Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 25, 26, et 27, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 25, 26, et 27, Quaestio 1 [atv-l1d25per27q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 25, 26, et 27, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-15">September 15, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d25per27q1">
				<head>Liber I, Distinctio 25 per 27, Quaestio 1</head>

				<p>Preterea considerandum etc. Circa distinctionem istam 25 et duas sequentes in quibus
						<name>Magister</name> tractat de significato huius termini persona et de proprietatibus
					personarum, quero: utrum persone divine distinguantur personaliter proprietatibus
					absolutis vel relativis. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<p>Et videtur primo quod proprietatibus, quia persone perfectissime proprietatibus
						perfectissimis distinguuntur, sed persone divine sunt perfectissime et sole proprietates
						absolute sunt huiusmodi; etc.</p>

					<p>Contra: eedem persone divine multiplicantur et distinguuntur personaliter, sed
						proprietatibus relativis non absolutis multiplicantur dicente <name>Boetio</name> I
							<title>De Trinitate</title> quod substantia in divinis continet unitatem, relatio vero
						multiplicat trinitatem. </p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione erunt quattuor articuli. Primo ad intellectum tituli ponam unicam
						distinctionem, secundo quadruplicem conclusionem. Tertio movebo dubia. Quarto
						respondebo.</p>
				</div>
				<div type="article">
					<head>Primus articulus</head>

					<p>Quantum ad primum est advertendum quod personas divinas distingui proprietatibus
						absolutis vel relativis potest intelligi dupliciter. Uno modo, quod distinguantur per
						tales proprietates primo tanquam per ea que sunt principia formalia distinctionis earum.
						Alio modo, quod distinguantur per eas quasi ex consequenti, id est tanquam per eam. Ex
						quibus potest cognosci et inferri mutua ipsarum distinctio quamvis non sint principia
						formalia talis distinctionis et, licet in utroque sensu possit intelligi questio,
						intelligo tamen eam ad presens in primo, quia isto sensu credo personas divinas
						proprietatibus suis distingui, prout in sequentibus apparebit. Et hoc de primo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Secundus articulus</head>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>

						<p>Quantum ad secundum sit hec prima conclusio quod persone divine non distinguuntur se
							totis istam conclusionem; quidam doctor deducit sic:</p>

						<p><name>Scotus</name> I, distinctione 26, questione 1, articulo 1</p>

						<p>Que se totis distinguuntur sunt primo diversa, quia que non sunt primo diversa, sunt
							aliquid idem. Entia non distinguuntur eo quo sunt idem, sed aliquo sui quo non sunt
							idem, sed persone divine non sunt primo diverse cum sint eiusdem essentie; ergo.</p>

						<p>Contra <name>Scotum</name></p>

						<p>Sed, licet conclusionem istam credam esse veram, rationem tantum istam non reputo
							concludere, quia vel intelligit in maiori quod illa que se totis distinguitur realiter
							sunt primo diversa, vel intelligit in illa qui se totis distinguitur non solum
							realiter, sed etiam conceptibiliter. Si alique sint talia: si primo modo, propositio
							non est vera, quia Petrus et Iohannes realiter distinguuntur se totis, quia in nullo
							reali sunt idem, tamen non sunt primo diversa. Item duo angeli vel due anime se totis
							realiter distinguuntur et presertim, si sint essentie omnino simplices, sicut multis
							doctoribus videtur, et tamen non sunt primo diversa. Si secundo modo, non est ad
							propositum, quia nullus ponit quod persone divine se totis distinguantur
							conceptibiliter. </p>

						<p>Ideo dimissa hac ratione probo aliter conclusionem. Primo sic: quod se toto
							distinguitur ab aliquo quodlibet sui distinguitur ab illo, oppositum predicati infert
							oppositum subiecti, sed nulla persona divina quolibet sui distinguitur ab alia, quia
							non deitate distinguitur ab alia; ergo etc.</p>

