Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 1 [atv-l1d19et20q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-14">September 14, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d19et20q1">
				<head>Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 1</head>

				<p>Nunc postquam. Coeternitatem personarum etc. Circa distinctionem istam 19 et sequentem in
					quibus <name>Magister</name> agit de equalitate divinarum personarum quero primo ad
					clariorem intellectum questionis sequentis: utrum per se et proximum fundamentum
					receptivum equalitatis in creaturis sit natura specifica vel mutabilis. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod specifica, quia, sicut se habet identitas ad substantiam, sic
						equalitas ad quantitatem, ut patet V <title>Metaphysice</title>, sed constat quod
						identitas duorum individuorum eiusdem speciei non fundatur super hac vel illa substantia
						sive natura singulari, quia duo individua eiusdem speciei in suis propriis naturis
						singularibus non sunt idem, sed distinguuntur, igitur equalitas duorum individuorum
						eiusdem speciei, ut puto, duarum linearum non fundantur super hac vel illa quantitate
						singulari, et per consequens fundatur super quantitate universali. Quo posito sequitur
						quod proximum fundamentum receptivum ipsius est natura specifica non numeralis. </p>

					<p>Contra: nulla forma singularis fundatur super fundamentum universale, quia accidens
						singulare requirit subiectum singulare, sed omnis equalitas in creaturis est forma
						quedam singularis; igitur nulla equalitas fundatur super fundamentum universale. Quo
						posito sequitur quod per se fundamentum cuiuslibet sit natura.</p>

					<!-- I aded this division -->
				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione ad istum intellectum tituli primo ponam unicam distinctionem, secundo
						quadruplicem conclusionem. Tertio movebo dubia. Quarto respondebo. </p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Primus articulus</head>
					<p>Quantum ad primum distinguo de equalitate, quia uno modo potest accipi stricte, et sic
						condividitur identitati et similitudini dicente <name>Aristotele</name> V
							<title>Metaphysice</title>, capitulo de ad aliquid quod eadem dicuntur quorum
						substantia est una. Similia vero quorum qualitas est una. Equalia autem quorum quantitas
						est uno. Alio modo, large, et sic quecumque non se excedunt sive in substantia, sive in
						quantitate, sive in qualitate, dicuntur equalia et equalitas sic sumpta non condividitur
						identitati seu similitudini.</p>
					<p>Questionem propositam intelligo de equalitate proprie dicta, quia de equalitate large
						accepta agetur in sequenti. Et hoc de primo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Articulus secundus</head>

					<p>Quantum ad secundum articulum pono aliquas conclusiones. </p>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>

						<p>Prima conclusio est quod equalitas proprie dicta in creaturis est relatio realis.
							Hanc probo primo sic: equalitas sic [123vb] sumpta in creaturis est formaliter relatio
							et non rationis, igitur relatio realis. Consequentia patet, quia, sicut ens reale et
							rationis sufficienter dividunt ens, quia sequitur demonstrato quocumque hoc est
							aliquid et ens et non est ens rationis, igitur ens reale, ita relatio realis et
							rationis sufficienter dividunt relationem, et ideo sequitur demonstrato quocumque. Hoc
							est formaliter relatio etc. Antecedens patet quantum ad primam partem per
								<name>Philosophum</name> V <title>Metaphysice</title>, capitulo de ad aliquid et
							universaliter ab omnibus est concedendum. Quantum ad secundam partem probatur, quia
							nulla relatio rationis manet in re circumscripto opere intellectus, sed equalitas in
							creaturis manet in re circumscripto opere intellectus, ut docet experientia; igitur
							etc.</p>

						<p>Et confirmatur, quia circumscripto omni opere intellectus et stante generali
							influentia Dei sue linee bipedales formaliter sunt equales, igitur earum equalitas est
							realis. </p>

						<p>Secundo: omnis relatio cuius immediatum fundamentum est vera res extra animam est
							relatio realis. Hoc patet, quia ens rationis non fundatur immediate in aliqua re extra
							animam, sed immediatum fundamentum equalitatis est vera res extra animam, prout in
							conclusionibus sequentibus apparebit.</p>

						<p>Tertio sic: inequalitas in creaturis est relatio realis, igitur et equalitas.
							Consequentia patet, quia equalitas et inequalitas sunt contraria et cuius contrarium
							est realiter extra animam et actualiter et ipse est realiter et actualiter extra et
							antecedens probatur, quia, sicut linea bipedalis realiter distinguitur a pedali, ita
							realiter est inequalis illi, sed, quia linea bipedalis realiter distinguitur a pedali,
							igitur earum diversitas est realis; ergo etc.</p>

						<p>Quarto sic: illud quod est de per se consideratione artificis realis tanquam propria
							passio sui subiecti est aliquid reale; equalitas et inequalitas in creaturis sunt
							huiusmodi; ergo. Maior patet, quia unum ens rationis est sic de per se consideratione
							artificis realis. Minor probatur, quia geometria per se considerat equalitatem et
							inequalitatem circa quantitatem continuam tanquam passio ipsius per se. Confirmatur,
							quia passio entis realis est verum ens reale, sed equalitas est passio entis realis,
							ergo est verum ens reale. Minor est nota, quia passio entis realis manet in re
							circumscripto opere intellectus et omne tale ens est verum reale ens et minor est
								<name>Philosophi</name> in presentis et V <title>Metaphysice</title> dicens quod
							proprium est quantitati secundum eam equale vel inequale dici, quantitas autem est
							vera res secundum omnes; igitur etc.</p>

						<p>Ex ista conclusione infero duas propositiones correlarias.</p>

						<p>Prima est quod similitudo proprie dicta in creaturis est realis relatio. Deductio
							huius propositionis est evidens, quia similitudo non est minoris entitatis quam
							equalitas, igitur, si equalitas est relatio realis et similitudo, rationes etiam facte
							possunt formari de similitudine ita bene sicut de equalitate. </p>

