Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 18, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 18, Quaestio 1 [atv-l1d18q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 18, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-14">September 14, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d18q1">
				<head>Liber I, Distinctio 18, Quaestio 1</head>
				<p>Preterea, diligenter etc. In hac 18 distinctione <name>Magister</name> inquit qualiter
					Spiritus Sanctus conveniat esse donum et, quia ipse est donum quo nobis supernaturalia
					dona donantur, idcirco iuxta materiam istius distinctionis et pro complemento precedentis
					in qua nundum inquisivi de necessitate caritatis create quero istam questionem: utrum
					aliquis possit esse Deo charus et acceptus ad vitam eternam sine dono caritatis infuse
					eius animam formaliter informante. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<p>Videtur primo quod non, quia, sicut se habet albedo adesse album, ita caritas adesse
						charum, sed impossibile est aliquem esse album sive albedine, igitur impossibile est
						aliquem esse Deo charum sine caritate. Et confirmatur, quia impossibile est esse
						effectum formalem sine causa formali, sed esse charum est effectus formalis caritatis;
						igitur etc.</p>

					<p>Contra, predestinatur in peccato mortali existens est Deo charus et acceptus ad vitam
						eternam, ergo aliquis potest esse charus Deo sine dono caritatis infuse. Antecedens
						nulli catolico est dubium et consequentia est nota, quia existens in peccato mortali non
						habet caritatem infusam; igitur etc.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione primo ad intellectum questionis premittam unam divisionem, secundo
						quattor conclusiones. Tertio movebo dubia. Quarto et ultimo respondebo.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Articulus primus</head>

					<p>Quantum ad primum articulum advertendum est quod aliquid esse Deo charum et acceptum ad
						vitam eternam potest esse dupliciter, scilicet secundum eternam Dei ordinationem et
						secundum presentem dispositionem. Istam divisionem ponit <name>Magister</name> libro
						III, distinctione 31, ubi dicit quod aliquem esse scriptum in libro vite potest
						intelligi dupliciter, videlicet secundum eternam Dei prescientiam, secundum presentem
						iustitiam et est eadem sententia, ut patet, licet sint alia et alia verba. Primo modo
						esse Deo charum et acceptum ad vitam eternam est [121rb] esse ordinatum a Deo finaliter
						ad vitam eternam obtinendam et isto modo quilibet predestinatus est acceptus et charo
						Deo ad vitam eternam etiam si sit in statu culpe et nullus reprobatus est Deo charus,
						nec acceptus ad ipsam, etiam si sit in aliquo statu genere.</p>

					<p>Secundo modo esse Deo charum et acceptum ad vitam eternam est esse in statu vel
						dispositione in qua, si perseveraverit, Deus dabit illi vitam eternam, et isto modo
						aliquis predestinatus potest non esse Deo charus, nec acceptus, ut ille qui est in statu
						culpe mortalis et alius reprobatus potest esse sibi charus, ut ille qui est in statu
						genere, quia quamvis talis non sit finaliter habiturus vitam eternam, quia non est
						acceptus ad ipsam primo modo. Si tamen in isto statu et dispositione perseveret utique
						ipsam obtineret. Ex his patet quod aliquis potest habere caritatem et non esse Deo
						charus nec acceptus ad vitam eternam primo modo, videlicet secundum eternam Dei
						predestinationem, quia reprobatus existens in statu genere habet caritatem infusam et
						tamen nec est Deo charus, nec acceptus ad vitam eternam isto modo. Et per oppositum
						aliquis potest non habere caritatem et tamen esse Deo charus et acceptus ad vitam
						eternam modo predicto, quia predestinatus existens in peccato mortali non habet
						caritatem infusam et tamen est Deo charus et acceptus ad vitam eternam secundum Dei
						eternam ordinationem.</p>

					<p>Sed dubium est apud doctorem utrum aliquis possit non esse Deo charus, nec acceptus ad
						vitam eternam secundo modo, videlicet secundum presentem dispositionem et habere
						caritatem infusam vel econverso. Utrum si aliquis sic possit esse Deo charus et non
						habere dictam charitatem quibusdam dicentibus quod sic, quibusdam quod non, et in isto
						secundo sensu intelligo questionem. Et hoc de primo articulo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Articulus secundus</head>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>

						<p>Quantum ad secundum, prima conclusio est quod de potentia Dei absoluta possibile est
							aliquem hominem habere caritatem infusam et non esse Deo charum, nec acceptum ad vitam
							eternam. </p>

						<p>Probatur primo sic: quecumque non repugnant pro aliqua mensura possunt simul esse pro
							omni mensura de potentia Dei absoluta, sed caritas infusa et carentia glorie non
							repugnant pro aliqua mensura, igitur caritas infusa et carentia glorie non repugnant,
							et sic imperpetuum potest stare cum carentia glorie de potentia Dei absoluta, sed
							quicquid potest Deus facere, potest disponere et ordinare, igitur potest Deus ordinare
							quod aliquis semper habeat caritatem et tamen quod nunquam habeat vitam eternam, et
							per consequens talis non erit Deo charus nec acceptus ad vitam eternam. Minor huius
							rationis patet. Maior probatur, quia que non repugnant pro aliqua mensura, non
							repugnant ex suis rationibus formalibus, sed que non repugnant ex suis rationibus
							formalibus, possunt simul esse pro omni mensura de potentia Dei absoluta, quia, si
							ponatur in esse, nulla sequitur contradictio; igitur etc.</p>

						<p>Secundo sic: non est implicatio contradictionis quod anima informata habitu caritatis
							conservetur a Deo imperpetuum sine gloria, igitur hoc fieri est possibile de potentia
							Dei absoluta. Consequentia patet. Antecedens probatur, quia omne absolutum prius
							tempore et duratione potest a Deo imperpetuum conservari sine posteriori absoluto sine
							implicatione contradictionis, sed caritas est res absoluta et potest precedere, immo
							de facto precedit tempore et duratione omnem actum beatificum.</p>