						<p>Secundo sic: et est quasi confirmatio precedentis rationis. Pater aliquo sui est
							Pater et aliquo sui non est Pater, igitur aliquo sui distinguitur a Filio et aliquo
							sui non distinguitur a filio, et per consequens se toto non distinguitur ab eo.
							Consequentia patet, quia Pater solo eo quo est Pater distinguitur a Filio in divinis.
							Antecedens probatur, quia Pater vel quolibet sui est Pater vel nullo sui est Pater vel
							ali-[133rb]-quo sui est Pater et aliquo sui non est Pater. Primum dari non potest,
							quia sequitur Pater quolibet sui est Pater, igitur deitate est Pater et sequitur Pater
							distincte est Pater, igitur eo est Deus quo est Pater cum distincte sit Deus, quod est
							contra <name>beatum Augustinum</name> VII <title>De Trinitate</title>, capitulo 7.
							Secundum etiam dari non potest, quia, si Pater nullo sui est Pater, pari ratione nullo
							sui est Deus, quod est contra <name>beatum Augustinum</name> ibidem, ubi expresse vult
							quod Pater eo Deus quo bonus et sapiens, quod non esset bene dictum, si nullo sui
							esset Deus. Relinquitur ergo tertium et sic propositum.</p>

						<p><name>Gregorius Ariminensis</name></p>

						<p>Forte dicetur ad istas rationes iuxta principalis quorundam modernorum. </p>

						<p>Ad primam quidem quod maior est vera si ly ‘sui’ teneatur transitive, sed sub isto
							sensu minor est falsa, licet sit vera si ly ‘sui’ teneatur intransitive. Et
							conformiter diceretur ad secundam quod maior non est vera si ly ‘sui’ teneatur
							transitive.</p>

						<p>Contra</p>

						<p>Sed ad veritatem hec evasio est nulla, quia per eam non solvitur aliqua rationum. Non
							quidem prima, quia maior est vera non solum si ly ‘sui’ teneatur transitive, sed etiam
							si teneatur intransitive, quia, si homo esset anima et corpus et distingueretur ab
							aliquo per animam et non per corpus, non distingueretur ab illo se toto, quia non
							distingueretur ab illo per corpus, quo tamen casu posito non esset aliquid hominis
							secundum transitivam constructionem, sed secundum intransitivam tantum, et sic est in
							proposito, ut patet, quia, licet deitas et proprietas personalis non sint idem persone
							divine secundum transitivam constructionem sed secundum intransitivam, quia quelibet
							persona divina propter sui simplicitatem est deitas et est personalis proprietas,
							nulla tamen distinguitur ab alia per suam deitatem et quelibet distinguitur ab alia
							per suam personalem proprietatem, et per consequens nulla se tota distinguitur ab
							alia. </p>

						<p>Et potest ex dictis argui sic: quelibet persona divina aliquo quod est ipsa
							distinguitur ab alia et aliquo quod est ipsa non distinguitur ab alia, ergo nulla se
							tota distinguitur ab alia. Antecedens patet ex dictis. Consequentia vero est nota,
							quia quod se toto distinguitur ab aliquo quolibet sui distinguitur ab illo sive ly
							‘sui’ terminatur transitive sive intransitive, ut dictum est supra, nec aliud
							intelligunt doctores dicentes quod persone divine non distinguuntur se totis nisi quod
							nulla distinguitur ab alia omni eo quod est ipsa. Et, si aliqui volunt istis vocabulis
							aliter uti, eorum disputatio non est realis, sed tantum vocalis, et sic est inutilis,
							et ex hoc patet quod secunda ratio est soluta.</p>

						<p>Exclusis igitur istis solutionibus arguo ad principale tertio sic: quando aliqua dua
							sic se habent quod aliquid omnino idem et indistinctum est in utroque et tamen aliquid
							est in uno quod non est in alio, non distinguuntur se totis; persone divine sunt
							huiusmodi. Maior patet, quia quando aliqua se totis distinguuntur mihi est in uno quo
							non distinguatur ab alio, sicut vel est in creatura quo non distinguatur a Deo, nec
							econverso et minorem evidens, quia in personis divinis est essentia divina omnino
							eadem et indistincta et in qualibet persona divina est quedam proprietas que non est
							in aliqua, quia in Patre est paternitas que non est in Filio, nec in Spiritu Sancto et
							in Spiritu Sancto spiratio passiva que non est in Patre, nec in Filio. Nec valet si
							dicatur quod minor non est vera si esse insumatur transitive, quia maior est vera sive
							esse insumatur transitive, sive intransitive, ut patet ex dictis, cum minor sit omnino
							vera si esse insumatur intransitive, adhuc sequitur conclusio de necessitate.</p>