						<p>Secunda propositio est quod equalitas et similitudo sunt actu in rebus omni
							apprehensione anime circumscripta. Deductio videtur nota, quia relatio que non est in
							actu nisi per aliquam anime apprehensionem non est relatio realis, sed rationis
							tantum. Hoc patet, quia cum relatio sit inferior ad ens sicut homo ad animal, quod non
							est ens reale, non est relatio realis sicut quod non est animal realiter non est homo
							realiter, sed quod non est in actu nisi per aliquam apprehensionem anime non est ens
							reale, sed rationis tantum, igitur quod non est in actu nisi per aliquam
							apprehensionem anime non est realis, sed rationis tantum, sed equalitas et similitudo
							in creaturis sunt relationes reales, ut patet ex dictis; ergo etc.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>

						<p>Secunda conclusio est quod per se et proximum fundamentum receptivum equaliter in
							creaturis non est natura specifica rerum equalium, prout quibusdam doctoribus videtur.
							Hanc probo primo sic: per se fundamentum receptivum equalitatis est unum unitate
							reali. Hec patet, quia equalitas est relatio realis ex conclusione precedenti, sed
							natura specifica non est una unitate reali, ut patet per <name>Commentatorem</name> I
								<title>De anima</title>, commento 8, et per <name>Damanscenum</name>, libro I,
							capitulo 11, et declarabitur alias a propositio Deo dante. </p>

						<p>Secundo sic: impossibile est relationes oppositas realiter fundari in eodem per se
							fundamento, aliter paternitas et filiatio que sunt opposita possent in eodem
							fundamento per se fundari, quod ratio repugnat, igitur impossibile est quod per se
							fundamentum equalitatis sit natura specifica sive talis sit una unitate reali sive
							non. Consequentia patet, quia equalitas unius linee opponitur relative equalitati
							alterius vel ergo ambe fundantur in eadem natura specifica, vel nulla, vel aliqua sic
							et aliqua [124ra] non. Si detur primum, patet consequentia. Si detur secundum, habetur
							propositum principale. Si detur tertium, est loqui ad placitum, quia certum est quod
							non est maior ratio de una quam de alia; ergo etc.</p>

						<p>Tertio sic: per se fundamentum equalitatis naturaliter distinguitur a per se
							fundamento identitatis. Hoc patet, quia relationes alterius et alterius rationis
							requirunt fundamenta alterius et alterius rationis in creaturis. Hic autem loquitur de
							equalitate, ut condistinguitur identitati, sed natura specifica est per se fundamentum
							identitatis, quia duo individua eiusdem speciei sunt idem realiter in natura speficia,
							ergo talis natura non esset per se fundamentum equalitatis. Et confirmatur, quia due
							linee non sunt minus idem specifice in natura specifica linne. Linea autem communis
							est utrique quam duo homines in natura specifica hominis, et per consequens due linee
							non magis erunt equales nec minus idem in natura specifica linee quam duo homines in
							natura humana.</p>

						<p>Quarto sic: illud non est proximum fundamentum receptivum equalitatis quo manente et
							manente termino non manet equalitas. Hoc patet, quia positis fundamentis et termino
							ponitur relatio stante generali influentia Dei, sed manente unitate specifica et
							manente termino equalitatis non manet equalitas; igitur. Probatur minor, quia, si
							ponantur due linee pedales, quarum una per augmentum fiat bipedalis, altera manente
							pedali sicut prius, patet quod non manet equalitas ex aliqua parte, et tamen manet
							unitas specifica et terminus ex una parte. Et conformiter est dicendum de simile, ut
							patet ex conclusione precedenti, sequitur quod per se et proximum fundamentum
							similitudinis non est natura specifica rerum similium. Et potest confirmari ex
							fundamentis tenetium conclusionem oppositam, quia in quocumque reperitur formaliter
							immediatum fundamentum huius similitudinis reperitur et hec similitudo, sed albedo in
							communi reperitur formaliter in qualibet albedine singulari secundum eos cum eius
							entitas sit vere realis, ut dicunt; igitur, si hec similitudo immediate fundatur in
							albedine in communi, hec similitudo numero reperitur in qualibet albedine singulari,
							et sic similitudo singularis qua Petrus albus similis est Paulo albo reperitur in
							Paulo et in quolibet habente formaliter albedinem, quod est omnino impossibile et
							absurdum et, sicut argutum est de similitudine, potest argui de equalitate et
							econverso.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>

						<p>Tertia conclusio est quod equalitas proprie dicta in creaturis non ex igitur tanquam
							per se et proximum fundamentum, nec tanquam medium connectens extrema aliquam realem
							unitatem mediam inter unitatem specificam et numeralem, prout videtur quibusdam cuius
							gratia est advertendum quod unitas communis aliquibus, ut videtur quibusdam, est
							duplex, scilicet quedam que attenditur penes quiditatem seu essentiam rei et talis est
							unitas specifica, quia species dicit essentiam individuorum et super talem unitatem
							fundantur identitates, quedam est unitas que attenditur penes gradum nature vel
							essentie; non quidem quiditativum, sed quantitativum et super talem unitatem, ut
							dicunt, fundatur equalitas et talis unitas, ut dicunt, est media inter unitatem
							specificam et numeralem signatam et determinatam et subiectum proximum talis unitatis
							est medium proprium equalitatis. Et, si dicatur eis quod inter speciem et individuum
							non est aliquod medium essentiale, respondent dicens quod verum est de medio
							quiditativo quod dicit gradum quiditativum rei. Non autem quiditativo, quod dicit
							gradum quantitativum rei, quia tale non habet propriam rationem universalis nisi
							secundum quid, quia non est commune omnibus contentis sub specie sicut debet esse
							universale, sed tantum commune aliquibus, scilicet habentibus equaliter gradum
							quantitativum quiditatis et essentie. </p>

						<p>Et contra opinionem istam est posita conclusio quam probo primo sic: impossibile est
							esse aliquam unitatem realem mediam inter unitatem specificam et numeralem, ergo
							equalitas non coexigit tanquam per se et proximum fundamentum aliquam talem unitatem.
							Consequentia patet. Antecedens probatur primo sic, quia unitas specifi-[124rb]-ca non
							est unitas realis, ut suppono pro nunc, igitur nec aliqua media inter specificam et
							numeralem. Consequentia patet per tenentes oppositam conclusionem, quia, si unitas que
							attenditur penes unitatem quiditatem et essentiam rei non est realis, nec unitas
							attenditur penes quiditatem et essentiam, sed per eos unitas specifica attenditur
							penes quiditatem et essentiam et unitas media penes gradum; igitur. </p>