						<p>Tertio sic: Deus potest annihilare animam informatam habitu caritatis antequam det
							sibi vitam eternam et velle eam nunquam creare, igitur potest ipsam in gratia vel
							caritate conservare ad vitam eternam non acceptare. Antecedens patet, quia quicquid
							Deus contingenter creat, potest consequenter annihilare quandocumque placet sibi, sed
							istam animam et eius caritatem contingenter creavit; ergo. Consequentia probatur,
							quia, si Deus non posset animam caritate informatam conservare perpetuo sine gloria,
							et per consequens sine aceptatione ad vitam eternam, vel hoc ideo esset, quia talis
							conservatio implicat contradictionem, vel quia redderetur Deus iniustus non conferendo
							gloriam habenti caritatem infusam. Primum dari non potest, quia, si esset implicatio
							contradictorii, non posset per unam horam conservare sine gloria, cuius oppositum fuit
							con-[121va]-cesum, nec secundum, quia non esset maior iniustitia conservare iustum
							perpetuo sine gloria quam ipsum annihilare et nunquam velle creare, ergo, si Deus
							potest annihilare etc, ut assumitur in antecedente, poterit conservare. Et
							confirmatur, quia posito quocumque peccato in homine potest Deus sine omni iniustitia
							remittere penam eternam ipsum annihilando vel perpetuo sine ipsa conservando, igitur
							posita caritate in ipso perpetuo sine ipsa conservando, igitur posito caritate in ipso
							poterit Deus nunquam tali dare vitam eternam, et per consequens non erit Deo acceptus
							ad vitam eternam.</p>

						<p>Quarto sic: Deus potest facere de potentia sui absoluta quod anima informata habitu
							caritatis nunquam eliceat actum aliquem meritorium, igitur potest talem animam non
							acceptare. Antecedens patet, quia potest non coagere ad talem actum. Consequentia
							probatur, quia ex debito iustitie nulli debetur premium nisi propter aliquod meritum,
							sed anima potest esse informata caritate et non habere actum aliquem meritorium, ut
							assumitur in antecedente; igitur anima poterit esse informata caritate et sibi non
							deberi aliquod premium ex debito iustitie, sed omnis anima cui non debetur premium ex
							debito iustitie potest conservari perpetuo sine ipso saltem de potentia Dei
							absoluta.</p>
					</div>
					<div>
						<head>
							<supplied>Conclusio secunda</supplied>
						</head>

						<p>Secunda conclusio est de potentia Dei absoluta possibile est aliquem non habere
							caritatem infusam et esse Deo charum et acceptum ad vitam eternam. </p>

						<p>Probatur primo sic: Deus potest hominem beatificare de potentia sui absoluta sine
							dono caritatis infuse formaliter eius animum informante, igitur potest ipsum etiam
							secundum presentem dispositionem sine tali dono ad vitam eternam acceptare.
							Consequentia nota. Antecedens vero probatur multipliciter. </p>

						<p>Primo sic: anima hominis sine dono caritatis infuse est sufficiens receptivum
							beatitudinis et Deus sufficiens productivum, ergo Deus potest ipsum beatificare
							huiusmodi caritate circumscripta de potentia sui absoluta. Consequentia nota est et
							antecedens quantum ad secundam partem. Quantum vero ad primam probatur sic: quia anima
							hominis sine tali dono est imago Dei, igitur sine tali dono est capax Dei, dicens
								<name>beatus Augustinus</name> XIV <title>De Trinitate</title>, capitulo 15, quod
							mens humana eo ipso imago Dei est quo capax est eius et particeps esse potest, igitur
							sine tali dono est sufficiens receptivum beatitudinis. </p>

						<p>Secundo sic: Deus potest facere quicquid non implicat contradictionem, sed quod Deus
							beatificet hominem sine dono caritatis infuse non implicat contradictionem; ergo.
							Probatur minor, quia quod visio beatifica sit in intellectu ipsius hominis et fruitio
							beatifica in eius voluntate sine caritate inherente non implicat contradictionem, tum
							quia non dependet ab ipso in aliquo genere cause quod Deus non possit supplere, tum
							quia non producuntur, nec conservantur ab ea cum beatitudo formalis sit a solo Deo
							active et etiam conservative.</p>

						<p>Tertio sic: si Deus non posset hominem beatificare sine caritate formaliter eius
							animam informante vel ideo esset, quia talis caritas necessario requiritur ad
							causandum eius beatitudinem, vel quia necessario requiritur ad disponendum animam vel
							potentiam ad recipiendum ipsam. Patet quod sufficientem divisionem, sed nullum istorum
							potest dari; ergo. Probatur minor, quia non potest dari primum, quia Deus potest in
							genere cause efficientis sine creatura quicquid potest cum ipsa. Nec secundum, quia
							potentie ipsius anime ex se sunt in potentia obedientiali respectu beatitudinis, ideo
							ad recipiendum ipsam non necessario indigent aliquo disponente. Et confirmatur, quia,
							sicut se habet dispositio naturalis ad formam naturalem, ita dispositio supernaturalis
							ad formam supernaturalem, sed formam naturalem potest Deus inducere in suo susceptivo
							de potentia sui absoluta absque omni dispositione naturali inherente formaliter;
							igitur et formam supernaturalem qualis est beatitudo poterit inducere in anima absque
							tali dispositione supernaturali primo.</p>

