Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 4

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 4 [atv-l1d17q4.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 17, Quaestio 4</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-14">September 14, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d17q4">
				<head>Liber I, Distinctio 17, Quaestio 4</head>



				<p>Quarto quero utrum gradus adveniens in augmento caritatis ab intellectu creato possit
					intuitive videri non viso priori. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod non, quia gradus adveniens et precedens in augmento caritatis
						sunt in eodem subiecto primo simul et adequate, igitur uni eorum repugnat intuitive
						videri sine alio. Antecedens supponitur. Consequentia probatur, quia ex quo simul et
						adequate sunt in eodem subiecto non videtur quod unus possit movere intellectum altero
						non movente, nec eius actum terminare, altero non terminante.</p>

					<p>Contra: gradus adveniens in augmento caritatis potest realiter esse sine priori saltem
						de potentia Dei, igitur et intuitive videri. Consequentia patet, quia quod potest
						realiter esse sine altero, potest intuitive videri sine illo et antecedens probatur,
						quia, si ponatur in esse, nulla sequitur contradictio; ergo etc.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio Quaestionis</head>
					<p>In ista questione primo pono unicam distinctionem, secundo conclusionem. Tertio movebo
						dubia. Quarto respondebo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Primus articulus</head>

					<p>Quantum ad primum distinguo de potentia Dei et creature et secundum hoc questio potest
						intelligi dupliciter, videlicet utrum gradus adveniens in augmento caritatis possit
						intuitive videri non viso priori de potentia Dei, vel de potentia creature. Et hoc de
						primo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Secundus articulus</head>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>
						<p>Quantum ad secundum.
							<!-- in other texts the "quantum ad secundum" stands outside the section division as another paragraph -->
							Prima conclusio est quod gradus adveniens in augmento caritatis est vera caritas et
							gradus adveniens in augmento albedinis est vera albedo, et sic de aliis formis
							similibus. </p>

						<p>Probatur primo sic: quandocumque aliqua duo sunt eiusdem forme specifice, [119vb]
							quicquid per se primo modo predicatur de uno, et de altero. Oppositum predicati infert
							oppositum subiecti, sed gradus caritatis adveniens et precedens sunt huiusmodi, ut
							patet ex questione precedenti, igitur quicquid per se primo modo probatur de gradu
							precedente, predicatur etiam de gradu sequente, sed gradus precedens est vera caritas
							et fuit ante adventum sequentis; ergo etc.</p>

						<p>Secundo sic: omnis alteratio secundum <name>Aristotelem</name> III et V
								<title>Physicorum</title> est motus ad qualitatem, sed intensio caritatis et
							cuiuslibet alterius forme accidentalis est motus ad qualitatem, et per consequens eius
							terminus est vera qualitas et hoc expresse concedit <name>Aureolus</name> contra quem
							posui conclusionem istam. Sed terminus intensionis caritatis est realitas illa addita
							etiam secundum eum, igitur illa realitas est vera qualitas, igitur in aliqua specie
							qualitatis et certum est quod non in alia quam caritatis, igitur est vera caritas, et
							in hoc videtur in dictis illius doctoris repugnantia.</p>

						<p>Tertio sic: agens perfectius, si agit toto conatu, causat effectum perfectiorem in
							specie. Ceteris existentibus patet de se, sed augmentans formam potest esse perfectius
							generante ipsam et generans formam causat gradum forme qui vere est in specie et qui
							vere recipit predicationem illius speciei secundum omnes, igitur et augmentans.
							Probatur minor, quia, si ignis unius gradus causet calorem in stuppa et ignis 100 et
							1000 graduum augmentet ipsum, patet quod ignis augmentans est perfectior igne
							generante et constat quod quilibet eorum agit toto conatu et cetera possunt esse
							paria; ergo etc. Et confirmatur, quia Deus potest augmentare caritatem viatoris in
							decuplo, immo in millecuplo, igitur realitas caritatis adveniens esset maior in
							decuplo vel millecuplo realitate precedente et realitas precedens est vera caritas
							secundum omnes, igitur multo fortius et adveniens; igitur etc.</p>

						<p>Quarto sic: aliqua pars intense caritatis est vera et integra caritas, igitur omnis,
							igitur et realitas adveniens. Prima consequentia patet, quia cum partes caritatis sint
							eiusdem rationis specifice qua ratione una est vera et integra caritas et alia. Et
							secunda consequentia videtur clara, quia constat quod realitas adveniens in augmento
							caritatis sit pars caritatis non minus quam precedens. Antecedens probatur, quia
							gradus caritatis precedens et pars caritatis intense et tamen est vera et integra
							caritas secundum omnes.</p>