						<p>Ex ista conclusione sequitur quod persone divine non distinguuntur se ipsis primo,
							quia que non distinguuntur se totis, non distinguuntur se ipsis. Et confirmatur, quia
							quamvis quelibet persona divina personali proprietate distinguatur ab alia, nulla
							tamen distinguitur ab alia deitate, ergo nulla distinguitur ab alia se ipsa primo.</p>

						<p>Sed forte dicetur ad istam rationem quod aliquid distinguitur ab alio potest
							intelligi dupliciter. Uno modo, se ipso primo, id est quolibet sui. Alio, se ipso
							primo, id est nullo alio seu quod non est ipsum, et tunc isto modo quelibet persona
							di-[133va]-vina distinguitur ab alia. Se ipsa primo exponetur per istas quelibet
							persona divina distinguitur ab alia et per nihil quod non est ipsa distinguitur ab
							alia. Et hoc est verum. Nec autem evasio est nulla, quia quod se ipso primo
							distinguitur ab aliquo non solum aliquo quod est ipsum, sed omni eo quod est ipsum
							distinguitur ab illo et quia nulla persona divina omni eo quod est ipsa distinguitur
							ab alia nulla distinguitur ab alia se ipsa primo.</p>

						<p>Ex hoc apparet quod ista propositio ‘quelibet persona divina distinguitur ab alia se
							ipsa’ primo proprie et absolute loquendo non debet exponi per istas ‘quelibet persona
							distinguitur ab alia’ et ‘per nihil quod non est ipsa distinguitur ab alia’, sed per
							istas ‘quelibet persona divina distinguitur’ et ‘omni eo quod est ipsa distinguitur ab
							alia’.</p>

						<p>Ex hoc etiam apparet quod exponentes propositionem istam primo modo quantum ad rem
							concordant cum communi doctrina, sed propter improprium modum loquendi discordant ab
							ipsa quantum ad vocem.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>

						<p>Secunda conclusio est quod persone divine non distinguuntur modis seu proprietatibus
							absolutis, prout quibusdam doctoribus fuit visum. Probatur primo sic: si persone
							divine distinguerentur modis seu proprietatibus absolutis, aliqua perfectio
							simpliciter esset in una que non esset in alia. Illud consequens est impossibile, quia
							tunc quelibet persona divina careret aliqua perfectione simpliciter, quod non esst
							catholice dictum, igitur et antecedens. Consequentia probatur, quia omne absolutum in
							divinis est perfectio simpliciter quam in unoquoque melius est esse quam non esse, ut
							patet per <name>Anselmum</name>, capitulo 15 <title>Monologion</title>.</p>

						<p><name>Michael de Massa</name>, distinctione 26, questione 1, articulo 1</p>

						<p>Sed ad istam rationem quidam doctor noster respondet dupliciter. Primo, negando
							consequentiam, quia posito quod tales modi dicant perfectionem simpliciter, immo etiam
							posito quod dicant formaliter perfectionem infinitam, adhuc non sequeretur, ut dicit,
							quod alicui persone divine decerit aliqua perfectio, quia illa eadem perfectio
							contineretur virtualiter in sola ratione divine essentie.</p>

						<p>Secundo, respondet distinguendo de perfectione, quia dupliciter potest intelligi quod
							modus absolutus dicat perfectionem. Uno modo, intrinsece ut distinctus formaliter vel
							quomodocumque aliter ab eo cuius est modus et iste intellectus, ut dicit falsus est.
							Alio modo, denominative et extrinsece, ut sit sensus modus absolutus dicit
							perfectionem, id est modus habendi perfectionem quamvis in se non dicat aliam
							perfectionem ab omni perfectione que habetur. Et iste intellectus est verus, sed non
							valet consequentia, quia non sequitur quod aliqua perfectio sit in una persona que non
							sit in alia, sed solum sequitur quod aliquis modus habendi eandem perfectionem est in
							una persona que non est in alia, et hoc est verum, ut dicit.</p>