						<p>Secundo ad principale sic: possibile est aliquem hominem non habere caritatem infusam
							et esse simpliciter sine reatu peccati tam actualis quam originalis, igitur possibile
							est aliquem hominem non habere caritatem infusam et esse Deo charum et acceptum ad
							vitam eternam non solum secundum eternam Dei ordinationem, sed etiam secundum
							presentem Dei dispositionem. Et loquor utrobique de potentia Dei absoluta. Antecedens
							clarum videtur et nulli catholico debet esse dubium quin Deus possit de potentia sui
							absoluta annihilare caritatem infusam [121vb] parvuli statim baptizati ipso manente.
							Quo posito statim patet quod talis erit simpliciter sine peccati reatu tam actualis
							quam originalis et tamen non habebit caritatem infusam. Potest etiam Deus annihilare
							caritatem infusam adulti existentis in caritate ipso manente et actualiter non
							peccante. Quo posito sequitur idem quod prius, ergo. Consequentiam probo sic:
							quicumque secundum presentem dispositionem non est ordinatus ad penam eternam secundum
							presentem dispositionem est Deo charus et acceptus ad vitam eternam, sed qui
							simpliciter est sine peccati reatu tam actualis quam originalis secundum presentem
							dispositionem non est ordinatus ad penam eternam, quia nullus damnabitur sine culpa
							actuali vel saltem originali. Stipendia est peccati mors, ut scribitur <title>Ad
								Romanos</title> 6, igitur qui simpliciter est sine reatu peccati tam actualis quam
							originalis secundum presentem dispositionem est Deo charus et acceptus ad vitam
							eternam, et per consequens, si possibile est aliquem hominem non habere habitum
							caritatis infuse et esse simpliciter sine reatu culpe, possibile est aliquem hominem
							non habere caritatem predictam et secundum presentem dispositionem et esse Deo charum
							et acceptum ad vitam eternam. </p>

						<p>Et confirmatur, quia, si Deus annihilaret caritatem infusam parvuli iam baptizati et
							moriatur in isto statu vel salvatur vel damnatur, quia non est necesse quod nec
							salvetur, nec damnetur. Si damnabitur, sequitur quod simpliciter damnabitur sine
							culpa, quod non credo bene dictum. Si salvatur, sequitur quod secundum presentem
							dispositionem sine caritate fuit et est Deo charus et acceptus ad vitam eternam, quod
							est propositum.</p>

						<p>Ex ista conclusione infero correlarie quod de potentia Dei absoluta aliquis actus non
							potest esse meritorius vite eterne sine dono caritatis infuse formaliter animam
							informante. Deductio videtur satis nota, quia pono quod aliquis sit Deo charus et
							acceptus ad vitam eternam secundum presentem dispositionem et non habeat caritatem
							infusam. Hoc enim est possibile de potentia Dei absoluta, ut patet ex conclusione
							predicta, tunc sic: bonum actum istius potest Deus velle premiare premio vite eterne,
							ergo aliquis actus istius vel illius potest esse meritorius vite eterne sine caritate
							infusa eius animam informante et loquor semper de potentia Dei absoluta. Antecedens
							patet, quia non est implicatio contradictionis quod Deus velit premiare premio vite
							eterne bonum actum illius qui secundum presentem dispositionem est sibi charus et
							acceptus ad vitam eternam. Consequentia est nota, quia talis ex supposito non habet
							caritatem infusam. Ad maiorem tamen declarationem huius propositionis premitto duas
							alias propositiones.</p>

						<p>Prima est quod actus notus voluntatis elicitus mediante caritate non est meritorius
							vite eterne de condigno sive ex conductione nature sue, sed solum de congruo ex
							gratuita Dei ordinatione. Istam propositionem, quia negatur ab aliquibus, deduco
							multipliciter. Et primo auctoritatibus, secundo rationibus. Primo quidem auctoritate
								<name>Apostoli</name> expressa <title>Ad Romanos</title> 8 dicens quod non sunt
							condigne passiones huius temporis ad futuram gloriam qui revelabitur in nobis, super
							quo Glossa dicit quod non sunt simul omnes condigne, id est sufficientes, sed
							districte ageretur nobiscum ad providendum futuram gloriam.</p>

						<p>Secundo auctoritate eiusdem ibidem, capitulo 6, quod gratia Dei vita eterna, super
							quo Glosa agi potuit dicere stipendium iustitie vita eterna. Sed maluit dicere gratia
							Dei vita eterna, ut intelligeremus, Deum ad eternam vitam nos non producere nostris
							meritis. Tertio idem <title>Ad Titum</title> 3 capitulo dicens non ex operibus
							iustitie que fecimus nos secundum suam misericordiam salvos nos facit. Et constat quod
							opera iustitie notat opera facta in caritate, igitur non ex operibus factis in
							caritate secundum suam misericordiam salvos nos facit, quod non esset verum si opera
							illa de condigno sive ex condictione nature sue essent meritoria vite eterne.</p>

						<p>Secundo hoc idem ostendo rationibus. Primo sic: nullus actus est meritorius vite
							eterne de condigno quo posito in homine Deus non tenetur de necessitate iustitie dare
							illi vitam eternam, sed posito quocumque actu elicito mediante habitu caritatis in
							homine Deus non teneretur etc. Probatur minor, quia posito quod Deus non beatificaret
							hominem [122ra] adhuc non esset iniustus. Et confirmatur, quia certum est quod Deus
							potest illum hominem annihilare et nunquam velle creare sine aliqua iniustitia,
							igitur, si non beatificaret ipsum, non esset iniustus. </p>

						<p>Secundo sic: ille actus non est meritorius vite eterne de condigno quo posito in
							homine Deus non est illi debitor glorie sue. Hoc patet, quia actus meritorius de
							condigno nihil aliud est quam actus propter quem alicui debetur premium ex debito
							iustitie, sed posito quocumque tali actu in quocumque Deus illi non est debitor glorie
							sue, dicente <name>beato Augustino</name> III <title>De libero arbitrio</title>,
							capitulis 35 et 36, quod Deus est nulli debitor, sed omnia sibi debent.</p>

						<p>Tertio sic: ubi premium excedit meritum, ibi non est meritum de condigno. Hoc patet,
							quia ubi meritum est dignum tanto premio, ibi premium non excedit meritum, sed constat
							quod premium quod est vita eterna excedit omnem actum meritorium viatoris; ergo
							etc.</p>