						<p>Forte dicetur quod gradus caritatis precedens ante adventum caritatis sequentis fuit
							vera caritas et post adventum illius non est vera caritas, sed concaritas, quia pars
							caritatis. Sed ad veritatem hec evasio est nulla, quia quicquid predicatur de aliquo
							tanquam de per se individuo illo manente et non destructo semper predicatur de illo.
							Hec patet in omnibus inductive, sed caritas iuxta evasionem datam predicatur de gradu
							precedente ante adventum alterius tanquam de suo per se individuo, igitur illo gradu
							manente et non destructo semper predicabitur de ipso, sed constat quod post adventum
							alterius semper manet etiam per eos, igitur post adventum alterius est vera caritas,
							et sic intentum. Confirmatur ista ratio, quia non est minor convenientia partium
							caritatis ad caritatem quam partium aque ad aquam, sed quelibet pars aque est aqua,
							igitur quelibet caritas est caritas.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>

						<p>Secunda conclusio est quod gradus adveniens in augmento caritatis vel albedinis, et
							sic de aliis, per divinam potentiam potest realiter esse priori non existente. </p>

						<p>Probatur primo sic: gradus adveniens ita est caritas vel albedo, et sic de aliis,
							sicut et precedens, igitur non magis repugnat sibi esse sine illo quam econverso
							saltem per potentiam Dei. Antecedens patet per conclusionem precedentem et
							consequentia est nota; igitur etc.</p>

						<p>Secundo sic: in gradibus eiusdem rationis si imperfectior potest esse sine
							perfectiori, et perfectior sine imperfectiori maxime de potentia Dei, sed gradus
							precedens et adveniens in augmento forme sunt eiusdem rationis ex questione precedenti
							et gradus adveniens potest esse perfectior precedente, quia augmentans formam potest
							esse [120ra] perfectius generante ipsam, ut declaratum est supra; igitur cum gradus
							precedens possit esse sine adveniente poterit adveniens esse sine precedente.</p>

						<p>Tertio sic: gradus adveniens in augmento luminis potest realiter esse sine priore,
							ergo et gradus adveniens in augmento caritatis vel albedinis saltem de potentia Dei.
							Consequentia nota, quia non magis repugnat gradui augmentativo caritatis vel albedinis
							esse sine priori quantum est ex se quam gradui luminis augmentativo. Antecedens
							probatur, quia, si una candela illuminante domum apponatur secunda, lumen illud
							intenditur per gradum luminis causatum ab ipsa, ut docet experientia et ablata prima.
							Patet ad sensum, quod illud lumen remittitur et non nisi, quia lumen quod causabatur
							ab ipsa non manet.</p>

						<p>Et confirmatur, quia, sicut subtracta secunda candela et manente prima manet precise
							lumen precedens quod causabatur ab ipsa, et mediante secunda manet precise lumen
							sequens quod causabatur a secunda, igitur etc.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>

						<p>Tertia conclusio est quod gradus adveniens in augmento caritatis vel albedinis etc
							per divinam potentiam potest ab intellectu creato intuitive videri non viso priori.
							Probatur gradus adveniens in augmento forme potest realiter esse sine priori, igitur
							intuitive videri per potentiam Dei. Antecedens patet ex precedenti conclusione et
							consequentia videtur nota, quia ex quo gradus adveniens potest realiter esse sine
							priori, igitur non necessario videtur una visione, et per consequens potest Deus
							coagere intellectui ad causandum visionem gradus prioris non coagendo ad causandum
							visionem posterioris. Nec valet si dicatur quod ista ratio supponit actum intellectus
							causari totaliter ab intellectu, quod videtur esse falsum, quia, si causaretur ab
							obiecto totaliter vel partialiter, ad idem sequitur quod Deus poterit coagere gradui
							posteriori ad visionem sui causandum non coagendo priori, et per consequens posterior
							poterit videri non viso priori.</p>