						<p>Contra <name>Michaelem</name></p>

						<p>Nulla tamen illarum solutionum sufficit, ut mihi videtur. Non quidem prima, quia in
							his que dicunt perfectionem simpliciter melius est ipsum in unoquoque esse formaliter
							quam non esse, ut patet per <name>Anselmum</name> ubi supra, licet in his que dicunt
							perfectionem secundum quid sit verum, ut patet ibidem. Et confirmatur, quia, si illa
							solutio esset bona, pari ratione posset dici quod, si Filius non esset formaliter
							sapiens vel si in ipso non esset formaliter sapientia, adhuc sibi non deesset aliqua
							perfectio, quia illa contineretur virtualiter in divina essentia, quod non credo
							aliquem velle concedere.</p>

						<p>Secunda solutio etiam non sufficit, quia in unoquoque melius est esse non esse non
							solum denominative et extrinsece, sed formaliter et intrinsece est perfectio
							simpliciter, sed esse absolutum in divinis est huiusmodi. Probatur minor, quia, sicut
							patet per <name>Anselmum</name> libro II et capitulo predictis, quicquid est preter
							relativa aut tale est, ut ipsum omnino melius sit non ipsum, aut tale quod in aliquo
							non ipsum melius sit quam ipsum. Sed constat quod omne absolutum in divinis est
							aliquid preter relativa et nullum est tale quod in aliquo non ipsum melius sit quam
							ipsum, ut patet ibidem per <name>Anselmum</name> qui dicit expresse quod nefas est
							putare quod substantia supreme nature sit aliquid quo melius sit aliqui modo non
							ipsum, igitur omne absolutum in divinis est tale quod ipsum omnino melius est quam non
							ipsum.</p>

						<p>Exclusis igitur istis solutionibus [133vb] probo conclusionem secundo sic: illud quo
							persona divina, utpote persona Patris, personaliter distinguitur ab aliis non est
							communicabile tribus personis, sed omne absolutum in divinis est communicabile tribus
							personis; igitur maior est evidens et minorem ponit <name>Augustinus</name>V <title>De
								Trinitate</title>, capitulo 12, dicens quod quicquid ad se dicitur de singulis
							personis simul dicitur et capitulo 9 dicit quod autem proprie singula in eadem
							trinitate dicuntur nullo modo ad se ipsa, sed etiam adinvicem vel ad creaturam, et
							ideo relative non substantialiter ea dici manifestum est.</p>

						<p>Tertio sic: persone divine sunt supposita relativa non absoluta, igitur non
							distinguuntur modis seu proprietatibus absolutis. Consequentia patet, quia formale
							distinctivum suppositi relativi non est absolutum, sicut nec formale distinctivum
							suppositi absoluti est relativum. Et antecendens videtur clarum, quia ubicumque
							persone divine nominantur in Scriptura, nominantur nominibus relativis, sicut patet
								<title>Mattheo</title> ultimo, ubi salvator ait: euntes baptizate omnes gentes in
							nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti. Amen.</p>

						<p>Et hoc idem patet ubicumque in Scriptura divine persone nominantur. Et confirmatur,
							quia Ecclesia determinat tres personas esse tres res relativas, ut patet extra
								<title>De summa trinitatis</title> etc.</p>
					</div>
					<div>

						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>

						<p>Tertia conclusio quod in divinis personis vere et realiter sunt alique proprietates
							relative et ne fiat vis in verbis. Est advertendum quod in conclusione ista non
							accipio esse intransitive, sed intransitive, ut sit sensus quod, sicut in Patre vere
							et realiter est deitas accipiendo esse intransitive, sic etiam in ipso vere et
							realiter est paternitas et in Filio filiatio et in Spiritu Sancto passiva spiratio.
							Conclusione igitur sic intellecta ostendo primo expressa determinatione
								<name>Magistri</name> in hac 26 distinctione, capitulo 2, ubi ex dictis <name>beati
								Augustini</name> concludens trium personarum esse tres proprietates relativas,
							quarum una realiter non est alia. Sic inquit: has proprietates designant nomina
							personarum, scilicet Pater, Filius et Spiritus Sanctus que relativa sunt et ad se
							invicem distinguuntur, quia notant relationes que non sunt Deo accidentales, sed in
							ipsis personis ab eterno immutabiliter sunt, ut non tantummodo appellationes sint
							relative, sed etiam ipse relationes sive notiones in rebus ipsis, scilicet in personis
							sint. Hec <name>Magister</name> formaliter.</p>

