non est
						sufficiens, vel quia subiectum illud non est perfecte dispositum ad summum calorem.</p>

					<p>Ad sextam concedo quod medium comparatum uni extremo habet rationem alterius et
						econverso eodem modo quo dictum est. Et quando dicitur quod impossibile est quod
						tepiditas per illud habeat rationem caloris per quod contrariatur calori, nego. Et ad
						probationem dico quod, licet sit impossibile quod per idem aliquid conveniat cum aliqua
						realiter et opponatur illi simpliciter et absolute, non tamen impossibile est quod per
						idem aliquid conveniat cum aliquo realiter et componatur illi quodammodo et in respectu.
						Ratio huius est, quia per eandem realitatem aliquid potest magis convenire extremis
						contrariis quam ipsa extrema conveniant inter se, et per consequens per eandem
						realitatem poterit convenire cum aliquo extremorum et contrariari eidem quodammodo et in
						respectu prout habet rationem alterius extremi, sic est in proposito, ut patet ex
						dictis.</p>

					<p>Ad secundam rationem principalem concedo quod, quando fit transitus ex frigiditate in
						calorem essentiam frigiditatis, manet per aliquod tempus post primum et instans in quo
						incipit motus. Et quando dicitur quod mobile pro toto tempore illo habet aliquid de
						essentia caloris, nego si intelligitur quod in eadem parte in qua est frigiditas sit
						aliquid de calore. Et ad probationem quando dicitur quod aliter mobile dum movetur non
						haberet aliquid de termino, ad quem potest multipliciter responderi, primo potest dici
						quod dum mobile movetur ex frigiditate in calorem habet aliquid de frigiditate et
						aliquid de calore, non quidem secundum eandem partem, sed secundum aliam et aliam, et
						forte sic loquitur <name>Philosophus</name> VI <title>Physicorum</title>. </p>

					<p>Secundo potest dici quod mobile dum movetur habere aliquid de termino ad quem potest
						intelligi dupliciter, formaliter scilicet vel per accessum. Primo modo non est verum
						secundum eandem partem, nec unquam <name>Philosophus</name> intellexit, sed secundo,
						quia, si mobile movetur motu continuo ex frigiditate in calorem, continue remittitur
						frigiditas et quanto magis remittitur frigiditas, tanto magis illud mobile accedit sive
						minus distat a calore et in instanti in quo esset primo completa remissio sive coruptio
						frigiditatis introducetur primo forma caloris, et sic intelligendo
							<name>Philosophum</name> patet quod forme contrarie nunquam simul erunt in eodem
						subiecto. </p>

					<p>Tertio potest dici quod dum mobile movetur ad formam aliquid habet de dispositione
						forme ad quem movetur, sed non oportet quod habeat aliquid de specie illius forme ad
						quam movetur, sed mobile dum movetur habet aliquam formam propinquiorem forme ad quam
						movetur quam sit terminus sive forma a qua incipit moveri, et sic potest intelligi illud
						dictum <name>Philosophi</name>: omne quod movetur partem habet de termino quo et partem
						de termino ad quem, id est partem de dispositione termini a quo et partem de
						dispositione termini ad quem intelligendo [112va] per dispositionem formam mediam inter
						terminum a quo et terminum ad quem, nec illa dispositio sive forma media est composita
						ex contrariis, sed est forma simplex habens maiorem convenientiam cum utroque termino
						quam termini habeant inter se.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Catonis</name></p>

					<p>Ad primum vero alterius doctor potest uno modo dici quod procedit ex insufficienti,
						quia quod agens non introducat subito totam formam, potest aliquando provenire, quia
						subiectum non est perfecte dispositum ad ipsam, etiam si nullam habet dispositionem
						contrariam, ut dictum est ad quintam confirmationem prime rationis.</p>