						<p>Secundo sic: post intensionem forme non magis repugnat gradui posteriori intuitive
							videri non viso priori quam econverso. Hoc patet, tum quia isti gradus sunt eiusdem
							rationis, tum quia gradus posterior potest esse perfectior, tum quia, sicut res se
							habet ad entitatem, ita ad intelligendum et gradus posterior in sua entitate non magis
							dependet a priori gradu quam econverso. Sed per divinam potentiam gradus precedens
							potest intuitive videri post intuitionem forme posteriori non viso, igitur per divinam
							potentiam et posterior potest intuitive videri priori non viso. Antecedens patet.
							Consequentia probatur, quia Deus potest conservare notitiam intuitivam gradus
							precedentis novo adveniente gradu per eum non viso. Patet ista propositio, quia, si
							ponatur in esse, nulla sequitur contradictio.</p>

						<p>Tertio: entitas absoluta que de novo incipit esse potest per divinam potentiam
							intuitive videri non visa entitate que non accipit esse de novo et maxime, si sint
							entitates eiusdem speciei specialissime, quarum una est causa alterius intrinseca nec
							extrinseca, sed gradus augmentans formam est entitas absoluta, cum sit vera qualitas
							et augmentatio forme accipit esse de novo. Gradus autem precedens non accipit esse de
							novo et constat quod unus eorum non est causa alterius intrinseca, nec extrinseca et
							ambo sunt eisudem speciei specialissime, ut dictum est supra.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta</supplied></head>

						<p>Quarta conclusio est quod, licet per divinam potentiam possit unus gradus caritatis,
							et sic de aliis formis, possit intuitive videri alio non viso, tamen per potentiam
							creature non potest unus illorum videri intuitive non viso alio.</p>

						<!-- what's happening here -->
						<p><name>Adam</name></p>

						<p>Istam conclusionem quidam deducunt sic: quando plures cause active naturales eiusdem
							rationis equaliter approximantur alicui disposito passo nullo existente impedimento
							vel omnes ille cause agunt in illud passum vel nulla, sed impossibile est quod sine
							miraculo speciali stante unitate caritatis composite ex duabus realitatibus una
							illarum approximari intellectui alicuius dato quod vi-[120rb]-deatur intuitive sine
							approximatione alterius, nec intellectus potest disponi ad videndum unam nisi
							disponatur ad videndum aliam, nec potest esse aliquod impedimentum naturale respectu
							unius quin sit respectu alterius, ergo non est in potestate creature quod una illarum
							realitatum videatur sine alia. Sed, licet conclusio sit vera, ut puto, ratio tamen non
							concludit, quia supponit quod obiectum naturaliter conceptibile sit totalis causa
							effectiva vel saltem partialis actus intelligendi, cuius oppositum fuit ostensum
							distinctione 3. Probo igitur conclusionem aliter et sic: arguo una pars gradualis
							forme non potest naturaliter terminare actum intelligendi altera non terminante. Et
							loquor de partibus gradualibus nequaquam sit distinctis, igitur per potentiam creature
							non potest una earum intuitive videri altera non visa. Consequentia est nota, quia
							visio seu cognitio intuitiva terminatur ad rem intuitive visam, ut patet questione 1
							huius operis. Antecedens probatur, quia partes graduales forme constituunt per se unam
							essentiam et sunt in eodem subiecto primo simul et adequate, igitur una earum non
							potest naturaliter terminare actum intelligendi altera non terminante. Et confirmatur,
							quia una pars gradualis forme et quelibet eius pars immediate unitur alteri et
							cuilibet eius parti, igitur una earum non potest naturaliter terminare actum
							intelligendi creature altera non terminante. Et ista ratio movet me ad tenendum
							conclusionem istam, quia non video quod una pars gradualis forme possit naturaliter
							terminare actum intelligendi creature altera non terminante, licet hoc sit possibile
							de potentia Dei. Hoc de secundo articulo. </p>
					</div>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Tertius et quartus articulus</head>

					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primas tres conclusiones est quedam opinio…</p>

					<p><name>Aureolus</name> in I, distinctione 17, questione 2, articulo 2, propositione
						3</p>