						<p>Secundo, hoc idem ostendo ratione sic: illud quo persone divine multiplicantur vere
							et realiter est in ipsis accipiendo ‘esse’ in sensu dato, videlicet intransitive, sed
							proprietatibus relativis persone divine multiplicantur, dicente <name>Boetio</name> I
								<title>De Trinitate</title>, circa finem quod substantia in divinis continet
							unitatem solam relatio multiplicat trinitatem.</p>

						<p>Tertio, patet hoc idem per illud verbum prefationis in personis proprietas et
							essentia unitas, quod non esset verum si proprietas non esset vera et realis entitas,
							quia quicquid est in divinis personis est verum ens reale cum omne tale sit eternum et
							incommutabile.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta</supplied></head>

						<p>Ultima conclusio est quod persone divine solis proprietatibus relativis distinguuntur
							personaliter. </p>

						<p>Ista conclusio sequitur ex dictis, quia constat personas divinas distingui
							personaliter, ut patet ex prima conclusione, quia non distinguuntur se totis, seu se
							ipsis primo, nec modis, nec proprietatibus absolutis, ut patet ex secunda, ergo solis
							relativis proprietatibus distinguuntur que vere et realiter sunt in ipsis, ut patet ex
							tertia. Et istam conclusionem, ut mihi videtur, quilibet verus catholicus debet tenere
							propter dicta sanctorum que in dicta mea sunt multum expressa, unde <name>beatus
								Augustinus</name> V <title>De Trinitate</title>, capitulo 27, dicens quod quecumque
							non communiter de qualibet persona dicuntur, sed de aliqua vel duobus tantum non
							substantialiter, sed relative dicuntur, sed constat proprietates quibus persone divine
							personaliter distinguuntur non dici communiter de qualibet persona divina, sed de
							aliqua vel duabus tantum, igitur constat tales proprietates non substantialiter, sed
							relative dici. </p>

						<p>Item <title>De fide ad Petrum</title>, capitulo 2, dicit expresse quod quia aliud est
							genuisse quam natum esse aliudque est procedere quam genuisse vel natum esse.
							Manifestum est, quia alius est Pater, alius Filius, alius Spiritus Sanctus. </p>

						<p>Item <name>Anselmus</name>
							<title>De processione Spiritus Sancti</title>, capitulo 3, loquens de nativitate Filii
							et processione Spiritus Sancti, sic inquit: [134ra] hec itaque sola causa pluralitatis
							est in Deo, ut Pater, Filius et Spiritus Sanctus dici non possint de se invicem, sed
							alii sint ab invicem que predictis duobus modis nascendo, scilicet et procedendo, est
							Deus de Deo, quod totum potest dici relatio, nam quoniam Filius existit nascendo de
							Deo et Spiritu Sancto procedendo ipsa necessitate diversitatis et processionis
							referuntur adinvicem, ut diversi, id est distincti et alii sint ab invicem. Hec
								<name>Anselmus</name> II, capitulo sequenti. Ex his que dixerat concludendo sic ait:
							sequitur enim quod unitates Dei proprietatem que nullas habet partes ut quicquid de
							uno Deo qui totus est quicquid est dicitur, ut de toto Deo Patre dicatur, et de Filio
							et Spiritu Sancto, quia unusquisque totus et perfectus et solus est Deus. Supradicta
							vero relationis opinio que ex hoc nascitur, quia supradictis duobus modis Deus est de
							Deo prohibet Patrem et Filium et Spiritum Sanctum de se invicem dici et proprie
							singulorum aliis attribui. Et subdit sic: ergo huius unitatis et huius relationis
							consequente se contemparant, ut nec pluralitas que sequitur relationem transeat ad ea
							in quibus predicte simplicitatis sonat unitas, nec unitas cohibeat pluralitatem ubi
							eadem relatio significatur quatenus, nec unitas amittat suum aliquando consequens ubi
							non obviat aliqua relationis oppositio, nec relatio perdat quod suum est nisi ubi
							obsistit unitas inseparabilis. Hec <name>Anselmus</name>.</p>