						<p>Secundo, quia, si talis unitas media que attenditur penes gradum quantitativum
							quiditatis esset vere realis, sequitur quod inter unitatem specificam et numeralem
							essent unitates reales infinite, quod est absurdum. Consequentia patet, quia huiusmodi
							gradus sunt infiniti secundum infinitas propositiones numerorum et bicubitum
							tricubitum et huiusmodi; ergo. </p>

						<p>Secundo ad principale sic: capio medium illud quantitativum quod isti doctores
							fingunt inter speciem et individuum et quero an predicetur de pluribus differentibus
							numero essentialiter et in quid vel non. Si non, sequitur quod non sit medium
							essentiale inter speciem et individuum, cuius oppositum dicunt expresse. Si dicatur
							quod sic, sicut oportet eos concedere, sequitur quod vere et proprie habet rationem
							speciei, quia cuicumque competit diffinitio et diffinitum, sed predicari de pluribus
							differentibus numero essentialiter et in quid est diffinitio speciei; ergo et si tale
							medium vere et proprie habet rationem speciei sequitur quod eius unitas non sit media
							inter unitatem specificam et numeralem, sed vera unitas specifica, cuius oppositum
							intendunt. Nec valet si dicatur quod, licet medium illud predicetur de pluribus
							differentibus numero essentialiter et in quid, non tamen de omnibus contentis sub
							specie, et ideo non habet rationem speciei. </p>

						<p>Primo, quia pari ratione qui vellet posset dicere quod homo non habet proprie
							rationem speciei primo, sed animal, quia, licet homo predicetur de pluribus
							differentibus numero in eo quod quid, non tamen de omnibus sub specie animalis
							contentis, et sic periret omnis via ad probandum aliquid habere rationem speciei.</p>

						<p>Secundo, quia possibile est quod tale medium, si ponatur, predicetur de omnibus
							contentis sub specie, quia possibile est omnes lineas esse equales, et per consequens
							possibile est illud medium vere et proprie habere rationem speciei quo posito in esse
							eius unitas esset specifica et non media inter specificam et numeralem, et tunc quero
							an talis unitas sit per se et proximum fundamentum equalitatis an non. Si dicatur quod
							non, quero quid tunc esset immediatum fundamentum equalitatis et quicquid detur
							dabitur nunc, et per consequens non oportet fingere talem unitatem mediam. Si dicatur
							quod sic, sequitur quod identitas et equalitas habebunt idem proximum fundamentum,
							quia unitas illa specifica erit proximum fundamentum identitatis. Hoc autem est
							impossibile, ut patet V <title>Metaphysice</title>.</p>

						<p>Tertio sic: in quocumque reperitur immediate essentialiter immediatum fundamentum
							huius equalitatis singularis et hec equalitas singularis, sed medium istud
							quantitativum quod isti doctores fingunt secundum eos reperitur in omnibus individuis
							habentibus equalem gradum quantitativum; igitur, si huiusmodi medium sit immediatum
							fundamentum alicuius equalitatis singularis, sequitur quod equalitas illa singularis
							reperitur formaliter in omnibus individuis habentibus equalem gradum quantitativum,
							quod tamen est falsum, aliter equalitas qua una linea pedalis est equalis ceteris
							lineis pedalibus reperitur formaliter in qualibet linea pedali, quod nullus
							diceret.</p>

						<p>Preterea, si ista positio esset vera, sequitur quod relationes opposite realiter
							fundaretur in eodem per se fundato, sequitur etiam quod manente fundamento et termino
							equalitatis possit equalitas non esse, quorum quodlibet est impossibile saltem
							naturaliter. Prima consequentia patet ex secunda ratione probante conclusionem
							precedentem et secunda patet ex quarta. Possunt enim rationes ille fieri pro
							conclusione ista sic et pro conclusione precedenti, sicut patet intelligenti.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta></supplied></head>

						<p>Quarta conclusio est quod per se et proximum fundamentum equalitatis proprie dicte in
							creaturis est natura ipsa singularis que non est una in extremis equalibus, sed
							numeraliter plures. Hanc probo. Et primo ex precedentibus, quia vel per se et proximum
							fundamentum [124va] ipsius est natura specifica rerum equalium, vel aliqua media inter
							specificam et numeralem, vel natura ipsa singularis que non est una in extremis
							equalibus. Patet per sufficientem divisionem non natura specifica, ut patet ex secunda
							conclusione, nec aliqua media, ut patet ex tertia; igitur.</p>

						<p>Secundo ad idem sic: per se et proximum fundamentum forme singularis sive
							particularis est singulare sive particulare, et per consequens unum unitate numerali
							relatio equalitatis inter duo equalia est forma singulatis et particularis; ergo
							etc.</p>

						<p>Tertio sic: sicut se habet equalitas in communi ad quantitatem in communi, sic
							equalitas singularis ad quantitatem singularem, sed equalitas in communi fundatur
							super quantitatem in communi, ergo equalitas singularis super quantitatem singularem.
							Et confirmatur, quia aliud est equalitas, aliud hec equalitas, sicut aliud est
							quantitas et aliud hec quantitas, ergo aliud est fundamentum equalitatis et aliud
							huius equalitatis et quia secundum diversitatem relationum est diversitas fundamenti,
							sed fundamentum equalitatis est quantitas, ergo huius equalitatis est hec quantitas. </p>

						<p>Quarto sic: ex dictis ab adversariis qualis est convenientia aliquorum in relatione
							talis est convenientia eorum in ratione absoluta, sed due linee equales non
							conveniunt, nec referuntur aliqua relatione communi reali, sed duabus singularibus
							distinctis numeraliter; ergo non conveniunt in aliqua ratione absoluta communi
							communitate reali, sed in duabus singularibus que sunt per se duo fundamenta istarum
							duarum equalitatum, unde, sicut est duplex equalitas inter duas lineas equales, sic
							sunt fundamenta duo, quia equalitas una fundatur in una istarum linearum et terminatur
							ad alteram et equalitas altera econtra, et idem dico de similitudine. Ex his sequitur
							quod equalitas proprie dicta est habitudo quantitatis non ad se, sed ad aliam
							quantitatem. Deductio est evidens, quia equalitas, ut patet ex dictis, est unius
							quantitatis singularis tanquam fundamenti et alterius tanquam termini, ergo est
							habitudo quantitatis non ad se, sed ad aliam quantitatem et potest confirmari, quia
							eiusdem quantitatis ad se ipsam est identitas huiusmodi. Hic autem accipitur equalitas
							ut condividitur indentitati.</p>