					<p>…Que ponit quod gradus adveniens in augmento caritatis sive realitas illa secundum quam
						minor caritas perficitur et intenditur non potest esse integra caritas et precise
						distincte participans realitatem aut rationem specificam quasi unum individuum
						caritatis, sed participat realitatem et rationem caritatis secundum quendam reductionem,
						ut quasi dici possit concaritas. Est enim realitas omnino imprecisibilis et re et
						intellectu. Unde non est facile per se etiam per divinam potentiam sic quod capiat esse
						precisum et demonstratum nec est intuitive intelligibilis tantum, ita quod intellectus
						etiam angelicus non possit caritatem augmentatam dividere intuitive in duas caritates,
						sed semper caritas augmentata occurret sibi ut unum cui additur est aliquid caritatis,
						sed non caritas et per eundem modum et dicunt isti intelligendum est de albedine et
						calore et omni forma que augetur. Et pro ista opinione arguitur primo sic: tenendum est
						de intensione aliarum qualitatum sicut experimentaliter reperimus in formis de quarta
						specie qualitatis, sed linea curva suscipit magis et minus, ut fiat curvior et minus
						curva et similiter raritas et densitas et in his non sit augmentum per adventum
						realitatis precise ad illam speciem pertinentis. Non enim advenit alia curvitas linee ut
						fiat curvior ratione duplicis curvitatis, nec alia raritas aeri aut densitas terre, sed
						illud quod advenit pertinet ad rationem specificam imprecise, igitur ita erit in
						caritate et albedine et formis ceteris que intendentur per adventum alicuius imprecise
						realitatis vigorantis et perficientis formam prioritatem et per adventum realitatis que
						sit precise caritas vel albedo scibilis aut intelligibilis distincte. Maior supponitur,
						quia forme de quarta specie qualitatis sunt aliqualiter vobis note et, sicut est in
						intensione formarum quarum conditio esst nobis nota, sic omnino ponendum est in formis
						quarum conditiones sunt ignote nobis. Minor autem probatur. Primo, de curvitate
						auctoritate <name>Commentatoris</name> IV <title>Physicorum</title>, commento 86, quod
						idem arcus circuli recipit aliquando minorem in curvationem et quandoque maiorem absque
						eo quod in eo fiat aliquod quod [120va] ante non fuerit, sed illud quod erat, scilicet
						incurvatio invenitur maior aliquando et aliquando minor. Secundo de raritate et
						densitate etiam auctoritate eiusdem ibidem dicens quod, si raritas et densitas fierent
						ex constructione, non quelibet pars corporis recepisset raritatem et densitatem, et
						tamen manifestum est per se quod densum est densum per omnes partes suas et similiter
						rarum.</p>

					<p>Preterea, si augmentum caritatis fieret per realitatem participantem precise rationem
						specificam ipsius, impossibile esset quod aucta caritas haberet numeralem unitatem.
						Consequens est falsum secundum omnes, igitur et antecedens. Consequentia probatur, quia
						vel caritas adveniens fieret eadem cum prima se tota, aut secundum aliquid sui. Non
						potest dici quod se totis fiant omnino idem, quia tunc altera corrumpetur necessario,
						quod est omnino falsum et contra me. Ista consequentia patet, quia impossibile est quod
						realitas aliqua transeat se tota sive per omnimodam identitatem in aliam realitatem sua
						propria realitate manente nec potest insuper poni quod uniantur secundum aliquid sive eo
						modo quo due aque secundum ultima sua fiunt idem, quia secundum hoc caritas erit forma
						continua habens partes continuas in suis ultimis. Continua sunt enim, quorum ultima sunt
						idem V <title>Physicorum</title>. Hoc autem est falsum secundum omnes; igitur etc.</p>

					<p>Preterea, si realitas intendens caritatem esset individuum caritas vel realitas precise
						participans rationem specificam caritatis, per necessitatem in anima essent actu et
						distincte infinite caritates et eodem modo intelligendum est quod essent infinite
						albedines et infinite colores, et sic de aliis formis intensis. Consequens falsum, quia
						contradictio est in actu ponere multitudinem infinitam, igitur. Antecedens et
						consequentia probatur, quia manifestum est quod in motu intensionis quantumcumque modico
						acquiruntur infinite partes in potentia facta, igitur acquisitione remanent adhuc
						potentia infinite. Si igitur partes iste non concurrunt ad aliquam unitatem numeralem
						non uniuntur se totis, nec secundum ultima sua restat quod sint ibi infinite forme
						quarum quelibet est indivisa a se et divisa ab aliis, et sic numerantur infinite.</p>

					<p>Preterea, si tales partes caritatis ponantur in ipsa augmentata aut faciunt unam
						caritatem unitate compositionis quasi una sit forma et reliqua materia et hoc absonum
						est cum sint eiusdem rationis, aut unitate continuitatis et hoc est magis absonum cum
						omne continuum sit quantum aut unitate homo geneitatis, et hoc est impossibile, quia
						homogenea non uniuntur nisi per communicationem, sicut aqua unitur aque unde anima anime
						non unitur quamvis homogenee sint aut unitate identitatis omnimode et simpliciter, et
						hoc esse non potest, quoniam tunc admitteret suas realitates aut unitate aggregationis
						et cuiusdam acervi et hoc horribilius esset, quia esset acervus rerum innumerabilium,
						sed manifestum est quod non potest inter eas unitas alia assignavi. Si ponantur partes
						quarum quelibet precise participare possit caritatis specificam rationem, ergo illud non
						est ponendum.</p>