						<p>Secunda propositio est quod de potentia Dei absoluta quicquid sit naturaliter aliquis
							actus voluntatis elicitus a viatore non habente caritatem infusam potest esse
							moraliter bonus. Et hec est ab omnibus universaliter concessa, quia nullus negat quin
							de potentia Dei absoluta talis actus possit esse circumstantionatus omni circumstantia
							tam naturali quam morali que necessario requiritur ad hoc quod sit moraliter bonus,
							licet aliqui dicant sine speciali auxilio Dei hoc non esse possibile. Ex his confirmo
							propositionem illatam sic: nullus actus voluntatis elicitus mediante caritate est
							meritorius vite eterne de condigno sive ex conditione nature sue, sed solum de congruo
							ex gratuita Dei ordinatione, igitur aliquis actus voluntatis elicitus sine caritate de
							potentia Dei absoluta potest esse meritorius vite eterne. Antecedens videtur clarum ex
							propositione prima et consequentia videtur nota, quia, si Deus actum voluntatis
							elicitum mediante caritate gratis et libere non ex condictione nature sue vult
							premiare premio vite eterne, poterit velle premiare actum voluntatis moraliter bonum
							quem voluntas potest elicere sine habitu caritatis, ut patet ex secunda propositione,
							et per consequens talis divina virtute potest esse meritorius vite eterne.</p>

						<p>Et confirmatur, quia meritum de congruo non inititur valori operis, sed libertati
							acceptantis, igitur quamvis actus ille moraliter bonus ex proprio valore non sit
							dignus premiari premio vite eterne ex libertate, tamen Dei acceptantis poterit sic
							premiari.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>

						<p>Tertia conclusio est quod de potentia Dei ordinata et secundum leges institutas a Deo
							non est possibile aliquem habere caritatem infusam et secundum presentem dispositionem
							non esse Deo charum et aceptum ad vitam eternam. Ista conclusio non potest efficaci
							ratione probari. Nulli tamen catholico debet esse dubia, quia quicumque est in statu
							et dispositione in qua, si perseveraverit, Deus dabit ei vitam eternam secundum
							presentem dispositionem est Deo charus et acceptus ad vitam eternam. Hoc patet ex
							articulo precedenti, sed fide tenemus quod secundum leges institutas a Deo quicumque
							habet caritatem infusam est in statu et dispositione in qua, si perseverat, Deus dabit
							ei vitam eternam, ergo secundum leges institutas a Deo quicumque habet caritatem
							infusam secundum presentem dispositionem est Deo charus et acceptus ad vitam
							eternam.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta</supplied></head>

						<p>Ultima conclusio est quod de potentia Dei ordinata et secundum leges institutas a Deo
							non est possibile aliquem non habere caritatem infusam et esse Deo charum et acceptum
							ad vitam eternam et loquor in ista conclusione sicut et in precedentibus de
							acceptatione que est secundum presentem dispositionem.</p>

						<p>Ista conclusio non potest ratione convinci sicut nec precedens, sed sine hesitatione
							aliqua est tenenda propter auctoritates sanctorum et determinationem Ecclesie que de
							facto ad hoc ponunt habitum caritatis creatum in anima, sicut patet I
								<title>Corinthos</title> 13, per totum, et <title>Ad Romanos</title> 5, ubi dicit
							quod caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Sanctum Spiritum qui datus est
							nobis. Nec valet si dicatur quod <name>Apostolus</name> loquitur de caritate increata
							que est ipsemet Spiritus Sanctus, sicut videtur velle <name>Magister</name>
							distinctione precedenti, quia hoc est expresse contra <name>beatum Augustinum</name>
							<title>De spiritu et anima</title> in littera versus finem, ubi loquens de fide que
							per dilectionem operatur sic ait: unde ergo ista dilectio, id est caritas, per quam
							fides operatur nisi unde illa fides ipsa impetravit, neque enim esset in nobus
							quantacumque sit in nobis nisi diffunderetur in cordibus nostris per Spiritum Sanctum
							qui datus est nobis. Et subdit immediate: caritas quippe Dei di-[122rb]-cta est
							diffundi in cordibus nostris non qua nos ipse diligit, sed qua nos facit dilectores
							suos, sicut iustitia Dei qua iusti eius munere efficimur et fides Ihesu Christi qua
							nos fideles facit. Hec <name>Augustinus</name>. Ex quibus evidenter apparet quod
							caritas illa que secundum <name>Apostolum</name> diffusa est in cordibus nostris per
							Spiritum Sanctum etc. non est caritas increata, sed creata. Primo, quia caritas qua
							nos Deus diligit et hoc, secundum <name>Augustinum</name>, non est dicta diffundi in
							cordibus vestris. Secundo, quia caritas illa qua nos facit dilectores suos, secundum
								<name>Augustinum</name>, diffusa est in cordibus nostris, sicut iustitia Dei qua
							iusti efficimur etiam sicut fides Ihesu Christi qua nos fideles facit. Sed constat
							quod iustitia predicta est aliquid creatu in anima et similiter fides, igitur et
							caritas ipsa. Hoc idem patet per eundem in prima canonica <name>Iohannis</name>,
							omelia 6, aliquantulum ultra medium ubi exponens illud verbum <name>Apostoli</name>
							ipse spiritus interpellat pro sanctis sic ait: quid est ipse spiritus interpellat pro
							sanctis nisi caritas que in te per Spiritum Sanctum facta est. Ideo enim dicit
								<name>Apostolus</name> caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum
							Sanctum qui datus est nobis. Ex quibus evidenter apparet quod illa caritas que est
							diffusa in cordibus nostris est caritas creata et non increata, quia, secundum
								<name>Augustinum</name>, est caritas que per Spiritum Sanctum facta est et constat
							quod caritas increata non est facta. Auctoritas igitur illa <name>Apostoli</name> non
							potest exponi de increata caritate que Deus est, ut patet per <name>beatum
								Augustinum</name>, et per consequens ex ipsa convincitur quod caritas diffusa in
							cordibus nostris sit caritas creata. Et hoc etiam apparet auctoritate <name>beati
								Gregorii</name>
							<title>Super Ezecheliem</title>, omelia 8, ubi dicit quod Deus creat in nobis amorem
							suum et ex amantibus cordibus suscipit precem quod non potest exponi de amore actuali,
							quia, si amor actualis crearetur in nobis a Deo sicut gratia, tunc vel caritas que
							ponitur creari ab eo non esset in potestate nostra, et per consequens actualis
							dilectio non esset meritoria vite eterne, quod non consonat catholice veritati;
							oportet ergo exponatur de amore habituali et habetur propositum.</p>