					<p>Potest etiam dici secundo, sicut communiter dicitur, quod hoc provenit propter
						dispositionem contrariam, non quidem simpliciter, sed quodammodo que est in passo, quia
						tam contrarium simpliciter quam contrarium quodammodo forme inducende resistit
						intelligendo per dispositionem contrariam quodammodo formam mediam, ut dictum est
						supra.</p>

					<p>Ad secundam nego maiorem, quia, sicut in mixto non manent formaliter forme
						substantiales quattuor elementorum, sic nec contrarie qualitates earum et, sicut forma
						substantialis mixti est alia a formis substantialibus quattuor elementorum, sic et
						qualitates mixti sunt alie a qualitatibus contrariis eorum. Qualitates mixti sunt tamen
						medie inter qualitates contrarias elementorum non quidem secundum compositionem, quia
						non componuntur realiter ex ipsis, sed secundum comparationem, quia magis conveniunt cum
						qualitatibus elementorum quam eorum conveniant qualitates inter se. Et ad probationem
						quando dicitur quod tunc materia non disponeretur aliter ad formationem mixti quam ad
						formationem elementi per interpretationem, quia, sicut alia est forma substantialis
						mixti et alia forma substantialis elementorum, sic per alias qualitates disponitur
						materia ad formam mixti et per alias ad formam elementi. Nec est bona consequentia,
						qualitates elementorum non manent formaliter in mixto, igitur materia non disponitur
						aliter ad formam mixti quam ad formam elementi.</p>

					<p><name>Gualterus Burlee</name> in tractatu <title>De intensione formarum</title>,
						capitulo 3</p>

					<p>Ad primum vero aliorum quidam doctor respondet dicens quod non videtur sibi quod sit
						dare minimum naturale quo non possit minus moveri in actum alterationis. Non enim est
						dare minimum motum quo minus per se non possit moveri nisi in animalibus. Ratio propter
						quam non est dare minimum motum in motu alterationis potest esse ut dicit, quia,
						quodcumque mobile detur, oportet quod sit divisibile, ut probatur VI
							<name>Physicorum</name>, et per consequens propinquior alteranti fortius alteratur et
						intensius quam pars remotior, et per consequens pars propinquior alteranti citius
						assimilabitur quam pars remotior. Cum ergo pars sit minor suo toto, sequitur quocumque
						alterabili per se dato est dare alterabile per se minus illo. </p>

					<p>His premissis dicit ad formam rationis quod, si medium corpus susceptivum caloris et
						frigoris ponitur inter calidum et frigiditum, sit equalis virtutis in agendo et corpus
						medium sit equaliter dispositum ad recipiendum actionem utriusque, una medietas
						calefiet, scilicet medietas propinquior calido et alia medietas frigefiet, scilicet
						medietas propinquior frigido. Et, cum probatur quod totum id corpus calefit et frigefit,
						quia tam calidum quam frigidum agit in totum, dicit quod non est verum quod totum
						calefiat et frigefiat, immo una medietas calefit et alia frigefit, et concedit quod tam
						calidum quam frigidum agit in totum. Ex hoc tamen sequitur, ut dicit, quod totum
						calefiat et totum frigefiat, quia calidum calefacit, ut dicit, medietatem remotiorem ab
						eo et frigidum per oppositum frigefacit medietatem sibi propinquiorem et calefacit
						medietatem remotiorem ab eo, unde tam calidum quam frigidum agit in totum, non tamen
						causant motus contrarios in totum.</p>

					<p>Contra <name>Burleum</name></p>

					<p>Sed ad veritatem ista solutio est omnino impossibilis quantum ad hoc quod dicit quod
						illius corporis intermedii calidum [112vb] frigefacit medietatem remotiorem ab eo et
						frigidum calefacit etiam medietatem remotiorem ab eo. Et ostendo primo quod simpliciter
						est impossibile calidum frigefacere et frigidum calefacere, et per consequens quod
						assumitur in solutione est simpliciter impossibile.</p>

					<p>Et secundo ostendo quod etiam eo quod assumitur adhuc non solvitur ratio, immo in
						dictis implicatur contradictio.</p>