						<p>Item loquendo proprie nihil est simile nec equale sibi ipsi, igitur equalitas non est
							habitudo quantitatis ad se ipsam, sed ad aliam quantitatem. Et hoc de secundo
							articulo.</p>
					</div>
				</div>
				<div type="articulus">
					<p>Tertius et quartus articulus</p>

					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam conclusionem et propositiones quas ex
						ipsa intuli correlarie sunt due opiniones…</p>

					<p><name>Durandus</name> I, distinctione 3, questione 2, articulo 2</p>

					<p>…Quarum prima ponit quod equalitas et similitudo in creaturis non sunt relationes
						realiter, sed rationis tantum et hec opponitur directe conclusioni et prime
						propositioni. </p>

					<p>Secunda vero ponit quod, licet equalitas et similitudo in creaturis debeant dici
						relationes reales in actu, non sunt tamen in rebus actu, sed earum reductio in actu sit
						per aliquam apprehensionem anime, et hec opponitur secunde propositioni.</p>

					<p><name>Aureolus</name> in I, distinctione 31, questione 1, articulo 2</p>

					<p>Pro prima opinione arguit quidam doctor. </p>

					<p>Primo sic: relationes reales habent fundamenta se invicem realiter coexigentia, sed
						equalitas et similitudo in creaturis non habent fundamenta se invicem realiter
						coexigentia, igitur minor est evidens, quia constat quod fundamenta istarum relationum
						non exigunt se invicem realiter ad sui existentiam. Nullum enim album non coexigit aliud
						album realiter ad sui existentiam, nec una linea aliam lineam. Maior autem probatur,
						quia, sicut se habet modus esendi in alio ad suum fundamentum, ita modus essendi ad
						aliud se habet ad suum, sed modus essendi in alio, si sit realis, habet fundamentum quod
						per naturam suam realiter coexigit terminum. Nam accidens per naturam dependet a
						subiecto realiter et coexigit ipsum, ergo modus qui est esse ad aliud, [124vb] si sit
						realis, oportet quod habeat fudamentum quod per naturam suam dependeat a termino et
						coexigat realiter ipsum; ergo etc.</p>

					<p>Preterea, ille relationes non sunt reales quarum per se fundamenta istarum relationum
						sunt entia rationis, igitur etc. Probatur minor, quia equalitas et similitudo fundantur
						super unitate specifica dicente <name>Aristotele</name> V <title>Metaphysice</title>
						quod equalia sunt quorum quantitas est una et similia, quorum qualitas est una, quod
						verificari non potest nisi de qualitate vel quantitate specifica. Unitas autem specifica
						non est realis, sed rationis tantum; ergo etc.</p>

					<p>Preterea, idem iudicium videtur esse de identitate qua duo individua eiusdem speciei
						formaliter sunt idem et de similitudine et equalitate, sed identitas, ut communiter
						dicitur, non est relatio realis, igitur nec similitudo vel equalitas.</p>

					<p>Preterea, ad idem potest argui ex fundamentis <name>Aristotelis</name>. Primo sic:
						omnis forma accidentalis extenditur ad extensionem subiecti in quo est realiter. Patet
						hoc, quia nulla forma accidentalis immaterialis est realiter in subiecto, aliter
						accidens esse nobilius subiecto, sed equalitas duarum linearum non extenditur ad
						extensionem subiecti; igitur non est realiter in subiecto, et per consequens non est
						relatio realis. Probatur minor, quia omnis forma que extenditur ad extensionem subiecti
						salvatur in qualibet parte subiecti eius, sed equalitas linee equalis alteri non
						salvatur, quia nulla pars linee equalis alteri est equalis, sed minor, quia quelibet
						pars linee equalis alteri est minor altera, igitur equalitas linee non extenditur ad
						extensionem subiecti.</p>

					<p>Confirmatur, quia omnis forma que extenditur ad extensionem subiecti dividitur
						divisione subiecti et pars forme est in parte subiecti, sed equalitas non dividitur etc;
						ergo non dividitur etc. Probatur minor, quia, si due linee sint equales, una earum
						dividatur, non remanet in aliqua ipsarum equalitas ad lineam que remansit in divisa, nec
						remanet in aliqua ipsarum pars equalitatis qui prius erat in tota linea ante
						divisionem.</p>

					<p>Preterea, omnis relatio realis intenditur realiter ad intensionem amborum extremorum,
						ergo non est relatio realis. Maior patet, quia quilibet effectus intenditur ad
						intensionem omnium causarum, aliter sequeretur quod cause imperfectiores haberent
						effectum eque perfectum sicut perfectiores. Probatur minor, quia duo alba in summo non
						sunt magis equalia in albedine quam duo alba in medio vel in minimo, sicut nec due linee
						bipedales sunt magis equales intensive quam due linee pedales; igitur.</p>

					<p>Preterea, si equalitas vel similitudo est realis relatio, quero a quo causatur
						effective, quia vel ab opposito, vel a fundamento, vel ab utroque simul. Non ab obiecto
						propter tria. </p>

					<p>Primo, quia omne agens limitatum et actu finitum concernit determinatam distantiam
						passi ultra quam non potest agere. Hec patet, quia cum posse producere effectum in passo
						magis distante sit maioris virtutis quam posse eundem effectum producere in passo minus
						distante. Sequitur quod, si sit aliquod agens quod possit producere effectum in passo
						quantumcumque distante etiam si distet in infinitum, illud agens erit virtutis infinite,
						sed constat quod unum simile vel equale non concernit aliquod simile vel equale secundum
						determinatam distantiam; igitur similitudo et equalitas non causantur effective in uno
						extremo ab alio.</p>

					<p>Secundo, quia agens finite virtutis determinatur simul ad certum numerum effectuum
						ultra quem numerum non posset simul producere plures effectus, licet posset succesive,
						sed nullum simile vel equale non determinatur ad certum numerum similium vel equalium,
						quia nunquam est tot simile vel equale quin possit esse pluribus, ergo similitudo et
						essentialitas non causantur ab obiecto.</p>