						<p>Preterea, ista conclusio videtur per Ecclesiam determinatam, ut patet extra <title>De
								Trinitate et fide catholica</title>, capitulo ultimo in Clementinis, ubi sic inquit
							papa. Verum, quia quantum ad effectum baptismi in parvulis reperiuntur doctores
							theologie opiniones contrarias habuisse quibusdam ex ipsis dicentibus per virtutem
							baptismi parvulis culpam remitti, sed gratiam non conferri. Aliis contra asserentibus
							quod et culpa ipsis in baptismo remittitur ac virtutes infusionis gratia infunduntur
							quoad habitum et, si non, in illo tempore quoad usum nos intendentes generalem
							efficatiam mortis Christi que per baptismum applicat pariter omnibus baptizatis
							opinionem secundam que dicit tam parvulis quam adultis conferri in baptismo informante
							gratiam et virtutes tanquam probabiliorem et dictis sanctorum et doctorum modernorum
							theologie magis consonam et concordem sacro approbante concilio dicimus eligendam.</p>

						<p>Ex ista conclusione infero correlarie quod de potentia Dei ordinata et secundum leges
							institutas a Deo nullus actus voluntatis potest esse meritorius vite eterne sine dono
							vel habitu caritatis infuse formaliter animam informante. Deductio est evidens, quia
							qui secundum presentem dispositionem non est Deo charus nec acceptus ad vitam eternam
							non potest habere actum meritorium vite eterne, sed de potentia Dei ordinata et
							secundum leges a Deo institutas non est possibile aliquem habere caritatem infusam et
							tamen non esse Deo charum, ut patet ex conclusione precedenti etc.</p>
					</div>
				</div>
				<div>
					<head>Articulus tertius et quartus</head>

					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam est quedam opinio que ponit quod loquendo
						de acceptatione que est secundum presentem dispositionem simpliciter est impossibile per
						quamcumque potentiam quod creatura rationalis non sit Deo chara et accepta ad vitam
						eternam supposito quod habeat caritatem infusam formaliter in voluntate.</p>

					<p><name>Aureolus</name> in I, distinctione 17, questione 1, articulo 2 [122va]</p>

					<p>Et pro ista opinione quidam doctor arguit. </p>

					<p>Primo sic: forme opposite habent formaliter effectus oppositos ex natura rei unde, si
						albedo dat esse album ex natura rei, nigredo ex natura rei dat esse nigrum non solum
						voluntarie, aut secundum aliquod constitutum, sed iniquitas et caritas infusa sunt forme
						opposite non est dubium et iniquitas ex natura rei est odibilis Deo et necessario dat
						esse oditum, sic quod per nullam potentiam est possibile quod Deus non odiat existentem
						in peccato mortali, igitur caritas ex natura rei est diligibilis et necessario dat esse
						charum, sic quod nullam potentiam est possibile quod Deus non diligat existentem in
						caritate.</p>

					<p>Preterea, Deus est rationabilissimus dilector. Non enim amat absque rationabili
						inductivo, sed dilectio et amor secundum rectam rationem meretur reamationem dum tamen
						cetera diligibilia sint quamvis vitiosus non mereatur suo amore ut reametur a virtuoso,
						quia amicitia virtuosa fundatur super communicationem vitutum, ut patet VIII
							<title>Ethicorum</title> et IX, nihilominus amans aliquem et virtuosus existens suo
						amore meretur reamari iuxta illud sapientis. Leges amicitie describentis
							<title>Proverbiorum</title> 8: ego diligentes me diligo et qui mane evigilaverit ad me
						inveniet me, ergo ex natura rei Deus diligi diligentem se et habentes habitualem
						caritatem, <title>Iohanne</title> 9, si quis diligit me sermonem meum servabit. </p>

					<p>Preterea, quocumque ex natura rei diligit iustitiam caritatem et ceteras virtutes ex
						natura rei diligit participantem illas virtutes. Impossibile est enim quod actus feratur
						super aliquam formam quin feratur super participans illam formam saltem materialiter et
						per accidens unde videns colorem de necessitate videt lapidem vel lignum et omne quod
						afficitur illo colore, sed Deus immutabiliter et de necessitate nature diligit caritatem
						iustitiam et omnem virtutem. Immutabiliter enim diligit se, et per consequens
						immutabiliter vult sui dilectionem et insuper iustus est immutabiliter et perfectus et
						nullus est iustus quin iustitiam non diligat, secundum <name>Augustinum</name>, unde
							<name>Philosophus</name> I <title>Ethicorum</title> non est bonus qui non gaudet de
						bonis operibus. Non enim iustum utique aliquis dicet non gaudentem iusta operatione,
						ergo Deus ea necessitate qua diligit suam iustitiam et complaceat in sui amore complacet
						etiam in omni anima participante eius iustitiam et ipsius habitualem amorem, et per
						consequens habitualis amor Dei dat ex natura rei esse acceptum Deo.</p>