					<p>Primum ostendo primo, quia contrariorum contrarii sunt effectus, sed calidum et
						frigidum sunt contraria; igitur habent effectus contrarios. Et per consequens nec
						calidum frigefacit, nec frigidum frigefacit.</p>

					<p>Huic rationi dicit quod calidum potest frigefacere inducendo frigiditatem remissiorem
						quam induceret frigus si ipsum solum ageret unde, si illi corpori medio inter calidum et
						frigidum non esset approximatum nisi frigidum, tunc intensius frigefieret medietas
						propinquior frigido quam frigefiat approximato calido, et ita calor est causa
						remissionis frigiditatis quam causaret frigidum per se.</p>

					<p>Ad rationem igitur dicit quod calidum non frigefit per se, tanquam causa totalis potest
						tamen frigefacere tanquam causa partialis, frigido tamen coagente cum eo. </p>

					<p>Ista tamen evacuatio est nulla, quia nihil dicitur ad formam rationis, immo si ita
						dicatur. Adhuc manet tota difficultas, quia adhuc sequitur quod effectus contrariorum
						non sint contrarii. Consequentia patet, quia adhuc sequitur quod calidum frigefacit et
						frigidum calefacit, quia bene sequitur calidum inducit remissiorem frigiditatem quam
						induceret frigidum sine calore, igitur frigefacit. Iterum bene sequitur calidum
						frigefacit sicut causa partialis, igitur frigefacit et similiter potest argui de frigido
						et calore. Et confirmatur, quia stante solutione data frigidum et calidum causant eandem
						frigiditatem et eandem caliditatem numero, igitur effectus eorum non sunt contrarii.
						Consequentia est nota. Antecedens patet, quia calidum frigefacit tanquam causa partialis
						frigido coagente cum eo, ut asserit illa solutio, et per consequens frigefacit tanquam
						causa partialis calido coagente, quod non est verum nisi causarent eandem frigiditatem
						et eandem caliditatem numero. Et confirmatur ad hominem, quia vel frigiditas quam
						calidum inducit immedietate propinquiori frigido et frigiditas quam frigidum inducit in
						eadem medietate est eadem frigiditas numero, vel non. Si sic, habetur propositum. Si
						non, igitur illa frigiditas componitur ex alio et alio gradu frigiditatis, cuius
						oppositum doctor iste credit demonstrare.</p>

					<p>Preterea, ad principale sic: si calidum per se posset esse causa et frigiditatis
						frigidum caliditatis, sequeretur quod effectus esset perfectior sua per se causa, et sic
						aliquid ageret ultra suam speciem, quod est falsum et contra <name>Philosophum</name>.
						Consequentia probatur, quia que distinguuntur specie equalis perfectionis esse non
						possunt, ut patet per <name>beatum Augustinum</name> III <title>De libero
							arbitrio</title>, capitulo 21, sed caliditas et frigiditas distinguuntur specie;
						igitur equalis perfectionis esse non possunt; vel igitur caliditas est perfectior
						frigiditate, vel econverso. Quocumque dato habetur propositum, quia, si caliditas sit
						perfectior cum frigiditas sit per se causa caliditatis ex supposito, effectus erit
						perfectior sua per se causa et, si fridigitas sit perfectior, adhuc idem sequitur cum
						caliditas sit per se causa frigiditatis ex supposito et similiter potest argui
						econverso.</p>