					<p>Tertio, quia omne agens limitatum habens multas actiones disparatas non habentes
						ordinem remittitur in una actione propter aliam, sed unum simile non remittitur in una
						similitudine vel equalitate propter aliam etiam si simul fierent infinita similia vel
						equalia; ergo non causantur ab obiecto, nec potest [125ra] dici quod causaretur a
						fundamento propter secundam et tertiam rationem iam adductam, nec potest dici quod ab
						utroque simul propter easdem rationes; igitur etc.</p>

					<p><name>Aureolus</name> ubi supra</p>

					<p>Pro secunda opinione arguit quidam doctor sic: si equalitas esset res in actu,
						sequeretur quod innumerales realitates essent in uno subiecto, nam unum homo inequalis
						est omnibus foliis et floribus et herbis, et sic de aliis innumeralibus rebus et ita
						innumerabiles realitates essent in uno homine. Si ergo quelibet sit res in actu, erit
						unus homo innumeralibus realitatibus oneratus similiter, cum facies cuiuslibet hominis
						faciebus omnium hominum sit difformis, esset onerata facies cuiuslibet hominis infinitis
						realitatibus, quia quot sunt homines tot habebunt reales dissimilitudines et
						difformitates in facie subiective. Similiter etiam, si sint 10 albedines, erunt in
						qualibet 9 albedines similes ad 9 similitudines. Habent enim qualibet albedo 9
						similitudines ad 9 albedines et resultabunt in universo 90 vel, si fuerint 100
						albedines, necesse est enim in actu poni 10 milia realitates unde, cum talis rerum
						infinitas omnino irrationabilis sit, non debet in mentem alicuius venire quod equalitas
						vel inequalitas sint in rebus nisi in potentia et quod tunc fiant in actu dum anima
						illas reducit.</p>

					<p>Idem distinctione 2, questione 1, articulo 2</p>

					<p>Preterea, si similitudo esset res existens in albo posito alio albo, aut si equalitas
						sit res existens in linea posita linea alia quantitatis eiusdem forme, sequeretur quod
						omnipotens sine contradictione posset duas albedines conservare annihilando rem
						similitudinis et conservare duas lineas annihilando rem equalitatis, sed manifestum est
						quod Deus facere non potest, quia dato realitatem equalitatis aut similitudinis Deus
						deleat, adhuc intellectus considerans duas albedines eque inveniet eas similes sicut
						ante, ergo superfluum est et impossibile quod realitas aliqua addatur albedinibus que
						appellantur similitudo aut quantitatibus que dicatur equalitas.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Durandi</name></p>

					<p>Ad primam nego maiorem, quia constat quod paternitas et filiatio sunt relationes reales
						et tamen non habent fundamenta ad sui existentiam se invicem realiter coexigentia, quia,
						licet Pater inquantum Pater non sit prior Filio saltem duratione, absolutum tamen Patris
						quod est fundamentum paternitatis etiam duratione precedit Filium in creaturis. Et ad
						probationem dico quod maior, sicut assumitur, non est simpliciter vera, quia, licet
						quantum ad aliqua sit simile de modo essendi in alio et de modo essendi ad aliud, non
						tamen quantum ad omnia presertim quantum ad illud de quo nunc agitur. Non est simile,
						quia non oportet quod fundamentum illius modi, qui est aliquid, sit natura diminuta et
						dependens a termino sicut fundamentum illius modi qui est, quia absolutum fundans
						paternitatem que est modus essendi ad aliud secundum modum loquendi istius doctoris
						potest in creaturis naturaliter esse sine termino, immo de necessitate precedit terminum
						et tamen naturaliter non est possibile accidens esse sine subiecto.</p>

					<p>Ad secundum nego minorem et ad probationem dico quod equalitas et similitudo non
						fundantur super unitate specifica, sed super unitate et entitate singulari, quia per se
						fundamentum illius singularis similitudinis non est qualitas specifica, sed hec qualitas
						singularis per se fundamentum huius equalitatis singularis non est quantitas specifica,
						sed hec quantitas singularis, ut patet ex articulo precedenti. Et quando dicitur quod
						equalia sunt quorum quantitas est una etc., non est intelligendum quod eorum sit una
						quantitas communis que sit fundamentum receptivum equalitatis, quia hoc est impossibile,
						ut patet ex dictis. Sed debet intelligi quod cuiuslibet eorum sit una quantitas non
						excedens quantitate alterius et econverso et talis est particularis quantitas [125rb] et
						immediatum fundamentum equalitatis. Et conformiter et dicendum de similitudine suo
						modo.</p>

					<p>Ad tertiam multi negarent minorem. Ego tamen concessa minori nego maiorem, quia non est
						simile de identitate et similitudine vel equalitate, prout declarabitur questione
						sequenti.</p>

					<p>Ad quartum et omnis sequentia potest faciliter responderi si dicatur, sicut multis et
						magnis doctoribus videtur, quod relatio etiam in creaturis non est res distincta a rebus
						absolutis. Sed, quia credo oppositum esse verum, ut apparebit distinctione 30, dico
						aliter et quicquid sit de maiori nego minorem. Et ad probationem nego maiorem, quia
						forma circuli extenditur extensione subiecti cum sit forma accidentalis existens
						realiter extra animam. Et tamen constat quod forma circuli non salvatur realiter in
						qualibet parte subiecti, quia nulla pars circuli est circulus. Similiter potest dici de
						equalitate cuius gratia est advertendum quod forme sunt in triplici differentia, quia
						quedam et tota in toto et tota in quolibet parte sicut anima intellectiva et talis non
						extenditur extensione subiecti, nec dividitur divisione ipsius. Quedam est tota in toto
						et pars in parte subiecti sic quod omnes partes sunt eiusdem rationis inter se et cum
						tota forma sicut est albedo, quia tota albedo est in toto subiecto et pars in parte et
						quelibet pars albedinis est albedo et talis extenditur extensione subiecti et salvatur
						in qualibet parte subiecti. Quedam est tota in toto subiecto sic tamen quod nec ipsa
						tota, nec aliqua pars eius que sit eiusdem rationis cum ipsa est in aliqua parte
						subiecti sicut est forma circuli, quia tota forma circuli sic est in tota linea ad se
						ipsam recurvata recurvatione completa tanquam in subiecto quod nec ipsa, nec aliqua pars
						eius que sit eiudem rationis cum tota forma circuli est in aliqua parte huius linee,
						quia in nulla parte illius linee est tota forma circuli, nec aliqua pars eius est vere
						circulus et talis forma, licet vere extendatur extensione subiecti, non tamen salvatur
						in qualibet parte subiecti et quod de numero talium formarum est equalitas et multe alie
						relationes, ut duplicitas etc. Et ad confirmationem potest negari similiter maior, quia
						non oportet quod omnis forma que extenditur extensione subiecti dividatur divisione
						eius, quia omnis anima alia ab intellectiva extenditur extensione subiecti, ut multis et
						magnis doctoribus videtur et tamen non omnis est divisibilis ad divisionem subiecti, sed
						solum anime illorum animalium que decisa vivunt, ut patet II <title>De anima</title>. </p>