					<p>Contra <name>Aureolum</name></p>

					<p>Sed ad veritatem ista positio est omnino irrationabilis, ut patet ex conclusionibus
						supra positis, si aliquid concludunt, sunt contra doctorem, qui facit eas sicut et
						contra me, quod patet per singulas discurrendo. Constat enim quod prima ratio que
						fundatur in auctoritatibus <name>Commentatoris</name> non magis probat quod curvitas
						augeatur per additionem realitatis qui vere sit curvitas quam quod non augeatur per
						additionem realitatis que sit concurvitas, sicut isti doctori videtur, immo minus, quia,
						ut apparebit, in solvendo rationem intentio <name>Commentatoris</name> est expresse quod
						curvitas augeatur per additionem curvitatis et non per additionem concurvitatis, et idem
						patet de raritate et densitate.</p>

					<p>Preterea, secunda ratio est evidenter contra eum, quia vel raritas illa per quam
						intenditur caritas quam ipse vocat concaritatem facit unum cum prima se tota, aut
						secundum aliquid sui non se tota per eum, quia tunc altera corrumperetur, quod non est
						verum et secundum eum, nec secundum aliquid sui, quia tunc caritas per deductionem suam
						esset forma continua, quod est in consequens ad quod deducit.</p>

					<p>Tertia [120vb] ratio est contra eum, quia per causa probabitur quod in anima sunt
						infinite concaritates supposito quod caritas augeatur per additionem realitatis que sit
						concaritas sicut ipse probat quod in ipsa sunt infinite caritates et constat quod non
						est maior repugnantia ponere multitudinem realitatum infinitam quarum quelibet est
						caritas.</p>

					<p>Ultima insuper ratio concludit expresse contra eum sicut ipse arguit de realitate
						adveniente: si sit caritas, ita potest argui si sit concaritas sicut ipse ponit, quia
						vel realitas illa supposito quod non sit caritas, sed concaritas facit unum cum
						precedente unitate compositionis, vel unitate continuitatis, vel unitate homogeneitatis,
						vel unitate identitatis, vel aggregationis, quarum quodlibet est impossibile per
						deductionem suam non minus quam si realitas illa sit vera caritas et posset iuxta dicta
						rationes in forma deduci contra eum. Verum, quia deductio est evidens, dimitto.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Aureoli</name></p>

					<p>Respondeo igitur ad rationes. Ad primam nego minorem quantum ad illam partem in qua
						dicit quod curvitas linee non augetur per additionem curvitatis, nec raritas et densitas
						per additionem raritatis et densitatis supposito quod raritas et densitas sunt res
						distincte a substantia, quia secus esset si non ponerentur res distincte. Et ad
						auctoritates <name>Commentatoris</name> dico quod <name>Commentator</name> est expresse
						contra eum, quia in commento preallegato <name>Commentator</name> dicit quod additio
						curvationis in circulo non est in aliqua parte et non in alia, sed quamcumque partem
						acceperis invenies curvationem additam in ea. Et subdit: et similiter est in toto in hoc
						quod non est densum et est congregatum et quando est rarum est segregatum, scilicet
						quando raritas et densitas est in qualibet parte ipsius. Hec <name>Commentator</name>.
						Ex quibus evidenter apparet, secundum <name>Commentatorem</name>, quod quando in
						curvatio circuli invenitur maior in quacumque parte ipsius invenitur in curvatio addita
						et similiter quando raritas et densitas alicuius corporis invenitur maior in quacumque
						parte ipsius invenitur raritas vel densitas addita, et per consequens curvitas augetur
						per additionem curvitatis secundum eum sic raritas et densitas etc, cuius oppositum
						doctor iste concludit. Et hoc dicit <name>Commentator</name> de curvitate contra eos qui
						dicunt quod quando arcus sit curvior in curvatio non erit facta in omnibus partibus, sed
						solum partes recte que erant in arcu incurvantur. De raritate vero et densitate contra
						illos qui ponebant corpus condensari et fieri minoris magnitudinis propter
						constructionem aliquarum formarum existentium in corpore et propter ampliationem earum
						rare fieri et fieri maioris magnitudinis et ad hoc sequebatur curvum non esse curvum
						secundum omnes partes suas et similiter densum non esse densum secundum omnes partes
						suas, quod tamen est falsum, et ideo contra istos in isto commento
							<name>Commentator</name> dicit quod quamcumque partem circuli acceperis invenies
						incurvationem additam in eo et quamcumque partem densi vel rari acceperis invenies
						densitatem vel raritatem additam, et hoc non solum de curvitate, sed etiam de raritate
						et densitate expresse sonant verba <name>Commentatoris</name> per istum doctorem
						allegata, ut dicit quod, si raritas et densitas fierent ex constitutione et ampliatione
						supple talium foraminum, non quelibet pars corporis recepisset densitatem et raritatem,
						quod <name>Commentator</name> reputat impossibile et, si quelibet pars corporis
						recepisset raritatem et densitatem, cum corpus sit magis rarum vel magis densum,
						evidenter apparet quod raritas et densitas augetur per additionem raritatis et
						densitatis, et per consequens auctoritates sunt contra eum.</p>