						<p>Ex isto dicto trahitur illa auctoritas vulgata, videlicet quod omnia sunt unum in
							divinis, ubi non obviat relationis oppositio, ex quibus omnibus evidenter apparet
							propositum.</p>

						<p>Item <name>Damascenus</name> libro I, capitulo 8, dicit expresse quod omnia sunt unum
							in divinis preter generationem et in generatione et processionem. In his enim solis
							proprietatibus differunt ab invicem sancte tres ipostases. Et libro III, capitulo 5,
							dicit differentiam personarum in solis tribus proprietatibus paternali, filiali,
							processionali recognoscimus. Idem etiam vult <name>Magister</name> in littera,
							distinctione 26 et 27. Et hoc de secundo.</p>
					</div>
				</div>
				<div type="articulus">
					<p>Tertius et quartus articulus</p>

					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam est quedam opinio antiqua quam nunc
						quidam moderni sequuntur que ponit personas divinas distingui se totis sive se ipsis
						primo.</p>

					<p>Opinio prepositivi <name>Gregorii</name> et <name>Hugonis</name></p>

					<p>Pro qua communiter arguitur. </p>

					<p>Primo sic: simpliciter simplex a quocumque distinguitur se toto dicitur, sed quelibet
						persona divina est simpliciter simplex; ergo etc. </p>

					<p>Et confirmatur, quia persona divina est eque simplex sicut essentia, sed essentia
						propter sui simplicitatem se tota distinguitur a quocumque; ergo et persona. Istam
						rationem quidam moderni deducunt sic: persone divine sunt summe et omnino simplices ita
						quod nec essentia est simplicior personis, nec aliqua proprietas est cogibilis in
						persona esse simplicior quam ipsa persona, et per consequens nulla aliquo modo inter se
						distincta includit ipsa persona, igitur quelibet persona a quocumque distinguitur se
						ipsa et non aliquo sui distinguitur primo. </p>

					<p>Preterea, et est quasi confirmatio precedentis rationis, Pater aliquo sui primo
						distingueretur a Filio et aliquo sui non distingueretur ab ipso persona Patris esset
						aliquo modo composita, quod est erroneum. Probatur consequentia, quia ubi est aliud et
						aliud, ibi est aliquo modo compositio.</p>

					<p>Ista conclusio confirmatur aliquibus auctoritatibus I <name>Hieronimi</name> in
						expositione fidei catholice ubi loquens de Patre, Filio et Spiritu Sancto dicens: ista
						substantia unum sunt, sed personis ac nominibus distinguuntur. </p>

					<p>Item <name>beatus Augustinus</name> in sermone <title>De fide et symbolo</title> qui
						incipit “credimus in unum verum Deum”, sic inquit: credimus hanc trinitatem personis
						distinctam substantia unitatem; ex que primo sic arguit: trinitas non est nisi tres
						persone et trinitas est distincta personis, igitur persone sunt distincte personis, et
						sic se ipsis primo sive se totis.</p>

					<p>Responsio ad propositivum</p>

					<p>Ad primam nego maiorem. Si sumatur universaliter, quia, licet simpliciter simplex non
						includens aliquid commune sibi et aliis et ali-[134rb]-quid proprium sibi se toto
						distinguitur a quocumque distinguitur, tamen simpliciter simplex includens aliquid
						commune sibi et aliis per identitatem et aliquid proprium sibi non potest a quocumque
						distingui se toto. Sic est in proposito, quia quamvis omnis persona divina sit
						simpliciter simplex, quelibet tamen includit essentiam que communis est omnibus per
						identitatem et aliquid proprium sibi, quia Pater includit paternitatem que est sibi
						propria et Filius filiationem et Spiritus Sanctus passivam spirationem, et ideo non
						possunt distingui se totis non obstante earum simplicitate.</p>