					<p>Preterea, Deo acceptum est quicquid secundum veritatem delectabile est et acceptabile
						et pulchrum. Dicit enim <name>Philosophus</name> III <title>Ethicorum</title> quod
						virtuosus tanquam bene dispositus est regula et mensura eorum que delectabilia sunt et
						placentia secundum veritatem. Pravo enim delectabilia sunt vitia et nunc istud nunc
						illud secundum quod contingit. Virtuosus autem secundum veritatem, sed constat quod
						virtutes secundum se ipsas pulchre sunt et bone et delectabiles secundum veritatem et
						maxime amor Dei, unde <name>Philosophus</name> I <title>Ethicorum</title> quod
						delectabiles operationes secundum virtutes pulchre et bone et non sunt divisa hec tria,
						optimum, et institutum et delectabilem, sed omnia existunt in operationibus optimis
						virtuosis, ergo videtur quod ex natura rei complaceat in virtutibus, sed quam maxime et
						ultimate in sui habituali amore.</p>

					<p>Pro solutione istarum rationum.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Aureoli</name></p>

					<p>Distinguo de acceptatione et complacentia divina, quia quedam sunt Deo grata et accepta
						communi acceptatione et complacentia qua Deo complacet omnis creatura que inquantum est
						bona est, quia vidit Deus cuncta que fecerat et erant valde bona, <name>Genesim</name>
						1.</p>

					<p>Quedam vero sunt Deo grata et accepta ad vitam eternam, sic non omnis creatura etiam
						rationalis est grata nec secundum eternam sui ordinationem, nec secundum presentem
						dispositionem.</p>

					<p>His premissis respondeo ad rationes. Ad primam: quicquid sit de premissis concedo
						conclusionem, quia non sequitur nisi quod habens caritatem necessario sit Deo charus et
						acceptus communi acceptatione qua omnis creatura est sibi chara et ac-[122vb]-cepta, ut
						dictum est, sed ex hoc non sequitur quod talis necessario sit charus et acceptus ad
						vitam eternam, aliter omnis creatura esset Deo chara et accepta, ut dictum est, sed ex
						hoc non sequitur quod talis necessario sit charus et acceptus ad vitam eternam, cum sit
						ei acceptus primo modo. Per idem patet quid dicendum ad alias, quia nulla earum probat
						nisi quod habens caritatem et alias virtutes necessario sit Deo charus modo predicto,
						nec rationes plures probant de caritate infusa quam de caritate acquisita et aliis
						virtutibus infusis et acquisitis de quibus non est dubium quin bene possunt haberi ab
						illo qui non est Deo charus, nec acceptus totus ad vitam eternam, et per consequens
						possunt omnes reduci contra facientem, quia per eas probaretur quod habens fidem vel
						iustitiam vel aliam virtutem quamcumque necessario sit Deo charus et acceptus ad vitam
						eternam, quod non erit catholice dictum.</p>

					<p><name>Aureolus</name> ubi supra</p>

					<p>Contra secundam conclusionem et propositionem quam ex ipsa intuli sunt aliqui doctores,
						quorum unus contra conclusionem arguit sic. </p>

					<p>Primo: nullus actus immutabilis et eternus transit de novo super obiectum aliquod nisi
						quia eius obiectum eternum et immutabilem participatur formaliter de novo ab obiecto
						illo materiali super quo noviter transit, sicut patet quod visio eterna alicuius color,
						si talis poneretur, posset transire de novo nunc super lignum nunc super lapidem si
						color ille eternaliter visus participaretur nunc a lapide, nunc a ligno formaliter et
						inhereret. Si autem aliter transiret visio immediate super lignum aut super lapidem,
						impossibile esset quod actus ille esset eternus, cuius ratio est, quia non potest de non
						transeunte super lignum fieri transiens nisi aliqua mutatione facta vel in ipso actu, et
						tunc non erit eternus vel in ipso ligno, et tunc aliquid formaliter sibi inheret quod
						non inherebat ante, sed actus dilectionis et acceptationis divine qui est immutabilis et
						eternus nunc acceptat unum, nunc alium, nunc non diligit animam, nunc eam diligit
						dilectione caritativa de qua nunc loquimur. Aliquando enim non dilexit Iohannem
						baptistam in utero existentem, ut ante satisfactionem aliquando non dilexit, ut post
						institutionem, ergo necesse est in Iohanne participari formaliter et inherentur aliquod
						obiectum immutabile et eternum divine dilectionis. Illud autem non potest esse divina
						essentia que nulli formaliter inheret, ergo aliqua creatura. Non potest autem poni quod
						sub aliqua substantia creata, quia nec illa potest anime inherere, ergo relinquitur quod
						sit accidentalis forma qua anima Iohannis post sanctificationem diligebatur caritative
						et per eius carentiam prius non acceptabatur. Hec autem forma, sicut diffuse deducit,
						non est nisi caritas habitualis infusa. Non adduco deductionem illam, quia credo
						suppositum esse verum.</p>

					<p>Preterea, ad idem arguit secundo sic: sicut se habet esse charum Deo ad divinam
						voluntatem, sic et esse oditum a Deo, sed nil est esse oditum a Deo quin divina voluntas
						reperiat in eo aliquod odibile et detestabile ex natura rei quod dat formaliter esse
						oditum. Peccatum enim ex natura rei oditur a Deo, iuxta illud <name>Prophetam</name>:
						videbo quoniam non Deus volens iniquitatem tu es, ergo per oppositum nullus acceptatur a
						Deo caritative, nisi quia in eo est aliquid quod ex natura rei ipsum acceptabilem facit
						seu reddit. </p>

					<p>Preterea, ad idem ab aliis arguitur sic: impossibile est quod fiat transitus de uno
						contradictoriorum in reliquum nulla facta in altero extremorum mutatione. Sed cum
						aliquis de non charo fit charus Deo seu de non accepto acceptus transit de
						contradictorio in contradictorium et non est aliqua mutatio in Deo acceptante, igitur
						oportet quod sit mutatio in homine acceptato, sed talis mutatio non est in ipso quantum
						ad actum, quia sine aliquo actu elicito potest aliquis transire de non charo ad charum,
						sicut patet de Iohanne baptista, quia ante sanctificationem in utero erat Deo charus,
						nec acceptus acceptatione que est secundum presentem dispositionem et post
						sanctificationem eius in utero fuit sic Deo charus. Oportet ergo quod talis [123ra]
						mutatio fiat quantum ad aliquem actum habitum et hic est habitus caritatis vel gratie. </p>