					<p>Ad istam rationem diceret iste doctor quod caliditas et frigiditas non distinguuntur
						specie, quia secundum esse forme contrarie sunt eiusdem speciei specialissime. Hec tamen
						evacuatio est nulla et impossibilis omnino, quia que sub eodem genere maxime distant,
						non sunt eiusdem speciei specialissime et quecumque forme contrarie sunt huiusmodi per
						diffinitionem contrariorum. De hoc tamen ad presens non plus, quia satis est per se
						notum cuicumque philosophanti quod forme contrarie non sunt eiusdem speciei
						specialissime. Quo posito patet quod nec frigidum potest calefacere, nec econtra. Quod
						erat primo declarandum, licet hoc deberet supponi a quocumque tanquam per se [113ra]
						notum. Secundum vero deduco, videlicet quod, si concedatur assumptum, adhuc non
						solvitur, immo in dictis implicatur contradictio quod ex ista solutione sequitur quod
						totum illud corpus medium calefiat et totum medium frigefiat, cum oppositum solutio
						concedit expresse. Assumptum probatur, quia, sicut dicebatur in arguendo distans non
						agit naturaliter in distans nisi agendo in medium, igitur distans non calefit nec
						frigefit nisi calefaciat vel frigefaciat medium, sed frigidum secundum istam solutionem
						calefacere medietatem remotiorem corporis intermedii; igitur et medietatem
						propinquiorem, et per consequens totum corpus medium calefit et totum frigefit et eodem
						modo potest probari quod calidum totum illud corpus medium calefacit et totum
						frigescit.</p>

					<p>Et confirmatur, quia calidum non potest calefacere remotiorem partem aeris non
						calefaciendo propinquiorem, igitur multo minus potest frigescere remotiorem quam
						frigescendo propinquiorem, etiam supposito quod calidum possit frigescere. Consequentia
						nota est, quia non maioris virtutis est ad calidum quam ad frigidum et antecedens a
						nullo negatur; ergo etc.</p>

					<p>Preterea, ad hanc solutionem sequitur quod calidum et frigidum sint agentia in se
						invicem mutuo et non sunt agentia in se mutuo que manifeste contradicunt. Primam partem
						huius contradictionis iste doctor concedit expresse. Secundam vero deduco ex solutione
						data, quia per eum frigidum non frigefit, sed calefacit partem propinquiorem calido.
						Tunc sic frigidum non agit in calidum nisi vel in frigidando ipsum vel remittendo
						calorem ipsius, ut tandem possit frigiditatem inducere. Sed stante supposito frigidum
						nullo istorum modorum potest agere in calidum, igitur stante supposito frigidum non agit
						in calidum et per consimilem rationem probatur quod calidum non agit in frigidum. Maior
						est de se nota. Minorem vero declaro. Primo quantum ad primam partem, videlicet quod
						frigidum non agit in calidum infrigidando ipsum, stante supposito, quia, si sic, vel
						infrigidat ipsum per calorem quem causat in parte propinquiori calido, vel frigiditatem
						quam causat in parte propinquiori frigido. Non primo modo, quia est impossibile quod
						aliquid per caliditatem frigefaciat, nec secundo modo, quia per ipsam frigiditatem non
						attingit calidum et non est possibile frigidum aliquid frigefacere per frigiditatem per
						quam non attingit illud; et per rationem consimilem patet illa maior quantum ad secundam
						partem, quia vel frigidum remittit calorem calidi per calorem quem causat in parte
						propinquiori calido et hoc non, quia calor non remittit, sed augmentat calorem, vel per
						frigiditatem quam causat in parte remotiori calido et propinquiori frigido et hoc non,
						quia per illam non attingit ipsum, ut dictum est prius.</p>