					<p>Ad secundam rationem nego consequentiam et ad probationem dico quod caritas adveniens
						et precedens se totis faciunt unum, quia caritas adveniens quelibet eius pars immediate
						unitur caritati preexistenti et cuilibet eius parti, et sic constituunt unam per se
						formam totalem. Et quando dicitur quod tunc altera earum corrumperetur necessario, quia
						non est possibile quod realitas transeat per omnimodam identitatem in illam realitatem
						sua propria realitate manente, potest tamen responderi dupliciter. Primo sic: namque
						potest dici quod ista proposi-[121ra]-tio est falsa, quia omnis realitas que transit per
						omnimodam identitatem in aliam realitatem, si aliqua sit, talis est eadem illi et, si
						est eadem illi, non est corrupta, sed manet, quia, si esset corrupta, iam non esset
						eadem illi. Secundo potest dici quod minor que debet summi sub ista etiam est falsa,
						quia caritas adveniens non transit per omnimodam identitatem in caritatem precedentem,
						cum sit distincta realiter ab ipsa quamvis sit ei totaliter unita, ut patet ex questione
						preceenti, igitur ratio nulla.</p>

					<p>Ad tertiam dico quod ponere multitudinem infinitam in actu non constituentium aliquod
						per se unum est impossibile saltem naturaliter, sed ponere multitudinem infinitam in
						actu actualitate presentie et distinctionis qua vere dicitur hoc non esse illud
						constituentium tamen aliquod per se unum non est impossibile per naturam, immo est
						necessarium. Si verum sit positio <name>Philosophi</name> de visione continui, constat
						enim secundum istam opinionem quod in quolibet continuo sunt infinite partes in actu, et
						sic et non aliter probatur quod in anima sint infinite caritates in actu sicut in
						qualibet aqua sunt aque infinite, quia nullum est inconveniens.</p>

					<p>Ad ultimam potest responderi dupliciter. Primo quidem quod tales portiones caritatis
						faciunt unam caritatem unitate compositionis, nec tamen sequitur ex hoc quod una earum
						sit quasi forma et reliqua quasi materia, quia non solum illa quorum unum alterum
						informat faciunt unum unitate compositionis, sed universaliter quecumque realiter
						distincta constituunt unum per se dicuntur esse unum unitate compositionis, ut isto modo
						dicitur aliquid compositioni ex suis partibus quantitatis, quamvis una earum non sit
						quasi forma et reliqua quasi materia, quia constat quod nulla earum altera informat.
						Secundo potest dici quod faciunt unum unitate homogeneitatis. Et quando dicitur quod
						homogenea non uniuntur nisi per continuationem, nego, quia non solum illa que
						continuantur faciunt sic unum, sed universaliter quecumque entitates eiusdem rationis
						constituunt aliquod unum quod est eiusdem rationis cum ipsis sunt vere unum unitate
						homogeneitatis, sic est in proposito, ut patet ex supra dictis, et sic ratio nulla.</p>

					<p>Contra quartam conclusionem posset argui. Verum, quia non est multum opinabilis apud
						doctorem, pertranseo.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Ad principalia</head>

					<p>Ad primum dico quod probat quartam conclusionem, ut patet ex deductione eius, nec est
						contra tertiam. Secunda vero ratio probat tertiam, nec est contra quartam, ut patet.
					</p>
				</div>

			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 4 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 4 [atv-l1d17q4.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 4 [atv-l1d17q4.xml]
text