					<p><name>Gerardus</name> de Senis, distinctione 17, questione 1, articulo 2</p>

					<p>Contra propositionem correlativam quidam doctor noster arguit probando duas
						conclusiones ex quibus sequitur oppositum istius conclusionis. </p>

					<p>Prima conclusio est quod ad eliciendum actum dilectionis meritorium necesse est ponere
						aliquem habitum supernaturalem. </p>

					<p>Secunda est quod probabilius est dicere istum habitum supernaturalem esse habitum
						caritatis creatum in voluntatem, sicut ponit opinio communis quam solam gratiam
						existentem in essentia anime, sicut creditur fuisse opinio <name>Magistri</name>.</p>

					<p>Prima conclusio tripliciter probatur. Primo sic: ille actus qui non potest habere omnem
						rectitudinem requisitam ad rationem meriti ex suis principiis naturalibus necessario
						indiget aliquo principio supernaturali rectificante actus dilectionis elicitus a
						voluntate nostra est huius, ergo. Maior patet, quia illud quod non completur per
						principia naturalia vel nullo modo completur vel completur per aliquod principium
						supernaturale. Minor probatur, quia actus dilectionis elicitus a voluntate nostra, si
						debeat dici meritorius, exigit tantam rectitudinem ut secundum eam attingat omnes
						circumstantias que sub divino beneplacito cadunt ita ut nullo modo a divinis regulis et
						a divino beneplacito discordet, sed impossibile est quod actus voluntatis ex solis
						principiis naturalibus elicitus habeat tantam rectitudinem, tum quia divinum
						beneplacitum et eius circumstantie que sub ipso cadunt non sunt nobis note, tum quia
						principia nostra naturalia deficiunt etiam in attingendo minorem rectitudinem quam sit
						rectitudo actus meritorii, quia deficiunt in attingendo rectitudinem secundum medium
						virtutis moralis, quia tale medium in quo consistit dicta rectitudo attingere est summe
						difficile, ut patet II <title>Ethicorum</title>. Relinquitur ergo quod oportet dare
						aliquod principium supernaturale in cuius virtute attingatur rectitudo prefata.</p>

					<p>Secundo: si ad actum meritorium non esset necessarius habitus supernaturalis,
						sequeretur quod meritum non esset mensuratum secundum existentiam premii. Consequens est
						falsum, ergo et antecedens. Falsitas consequentis patet, quia premium est finis meriti
						ex natura rei. Illud autem quod ex natura rei ordinatur ad aliquem finem oportet esse
						mensuratum secundum exigentiam eius finis. Consequentia probatur, quia premium de quo
						loquimur est supra totam naturam cuius adeptio dependet ex sola voluntate ipsius
						donantis. Ille ergo actus qui ex puris naturalibus principaliter non potest esse
						mensuratus secundum exigentiam dicti finis nec secundum exigentiam divine voluntatis ex
						qua dependet eius adeptio. Relinquitur ergo quod oportet dare aliquod principium
						supernaturale mensurans et inclinans in dictum finem secundum exigentiam ipsius et
						divine voluntatis ex qua dependet eius adeptio.</p>

					<p>Tertio sic: si ad actum meritorium non requireretur necessario aliquis habitus
						supernaturalis in ratione principii elicitivi, sequeretur quod divina voluntas posset
						acceptare et non acceptare ad vitam eternam unum et eundem actum nulla mutatione facta
						in tali actu. Consequens est falsum, ergo et antecedens. Falsitas consequentis patet,
						quia tunc videretur fieri mutatio in divina voluntate, quod est impossibile.
						Consequentia probatur, quia constat quod nunc de facto non acceptat actum existentem in
						sola rectitudine naturali. Si ergo de sua potentia absoluta posset acceptare eundem
						actum tanquam meritorium sine aliqua rectitudine, sequitur necessario quod ille actus
						erit non meritorius et meritorius non acceptus et acceptus Deo sine aliqua sui
						mutatione, quod est impossibile; ergo etc.</p>

					<p>Secundam vero conclusionem probat multipliciter sed, quia primam non reputo veram,
						dimitto rationes secunde.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Aureoli</name></p>

					<p>Ad primam dico quod maior illa universaliter sumpta, sicut assumitur, est falsa, quia,
						si actus ille sit liber et libere transiens super obiectum, sicut est in proposito,
						poterit transire de novo super aliquod obiectum quantumcumque illud obiectum nihil de
						novo recipiat quicquid sit de actu [123rb] necessario transeunte super obiectum. Et ad
						probationem quando dicitur quod actus non potest de non transeunte super obiectum fieri
						transiens nisi aliqua mutatione facta in ipso actu et tunc non esset eternus vel in ipso
						obiecto, et tunc aliquid sibi inheret quod prius non inherebat per interemptionem, quia
						actus liber potest de novo transire super obiectum, nulla mutatione facta in ipso, nec
						in ipso obiecto, sed solum in tempore vel duratione. Verbi gratia: si dux ordinaret hoc
						quod ducatus in Lombardia per totum istum annum valeret 30 solidi precise simul cum hoc
						ordinaret quod transacto isto anno valeret 40 solidi, verum esset dicere quod ducatus
						isto anno non esset acceptus duci pro 40 solidis et post istum annum esset sibi acceptus
						pro 40 solidis. Nulla tamen facta mutatione in duce, quia sic ante ordinavit nec in
						ducato, sed solum in tempore intermedio et similiter in proposito. Potuit enim Deus ab
						eterno si voluit ordinare quod beata virgo in puris naturalibus existens in utero matris
						non esset sibi accepta ad vitam eternam usque ad tale istans et quod post illud instans
						in puris naturalibus existens esset sibi accepta et tamen nulla fuisset tunc mutatio in
						actu acceptationis divine nec in beata virgine, sed solum in tempore vel mensura. </p>