					<p>Exclusa igitur ista solutione quantum ad illud in quo male dicit non dubito una concedo
						cum doctore isto quod non est dare minimum naturale quo minus non potest moveri in motu
						alterationis, et tunc ad rationem dico quod calidum et frigidum, si sint equalis
						virtutis in agendo sic quod tantum punctualiter possit frigidum frigescere quantum
						calidum calefacere, et econverso, et aer ille medius sit equaliter dispositus ad
						recipiendum actionem utriusque, nec frigidum calefacit partem propinquiorem calido, nec
						calidum frigefacit partem propinquiorem frigido, quia hoc est simpliciter impossibile,
						nec totus aer calefiet, nec totus frigefiet, sed medietas propinquior frigido frigefiet
						calidum tamen et frigidum. Isto casu posito qui forte non est bene possibilis
						naturaliter non agent in se invicem mutuo, quia nec calidum potest totum aerem
						intermedium calefacere, nec frigidum frigefacere eo quod tantum potest frigidum
						frigefacere quantum calidum calefacere et aer medius est equaliter dispositus ad
						recipiendum actionem utriusque ex supposito. Si vero unum contrariorum sit maioris
						virtutis quam reliquum vel aer sit magis dispositus ad recipiendum actionem unius quam
						alterius poterunt agere in se invicem, quia quamvis in principio unum contrariorum
						inducat formam [113rb] suam in maiorem partem aeris et reliquum in maiorem secundum
						propositionem excessus contrarii ad contrarium vel secundum proportionem dispositionis
						aeris. Contrarium tamen inducens formam suam in maiorem partem aeris continue remittit
						formam inductam ab altero, quia habet dominium super ipsam quousque totaliter corrumpat
						eam quo facto poterit agere in alterum. Si quis tamen concederet quod sit dare minimum
						naturale in motu alterationis quo minus moveri non potest, haberet concedere
						consequenter quod, si calidum et frigidum sint equalis virtutis punctualiter in agendo
						et aer ille medius sit equaliter dispositus ad recipiendum actionem utriusque, tunc
						neutrum contrariorum agit in illud medium nec unum agit in reliquum mediante tali medio.
						Si vero unum contrariorum sit maioris virtutis quam reliquum et aer sit equaliter
						dispositus ad recipiendum actionem utriusque movebitur ad formam contrarii fortioris et
						non ad formam contrarii debilioris, ut, si calidum sit maioris virtutis in calefaciendo
						quam frigidum in frigefaciendo, aer ille medius calefiet et non frigefiet, quia frigidum
						non agit in ipsum, nec in aliquam partem ipsius. Non enim potest agere in totum, quia
						agens fortius impedit, nec in aliquam partem eius, quia nulla pars ipsius potest per se
						moveri, quia cum aer ille ponatur minimum naturale esset dare minus minimo, quod est
						impossibile. Si vero ille aer medius sit magis dispositus ad formam unius contrarii quam
						ad formam alterius et contraria sint equalis virtutis in agendo, movebitur ad formam ad
						quam magis est dispositus. Si vero contraria sint inequalis virtutis et aer est magis
						dispositus ad formam contrarii debilioris attendenda est proportio virtutis ad virtutum
						et dispositionis aeris et secundum hoc aliter et aliter est respondendum.</p>

					<p>Ad secundum dico: sicut communiter dicitur quod aliquid moveri sursum et deorsum potest
						intelligi dupliciter, scilicet simpliciter et in respectu sine secundum quid, illud
						dicitur moveri sursum simipliciter quod per motum sit propinquius loco simpliciter
						sursum, quod prius erat; et per oppositum illud dicitur moveri deorsum simpliciter, quod
						per motum sit propinquius loco simpliciter deorsum, videlicet centro mundi. Illud vero
						dicitur moveri sursum secundum quid et in respectu quod per motum fit propinquius quam
						prius erat alicui loco sursum, non quidem simpliciter, sed secundum quid; et per
						oppositum illud dicitur moveri deorsum secundum quid quod per motum fit propinquius
						alicui loco deorsum secundum quid sicut in proposito formica dicitur moveri sursum
						secundum quid, quando per motum sit propinquior extremitati lancee que est sursum et
						dicitur moveri secundum quid deorsum quando per motum sit propinquior extremitati lancee
						que est deorsum.</p>