					<p>Potest etiam dici, ut patet ex dictis, quod non omnis forma que extenditur extensione
						subiecti dividitur divisione ipsius sic quod in qualibet parte subiecti sit aliqua pars
						forme que sit eiusdem rationis cum tota forma sic patet de forma circuli, et sic est in
						proposito, et ideo non oportet quod in aliqua parte linee sit pars equalitatis que sit
						equalitas.</p>

					<p>Ad quintum dico quod quedam relationes consistunt in esse punctuali et talibus repugnat
						suscipere magis et minus de numero talium est equalitas, sicut patet. Quedam non
						consistit in esse punctuali et talibus non repugnat suscipere magis et minus.</p>

					<p>His premissis nego maiorem universaliter, ut assumitur, quia non est universaliter
						verum quod relatio realis intendatur ad intentionem amborum extremorum nisi sit talis
						relatio quod sibi non repugnet intendi. Et ad probationem quando dicitur quod omnis
						effectus intenditur ad intentionem omnium causarum verum est si sit intensibilis, non
						aliter. Et, si dicatur quod eo ipso quod omnes cause sunt intensibiles, oportet quod
						effectus sit intensibilis. Dico quod verum est de causis intrinsecis non de extrinsecis,
						sicut est in proposito, quia albedines et linee sunt cause relationum extrinsece, non
						intrinsece.</p>

					<p>Ad sextam [125va] dupliciter potest responderi. Primo, concedendo quod talis relatio
						causatur ab obiecto, quia, si sit verum album precise et causetur noviter aliud album,
						potest dici quod illud album noviter causatum sit causa similitudinis qua refertur ad
						album preexistens et similitudinis qua album preexistens refertur ad ipsum.</p>

					<p>Et ad probationem in contrarium dico ad primam quod ubi agere in maiori distantia est
						maioris perfectionis quam agere in minori, ibi agens limitatum actum finitum concernit
						determinatam distantiam ultra quam non posset agere, sed ubi agere in maiori distantia
						non est maioris virtutis quam agere in minori, non oportet quod agens finitum concernat
						determinatam distantiam, immo posset agere in passum quantumcumque distans, etiam si
						distaret in infinitum. Sic est in proposito, quia non sequitur maior virtus ad
						producendum similitudinem vel equalitatem in aliquo distante per duos pedes quam ad
						producendum in aliquo distante per unum tantum. Et patet quod probatio est nulla, quia
						non semper est maioris virtutis posse producere effectum in passo et magis distans quam
						posse eundem effectum producere in passum quod est minus distans, ut patet ex
						dictis.</p>

					<p>Ad secundam potest dici dupliciter. Primo, quod in his in quibus posse simul et pro
						simul producere plura est maioris perfectionis quam posse producere pauciora vel unum
						tantum ubi agens finite virtutis necessario determinatur ad certum numerum effectivum,
						sed ubi posse simul producere plura non est maioris perfectionis quam posse producere
						pauciora vel unum tantum. Non oportet sic est in proposito, quia non est maioris
						virtutis producere duas similitudines in duobus albis quam producere unam tantum in uno.
						Secundo potest concedi maior, sed ex hoc non sequitur quod similitudo non causetur ab
						obiecto, quia, sicut statim declarabitur, unum album unica similitudine est simile
						omnibus albis etiam si essent infinita et etiam, si plura preexistant et aliquod album
						de novo causetur, non causatur similitudo nisi in illo tantum.</p>

					<p>Ad tertiam potest etiam dupliciter responderi. Primo, quia nullum agens remittitur in
						una actione propter aliam nisi in illis in quibus posse simul plures elicere est maioris
						perfectionis quam posse pauciores unde, si corpus quod videtur esse causa visionis, ut
						videtur multis, non oportet quod remittatur ad causandum actum videndi in uno oculo si
						causat actum videndi in alio, quia non requiritur maior virtus ad causandum actum
						videndi in utroque quam in uno tantum, et sic est in proposito. Secundo potest dici quod
						etiam si admittatur maior, nihil concluditur, quia una albedo una tantum similitudine et
						non pluribus refertur ad omnia alba, ut dictum est.</p>

					<p>Secundo potest dici ad rationem principalem, quia talis relatio causatur a fundamento
						et ista videtur intentio <name>Anselmi</name>
						<title>Monologion</title>, capitulo 3, dicens ita rationalis cogitatio est, ut aliqua
						res sit per illud, cui dat esse, nam nec ipsa relativa sunt sic per invicem. Cum enim
						dicens et servus referantur invicem et ipsi homines qui referantur omnino non sunt per
						invicem et ipse relationes quibus referuntur non sunt per invicem, quia eedem sunt per
						substantiam et loquitur ex intentione de causalitate effectiva, igitur, secundum
						intentionem <name>Anselmi</name>, relationes causantur effective a suis subiectis vel
						fundamentis, nec rationes probantes oppositum aliquid concludunt, ut patet ex dictis,
						tum quia agens non determinatur ad certum numerum effectuum nec remittitur in una
						actione propter aliam nisi ubi productio plurium est maioris virtutis quam unius tantum,
						quod in proposito non est verum, tum quia non oportet quod fundamentum relationis sit
						productivum relationum plurium, sed unius tantum ex quo unica similitudine vel
						equalitate refertur ad omnia similia vel equalia.</p>