					<p>Ad secundum dico quod ratio est ad oppositum, quia possibile est quod aliquis sit
						oditus a Deo et quod nihil odibile sive detestabile sibi inhereat. Aliquis enim posset
						esse oditus a Deo, quia peccat etiam si modo non peccet nec aliquid detestabile sibi
						inhereat, igitur a simili aliquis potest esse dilectus a Deo, quia bene egit, etiam si
						modo non bene agat nec aliqua forma supernaturalis inhereat.</p>

					<p>Ad tertiam potest dici ex solutione prime quod maior est falsa, quia ad hoc quod fiat
						transitus de contradictorio in contradictorium sufficit transitus temporis sine hoc quod
						fiat mutatio in tempore vel mensura nulla facta mutatione in aliquo extremorum, ut patet
						ibidem. Et ulterius possibile est quod fiat mutatio in homine acceptato sine infusione
						caritatis infuse, quia possibile est quod aliquis sine caritate infusa nunc agat bene
						moraliter qui prius non agebat, et ista mutatio sufficeret in proposito, quia Deus
						posset velle illum actum premiare premio vite eterne, et per consequens talem ad vitam
						eternam acceptare sine caritate predicta.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Gerardi</name></p>

					<p>Ad primam alterius doctoris nego minorem et ad probationem dico quod omnes
						circumstantie necessario requisite ad hoc quod actus sit meritorius vite eterne de
						potentia Dei absoluta possunt esse nobis note et ad eas possimus attingere sine caritate
						infusa et sine omni forma supernaturali inherente si Deo placeret, quia Deus posset
						ordinare si vellet de potentia sui absoluta quod quicumque diligeret Deum propter se vel
						proximum propter Deum mereretur vitam eternam, quia, cum actus voluntatis non sit
						meritorius vite eterne de condigno, sed solum de congruo et meritum de congruo non
						immitatur valori operis, sed libertati acceptantur, ut dictum est supra, poterit Deus de
						potentia sui absoluta istum actum velle premiare vite eterne premio vel ad vitam eternam
						acceptare, quod idem est. Et quando utlerius dicitur quod principia nostra naturalia
						deficiunt in attingendo medium virtutis moralis, quia minus est etc., potest dupliciter
						responderi. Primo quidem potest dici quod non sic deficiunt quod simpliciter sic
						impossibile ipsum attingi etiam ex solis principiis naturalibus, nec
							<name>Aristoteles</name> dicit hoc esse impossibile, sed solum dificile. Secundo
						potest dici quod quicquid sit naturaliter saltem de potentia Dei absoluta poterit viator
						tale medium attingere et agere bene moraliter sine caritate infusa et hoc sufficit ad
						hoc quod possit de congruo vitam eternam mereri de potentia Dei absoluta, ut patet ex
						dictis. </p>

					<p>Ad secundam potest concedo consequens, quia, licet meritum de condigno debeat mensurari
						secundum exigentiam premii, quia tale meritum immittitur valori operis, meritum tamen de
						congruo non oportet sic mensurari. Et quando dicitur quod premium est finis meriti ex
						natura rei patet quod non est verum de merito de congruo, quia tale premium, cum non
						ordinetur ex valore operis, sed so-[123va]-lum ex libertate acceptantis, potest etiam
						interimi consequentia, quia circumscripto omni habitu infuso adhuc meritum poterit
						mensurari secundum exigentiam premii sicut et nunc mensuratur, quia modo non mensuratur
						secundum exigentiam premii ex natura rei sive secundum valorem operis, sed solum ex
						voluntate donantis, et ita esset tunc.</p>

					<p>Ad tertium patet quid dicendum ex dictis, quia absque aliqua mutatione ex parte Dei vel
						ex parte actus poterit Deus acceptare et non acceptare eundem actum dummodo sit mutatio
						in tempore vel mensura, ut est dictum supra.</p>

					<p>Contra tertiam conclusionem posset argui, sed, quia nulli catholico est dubia,
						pertranseo. </p>

					<p>Contra quartam vero est opinio <name ref="#Lombard">Magistri</name>, distinctione 17, quam multis
						auctoritatibus confirmat sicut patet in littera. Verum, quia auctoritates ille in multis
						scriptis doctores inveniuntur solute, nec ego solverem eas aliter nec oppositum
						conclusionis est per Ecclesiam determinatum, dimitto eam.</p>

				</div>
				<div>

					<head>Ad rationes principales</head>

					<p>Ad primam quicquid sit de minori nego maiorem, quia sic non se habet esse album ad
						albedinem, sicut esse charum ad caritatem. Ratio huius est, quia esse album est
						denominatio intrinseca a forma que est albedo . Esse vero charum et acceptum Deo ad
						vitam eternam non est denominatio intrinseca a forma que est albedo, sed denominatio
						extrinseca a forma que est caritas, sed denominatio extrinseca principaliter et
						completive est ab acceptatione divina, licet Deus non acceptet sic aliquem de facto et
						secundum leges institutas ab ipso sine caritate. Et per hoc patet quid dicendum ad
						confirmationem, quia esse sic Deo charum non est effectus caritatis formalis, sicut esse
						album effectus formalis albedinis.</p>

					<p>Ad secundam dicitur quod non probat nisi de facto multi sunt chari et accepti ad vitam
						eternam secundum Dei ordinationem eternam qui non habent actu caritatem infusam et illud
						non est contradicta, quia in ista questione loquimur de acceptatione que sit secundum
						presentem dispositionem, ut patet ex supradictis. </p>
				</div>





			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 18, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 18, Quaestio 1 [atv-l1d18q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 18, Quaestio 1 [atv-l1d18q1.xml]
text