					<p>Et ad confirmationem concedo quod persona divina est eque simplex sicut essentia, sed
						cum hoc stat quod quelibet persona includat aliquid commune sibi et aliis per
						identitatem et aliquid proprium sibi quod de essentia verificari non potest, quia nihil
						est commune per identitatem essentie divine et alicui quod non sit essentia divina sicut
						aliquid est commune per identitatem Patri et Filio qui non est Pater. Et hec est ratio
						quare essentia divina se tota distinguitur a quocumque distinguitur, persona autem non.
						Ex hoc statim apparet quod minor illius rationis non est vera sicut assumitur, quia,
						licet essentia divina se tota sive se ipsa primo distinguatur a quocumque, hoc tamen non
						est propter sui simplicitatem, sed quia nihil est commune per identitatem sibi et alicui
						quod non sit ipsa quod de personis verificari non potest, ut patet ex dictis.</p>

					<p>Ad deductionem vero aliorum dicunt multi quod quamvis nec essentia, nec proprietas sit
						simplicior ipsis personis, cum hoc tamen stat quod persona includat aliqua inter se
						distincta formaliter et hoc sufficit, sed, quia talem distinctionem non reputo bene
						possibilem, concedo quod persona divina non includit aliquo modo ex parte rei inter se
						distincta, cum hoc tamen stat quod quelibet persona divina includat essentiam que
						communis est omnibus per identitatem et aliquid proprium per quod distinguitur ab aliis,
						nec est bona consequentia persona divina includat essentiam que communis est omnibus
						tribus et aliquid proprium; igitur essentia et proprietas illa sunt aliquo modo
						distincta, ut declarabitur distinctione 33.</p>

					<p>Et per hoc apparet quid dicendum ad ultimum, quia non sequitur Pater aliquo sui
						distinguitur a Filio et aliquo sui non, igitur persona Patris est aliquo modo composita.
						Et quando dicitur quod ubi est aliquid et aliquid, ibi est compositio, patet quid
						dicendum, quia ex hoc non sequitur quod in Patre sit aliquid et aliquid, id est aliqua
						distinctio ex natura rei, sed sequitur quod in ipso sit aliquid commune sibi et aliis et
						aliquid proprium sibi, et ex hoc non concluditur aliqua distinctio multo minus
						composito.</p>

					<p>Ad auctoritates vero dico quod non est intentio <name>Hieronimi</name>, nec
							<name>Augustini</name> quod Pater et Filius et Spiritus Sanctus distinguantur
						personis, id est se totis. Oppositum patet per <name>beatum Augustinum</name>, superius
						allegatum. Sed intentio eorum est quod distinguuntur personis, id est personaliter. Et
						hoc est verum, sed tunc nihil concluditur, quia non sequitur Pater et Filius et Spiritus
						Sanctus distinguuntur personaliter, igitur se ipsis primo seu se totis sicut
						infertur.</p>

					<p>Opinio <name>Linconiensis</name> in tractatu <title>De personis divinis et imagine
							creata</title></p>

					<p>Contra secundam conclusionem sunt due opiniones, quarum prima ponit personas divinas
						distingui primo per proprietates absolutas tanquam per eam que sunt rationes sui
						principia distinctionis earum, per relationes vero ex consequenti et secundario velut
						per ea ex quibus potest cognosci vel inferri mutua eorum distinctio. Secunda vero ponit
						personas divinas. Primo distingui per tres modos reales absolutos qui sunt esse
						naturaliter esse intellectualiter et esse amabiliter. Per primum enim, ut asserit hec
						opinio, persona Patris constituitur in esse personali et ab aliis primo distinguitur,
						per secundum vero persona Filii et per tertium persona Spiritus Sancti et isti tres modi
						secundum istam [134va] opinionem sunt immediatum fundamentum divinarum relationum. Et
						differt hec opinio a precedenti, quia secundum precedentem proprietates absolute quibus
						persone divine distinguuntur sunt proprietates perfectissime. Sed secundum istam
						opinionem modi predicti non dicunt aliquam perfectionem, sed sunt modi habendi
						perfectionem. Quicquid enim perfectionis est in Deo secundum istum modum dicendi
						continetur in quolibet trium modorum, quia quicquid naturaliter totum illud intelligit
						et amat Deus, et ideo omnis perfectio que habetur a Patre naturaliter, habetur a Filio
						intellectualiter et a Spiritu Sancto amabiliter. Pro prima istarum opinionum arguo primo
						sic: perfectissimorum suppositorum et dignissimorum sunt principia distinctiva
						dignissima, sed supposita divina sunt perfectissima et dignissima et proprietas absoluta
						perfectior et dignior relativa; igitur etc.</p>