					<p>His premissis dico ad formam rationis, quia vel motus lancee est velocior versus sursum
						quam motus formice deorsum vel econverso, vel sunt equales. Si detur primum, tunc
						formica illa movetur simpliciter sursum, sed non movetur simpliciter deorsum, quia non
						sit propinquior centro mundi movetur tamen deorsum secundum quid et in respectu, quia
						continue sit propinquior extremitati lancee que est deorsum. Si vero detur secundum,
						videlicet quod motus formice versus deorsum sit velocior quam motus lancee versus
						sursum, tunc formica movebitur simpliciter deorsum et continuo fiet propinquior centro
						mundi, sed non movebitur sursum simpliciter, quia non fiet propinquior loco simpliciter
						sursum, nec in respectu, quia non fiet propinquior extremitati lancee que est sursum,
						sed extremitati que est deorsum cum ponatur moveri deorsum motu proprio. Si vero detur
						tertium, videlicet quod motus lancee sursum et motus formice deorsum sint velocitatis
						equalis, tunc formica illa nec movebitur simpliciter sursum, nec simpliciter deorsum,
						quia continue distabit equalitate a loco simpliciter deorsum et a centro mundi qui est
						simpliciter locus deorsum movebitur tamen deorsum secundum quid et in
						respe-[113va]-ctum, quia continue fiet propinquior extremitati lancee que est deorsum et
						ita nunquam sequitur quod motus contrarii sint simul in eodem, quia motus simpliciter
						sursum et motus deorsum secundum quid et in respectu non sunt contrarii.</p>

					<p>Ad tertium etiam dico, sicut communiter dicitur, quod gravitas et levitas possunt
						accipi dupliciter, scilicet simpliciter et in respectu. Gravitas simpliciter inest terre
						et levitas simpliciter inest igni. Gravitas autem et levitas in respectu insunt aeri et
						aque. </p>

					<p>Ad rationem igitur dico quod gravitas et levitas simpliciter sunt contraria, sed illa
						non sunt, nec possunt simul esse naturaliter in eodem, nec auctoritas
							<name>Aristotelis</name> hoc convincit, quia non intelligit sic quod aer sit gravis et
						levis sic quod eius gravitas et levitas componatur ex gravitate simpliciter et levitate
						simpliciter, quia tunc non esset una qualitas simplex, quod est omnino inconveniens,
						quia caliditas corporis naturalis simplicis debet esse simplex. Gravitas autem et
						levitas in respectu non sunt contraria, sed sunt eadem qualitas simplex, quia per eandem
						qualitatem numero aer est gravis respectu ignis et levis respectu terre et hoc
						intelligit <name>Aristoteles</name> cum dicit quod aer est gravis et levis et idem
						intelligit de aqua.</p>

					<p>Ad ultimum nego consequentiam ad probationem potest dupliciter responderi. Primo quidem
						quod, si perfecte vitiosus eliceat unum actum virtuosum, nihil causabitur per illum, sed
						remittetur habitus vitiosus. Et quando dicitur quod pari ratione per nullum alium
						causaretur aliquid per interemptionem, quia, si talis continuet actus virtuosus, habitus
						vitiosus finaliter corrumpetur et illo corrupto causabitur habitus virtuosus. Secundo
						potest etiam dici quod concesso quod per illum actum aliquid causetur quod illud quod
						per ipsum causabitur non esset virtus, sed dispositio ad virtutem et quando dicitur quod
						dispositio illa est realis que fit postea habitus, nego, quia illa dispositio non est
						eiusdem speciei cum virtute sive cum habitu virtuoso, sed est quedam forma media inter
						vitium et virtutem habens maiorem convenientiam cum utroque quam ipsa habeant inter se.
						Contra secundam conclusionem est quedam…</p>

					<p>Opinio <name>Simplicii</name></p>

					<p>…Opinio que ponit, ut superius dicebatur, formarum intensionem fieri per depurationem
						et segregationem a contrario. Et videtur hec opinio habere aliquas auctoritates tam
						sanctorum quam philosophorum. Ait enim <name>beatus Augustinus</name>
						<title>83 Questiones</title>, questione 36, quod venenum caritatis est cupiditas, ubi
						enim nulla cupiditas ibi est perfecta caritas. Et in <name>Enchiridion</name>, capitulo
						ultimo, dicit quod minuitur cupiditas caritate crescente. Hec autem non esset vera nisi
						caritas augeretur per hoc quod a suo contrario vel opposito depuratur. </p>