					<p>Tertio potest dici quod tales relationes causantur ab utroque simul et potest
						responderi ad rationes eo modo quo dictum est.</p>

					<p>Quarto potest dici et satis rationabiliter, sicut multis videtur, quod aliqua relatio
						causatur per accidens, aliqua vero accidentaliter per accidens. Verbi gratia: ponatur
						quod in universo non sit nisi [125vb] unum album et noviter alterum producatur ad per se
						generationem noviter albi producti causatur similitudo que est in ipso non quidem per
						se, quia relatio non est per se principium nec terminus actionis, V
							<title>Physicorum</title>, sed per accidens. Et in albo preexistenti causatur
						similitudo accidentaliter per accidens, quia causatur ad causationem relationis opposite
						que per accidens potest causari, et ita videtur intentio <name>Simplicii</name> super
							<title>Predicamenta</title> dicens quod aliqui errant circa generationem relationis et
						corruptionem, quia non generatur nec corrumpitur nisi in comparatione ad aliud, id est
						ad generationem vel corruptionem alterius. Sic patet rationem non valere.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Aureoli</name></p>

					<p>Ad primam alterius doctoris multis non videtur inconveniens, quia in relationibus etiam
						realibus sit processus in infinitum, quia nec multis videtur inconveniens quod in rebus
						absolutis sit talis processus, cum dicant in quolibet continuo esse partes infinitas,
						quarum una non est alia et, si sic dicatur, potest concedi quod numerales realitates
						relative possunt esse in eodem subiecto. Mihi autem videtur quod in relationibus
						realibus non est processus in infinitum nisi ponatur talis processus in absolutis, et
						ideo quicquid sit de consequente. Nego consequentiam et ad probationem premitto quod,
						sicut unum album una albedine fundamentaliter est simile omni albo et dissimile omni
						nigro et una similitudine formaliter esse simile omni albo etiam si essent infinita, et
						una dissimilitudine dissimile omni nigro, et idem dico de equalitate et similibus.</p>

					<p>His premissis patet quod deductio est nulla, quia unus homo una inequalitate et non
						diversis est inequalis omnibus et idem de similitudine. Sed contra istam solutionem quam
						iste doctor previdit arguitur sic: una difformitate sive dissimilitudine transeunte per
						corruptionem alicuius ex aliis faciebus, adhuc remanent cetere dissimilitudines, igitur
						non sunt idem. Hic dico quod per corruptionem alicuius ex aliis faciebus nulla
						difformitas corrumpitur in facie hominis remanente, quia in ipsa non erat nisi una et
						illa manet et, licet non terminetur ad faciem corruptam, terminatur tamen ad facies
						alias remanentes, et hoc est bene possibile, quia relatio de natura sua requirit
						terminum non istum vel illum determinate. Et, si dicatur quod relativa posita se ponunt
						et perempta se perimunt, dico quod dupliciter potest inteligi illud dictum
							<name>Philosophi</name>. Uno modo, quod ad corruptionem illius relationis in uno
						termino necessario corrumpatur aliqua relatio in alio, et hic intellectus falsus est.
						Alio modo, quod ad corruptionem omnium relativorum, utpote aliarum facierum corrumpatur
						difformitas in facie unica remanente, et hic intellectus verus est, sed non ad
						propositum.</p>

					<p>Ad secundum multi concederent consequens. Et quando dicitur quod dato quod realitatem
						equalitatis vel similitudinis Deus deleret, adhuc intellectus considerans duas albedines
						eque inveniebat eas similes non solum fundamentaliter, sed etiam formaliter. Nunc autem
						fundamentaliter tantum, sed quicquid sit de consequente potest negari consequentia, quia
						multa sunt realiter distincta, quorum unum non potest esse sine alio absque
						contradictione, quia duo correlativa sunt realiter distincta, et tamen unum non potest
						esse sine alio absque contradictione unde quod Pater sit et Filius non sit, vel
						paternitas sit et filiatio non sit, non est possibile sine contradictione, et sic est in
						proposito, quia ad positionem duorum alborum necessario necessitate inevitabiliter
						sequitur similitudo non minus quam ad positionem paternitatis sequitur filiatio vel
						econverso. Nec valet si dicatur quod tunc Deus necessitatur ad producendum vel
						conservandum aliquid extra se, quia quedam est necessitas simpliciter quedam ex
						suppositione vel per alia verba quedam est necessitas antecedens, quedam consequens.
						Primo modo non necessitatur, quia totum potest an-[126ra]-nihilare quicquid est extra
						ipsum tam absolutum quam relativum, sed secundo modo non et hoc nullum est inconveniens.
						Et, si dicatur ulterius, sicut mordaciter dicunt, quod tunc velit nolit non potest non
						conservare, dico quod ibi est velle sine nolle, quia ex quo vult conservare duo alba
						vult etiam similitudinem inter illa, sicut quando vult quod aliquis diligat vult quod
						etiam cognoscat, quia nullus potest diligere nisi cognoscat; igitur etc.</p>

					<p><name>Scotus</name> in I, distinctione 31, questione 1, articulis 1 et 2 et in
							<title>Quodlibet</title>, questione 6</p>

					<p>Contra conclusionem secundam est quedam opinio que ponit quod per se et proximum
						fundamentum equalitatis in creaturis est unitas specifica rerum equalium, similitudinis
						vero unitas specifica rerum similium que secundum istam opinionem realis est in
						utrisque. Pro ista opinione ex fundamentis opinantium multipliciter arguitur. </p>

					<p>Primo sic: illud est per se ex et proximum fundamentum similitudinis rerum similium in
						quo sibi invicem sunt similia, sed in qualitate in communi et non in aliqua qualitate
						singulari quecumque similia sibi invicem sunt similia. Et maior presupponitur minorem,
						quia que sunt similia non sunt similia in eo quod est proprium similitudini alteri
						similium, sed in eo quod est commune utrisque, sed hec albedo numero est propria huic et
						illa illi; igitur duo alba non sunt similia in hac vel in illa albedine, sed in albedine
						in communi. Similiter potest argui de ceteris similibus quibuscumque.</p>