					<p>Item III <title>Thopicorum</title> dicitur quod albius est quod est nigro impermixtius.
						Et <name>Commentator</name> V <title>Physicorum</title>, commento 19, dicit quod aliquid
						non sit minus album nisi ex permixtione contrarii. Verbi gratia: quando illud fit minus
						album dicitur transmutari ad aliquod nigrum, quoniam illud fit minus album, sed hec non
						essent vera nisi intensio albedinis fieret per depurationem a contrario, id est
						nigredine, igitur idem quod prius.</p>

					<p>Responsio ad obiecta</p>

					<p>Ad primam auctoritatem <name>beati Augustini</name> dicitur quod quedam cupiditas est
						mortalis, quedam venialis. Mortalis directe opponitur caritati, venialis autem non nisi
						dispositive pro quanto disponit ad mortale. Prima non potest stare simul in eodem cum
						caritate, aliter caritas simul staret cum peccato mortali, quod non esset catholice
						dictum. Secundo vero sic: non est intentio <name>beati Augustini</name> quod ubi magna
						caritas, ibi parva cupiditas mortalis, nec quod caritate crescente minuatur cupiditas
						mortalis, quia caritas in quocumque gradu habeatur excludit totaliter cupiditatem
						mortalem, nec per consequens est intentio sua quod caritas augeatur per depurationem a
						contrario, sed intelligit quod quanto caritas magis intenditur tanto excludit
						cupiditatem venialem, si-[113vb]-cut unum oppositum excludit illud, quod disponit ad
						alterum et hoc est verum etc.</p>

					<p>Auctoritas <name>Philosophi</name> et <name>Commentatoris</name> etiam nihil
						concludunt. Ad primam dicitur quod permiscere aliquid cum aliquo potest intelligi
						dupliciter: proprie et large. Proprie quidem, quia realiter permiscetur cum illo. Large
						vero, quia magis accedit vel minus distat ab illo et isto secundo modo minus curvum
						dicitur permisceri cum recto. </p>

					<p>Ad proposito dico quod illud non est intentio <name>Philosophi</name> quod illud est
						albius quod realiter minus permiscetur cum nigro, quia secundum eum duo contraria in
						eodem subiecto primo simul esse non possunt. Sed intelligit quod illud est albius quod
						est nigro impermixtius, id est quod a nigro est distantius. Et hoc est verum, quia,
						sicut illa linea est curvior que magis distat a recta, sic illud est albius quod magis
						distat a nigro et recedit a nigro. Et eodem modo dicendum est ad auctoritatem
							<name>Commentatoris</name>, quia aliquid non fit minus album, nisi ex commixtione
						contrarii, id est nisi quia minus distat et recedit a nigro, et ideo quod sit minus
						album dicitur transmutari ad nigrum et quanto sit minus album, tanto minus distat a
						nigro.</p>

					<p>Contra tertiam et quartam conclusionem posset argui. Verum, quia conclusiones ille non
						sunt posite nisi ad ostendendum impossibilitatem opinionis que ponit formaliter
						intensiones fieri per depurationem a contrario et motiva illius opinionis sunt soluta,
						ideo nunc pertranseo.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Ad rationes principales</head>

					<p>Ad primam nego antecedes. Oppositum enim patet ex dictis et ad probationem nego iterum
						antecedens, quia, sicut nulla forma augetur per depurationem a contrario, sic nulla
						remittitur per admixtionem contrarii.</p>

					<p>Et ad auctoritatem <name>Commentatoris</name> patet quid dicendum ex dictis, quia non
						intelligit nisi quod quanto unum contrariorum, magis remittitur tanto minus distat ab
						alio. Secundam rationem concedo et credo eam concludere.</p>
				</div>





			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 2 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 2 [atv-l1d17q2.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 2 [atv-l1d17q2.xml]
text