					<p>Preterea unitas relationis oritur ex unitate alicuius absoluti previi, sed similitudo
						in duobus similibus est eiusdem rationis in extremis, igitur hec unitas similitudinis
						oritur ex unitate eiusdem rationis alicuius absoluti previi, sed illud absolutum previum
						eiusdem rationis non est hec albedo vel illa numero, quia neutra est communis alteri,
						igitur albedo in communi, et per consequens relationes equiparantie qualis est
						similitudo preter extrema singularia requirit aliquod commune, quod sit fundamentum
						ipsius et a quo habeat quod sit eiusdem rationis in extremis. </p>

					<p>Preterea, si similitudo non fundatur super unitate specifica, sed super hac albedine et
						illa numerali, pari ratione posset super hac albedine et hac nigredine numeraliter
						distinctis. Consequens falsum, igitur et antecedens. Consequentia probatur, quia non
						potest assignari ratio quare hec albedo et illa sunt similes. Hec autem albedo et
						nigredo non similes nisi quia duo albedines numerales non sunt eiusdem speciei, sed hoc
						non esset nisi unitas specifica esset per se fundamentum similitudnis. Et similiter
						potest argui de qualitate et ceteris.</p>

					<p>Ad rationes <name>Scoti</name></p>

					<p>Ad primam nego minorem et ad probationem nego maiorem, quia, sicut duo alba sunt
						formaliter similia suis propriis similitudinibus et non similitudine communi, sic sunt
						fundamentaliter similia suis propriis equalitatibus seu albedinibus et non albedine
						communi. Et ulterius, similitudo proprie dicta non est nisi inter distincta ut distincta
						sunt. Due autem albedines in albedine communi non distinguuntur, igitur nec assimilantur
						in ipsa. Item albedo in communi est fundamentum identitatis huius albedinis et illius,
						igitur non est fudamentum similitudinis ut condividitur identitati, sicut nunc
						loquimur.</p>

					<p>Ad secundam dico quod ratio solvit se ipsam, quia, si unitas relationis venit ex
						unitate fundamenti, ut isti doctores imaginantur, oportet quod talis sit unitas
						fundamenti qualis est unitas relationis. Nunc autem ita est quod inter duo alba non est
						una similitudo communis, sed due particulares, igitur non oportet querere unum
						fundamentum commune, sed duo particularia, et sic concedo quod, sicut in duobus albis
						sunt due similitudines eiusdem rationis, ita fundatur in duabus albedinibus eiusdem
						rationis.</p>

					<p>Ad tertiam nego consequentiam et ad probationem dico quod accipit non causam per eam,
						quia quod due albedines sint similes et albedo et nigredo non sunt similes non provenit
						ex hoc quod unitas specifica albedinum illarum fundat similitudinem, sicut illa ratio
						videtur imaginari. Sufficit enim ad hoc quod quelibet earum per naturam suam sit vera
						albedo non est alia causa querenda unde, sicut non est querenda causa qua-[126rb]-re ab
						hac albedine et ab illa intellectus abstrahit conceptum specificum et non ab hac
						albedine et ab hac nigredine nisi quia quilibet particularis albedo per suam naturam
						particularem est vere albedo, et ideo ab eis potest abstrahi conceptus eiusdem rationis,
						sic et in proposito suo modo.</p>

					<p><name>Franciscus de Marchia</name> ubi supra</p>

					<p>Contra tertiam conclusionem est opinio cuiusdam doctoris que fuit superius recitata pro
						qua ipse arguit primo sic: quod aliqua magis conveniant in relatione quam alia hoc non
						est nisi quia magis conveniunt in ratione absoluta, sed due linee equales magis in
						relatione conveniunt sive in unitate relativa quam due linee inequales, igitur magis
						conveniunt in aliqua ratione absoluta previa, sed illa ratio non est species linee, quia
						species linee est communis omnibus lineis equalibus et inequalibus; igitur ista est
						ratio absoluta communis infra naturam speciei, et sic media inter unitatem specificam et
						numeralem.</p>

					<p>Preterea, relatio unius in extremis presupponit extrema unius rationis inter se, sed
						equalitas est relatio unius rationis in extremis; igitur presupponit extrema unius
						rationis inter se, sed extrema propria equalitatis non sunt unius rationis in specie
						linee plus quam extrema inequalitatis, quia inequalia sunt in specie sicut equalia, ergo
						sunt unius rationis infra speciem et tale medium unius rationis infra speciem et supra
						individuum est proprium fundamentum et medium equalitatis.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Francisci</name></p>

					<p>Ad primum istorum dico quod due linee equales magis conveniant quam due inequales.
						Potest dupliciter intelligi. Uno modo, quod conveniant in aliquo communi realiter in quo
						non conveniant alie, et hic sensus falsus est, aliter oporteret dicere quod duo fratres
						conveniunt in aliquo communi reali, quia magis conveniunt quam unus frater et unus
						secularis. Alio modo, quia quelibet earum participat quantitatem in tanto gradu quod
						alie non faciunt cum una sit maior alia, et hic intellectus verus est, sed ex hoc nihil
						probatur, ut patet.</p>

					<p>Ad secundum concedo quod equalitas presupponit extrema unius rationis inter se et
						concedo ulterius quod extrema propria equalitatis non sunt unius rationis in specie
						linee plus quam extrema inequalitatis, sed ex hoc non sequitur quod sint unius rationis
						infra speciem linee et supra individuum. Et, si dicatur cur ergo iste linee sunt equales
						et ille inequales, dicitur quod una istarum non excedit, nec exceditur ab altera et
						istud sufficit. Nec propter hoc oportet ponere tale medium fictum quale ponit iste
						doctor.</p>

					<p>Contra quartam conclusionem possit argui ex fundamentis tenentium conclusionem
						oppositam, sed, quia rationes eorum principales sunt adducte contra conclusiones
						precedentes, supersedeo de multitudine rationum.</p>
				</div>
				<div>

					<head>Ad rationes principales</head>

					<p>Ad primam dictum est supra quod est non simile de identitate et equalitate, ut
						declarabitur questione sequenti. Secundam vero concedo et credo eam omnino
						concludere.</p>

				</div>




			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 1 [atv-l1d19et20q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 1 [atv-l1d19et20q1.xml]
text