					<p>Preterea, supposita substantialia proprietatibus substantialibus constituuntur et
						distinguuntur primo, sed supposita divina sunt substantialia; igitur proprietatibus
						substantialibus et sic absolutis constituuntur et distinguuntur primo.</p>

					<p>Preterea, et est quasi confirmatio precedentis rationis nullum suppositum est
						substantiale nisi eius formale principium constitutum, et per consequens distinctum
						pertineat ad genus substantie. Nullum enim suppositum ponitur in aliquo genere, cuius
						non est eius formale constitutum, sed supposita divina sunt substantialia; igitur
						etc.</p>

					<p>Preterea, suppositum perfectissimum debet suppositari, et per consequens ab aliis primo
						distingui per principium sui generis. Hoc patet, quia imperfectionis est suppositari per
						principia alterius generis, sicut patet de accidentibus que suppositantur per
						substantiam et naturam humanam que suppositatur a verbo. Supposita divina sunt
						perfectissima, igitur suppositantur, et per consequens ab invicem primo distinguitur per
						principia sui generis, scilicet per principia substantialia et sic absoluta cum sint
						supposita substantialia etc.</p>

					<p>Opinio <name>Iacobi de Viterbio</name>
						<title>Quodlibet</title> III, questione 7, articulo 4</p>

					<p>Pro secunda opinione arguitur primo sic: commune est omnibus oppositis secundum quod
						opposita sunt in eodem secundum idem quod esse non possunt, sed in divina essentia sunt
						relationes opposite secundum rectam doctrinam fidei; igitur hoc non erit secundum idem,
						sed secundum aliud; sed non est dicendum quod secundum aliam rem vel secundum aliam
						partem cum divina essentia sit simplex et impartibilis. Oportet ergo dicere quod
						secundum alium et alium modum essendi, quod est propositum.</p>

					<p>Secundo sic: omnis distinctio relative oppositionis preexigit aliquam distinctionem in
						fundamento. Hoc patet, quia omnis relatio est habitudo et habitudo semper est
						distinctorum sic quod distinctio preintelligitur habitudini, sed essentia divina est
						fundamentum oppositarum relationum; igitur in ipsa est aliqua distinctio preter illam
						que est oppositionis relative que se habet ut immediatum fundamentum oppositarum
						relationum. Sed non est dicendum quod talis distincto sit rerum. Oportet ergo dicere
						quod sit modorum essendi et hec diversitas modorum sufficit ad oppositionem relativam ut
						sit eius fundamentum sive subiectum immediatum, ut isti dicunt.</p>

					<p>Tertio sic: ubicumque sunt relationes reales opposite, oportet esse distinctionem
						aliquam in fundamento earum. Hoc patet, quia relativa que dicuntur secundum rationem
						vere sunt opposita relative, sed quia non est realis distinctio in fundamentis earum.
						non dicuntur reales ita et econtra. Si alique relationes dicuntur reales vere, oportet
						esse aliquam realem distinctionem in fundamento ipsarum sive diversarum rerum sive
						diversorum modorum essendi realium, sed in divinis sunt relationes reales opposite;
						igitur oportet aliquam distinctionem realem esse in fundamento earum et non diversarum
						rerum, igitur diversorum modorum realium.</p>

					<p>Quarto sic: ubi est origo, ibi est principium et terminus originis, sed relatio
						secundum se non esset principium nec termius; ergo essentia ipsa erit principium et
						terminus originis in divinis. Hoc autem non potest esse nisi in essentia sit aliqua
						diversi-[134vb]-ficatio alioquin si essentia diversificata esset principium et terminus
						cum essentia sit in qualibet persona in qualibet haberet rationem principii et termini,
						quod non est dicendum, ergo in essentia est aliqua distinctio modorum secundum quam
						dicitur principium et terminus, et sic idem quod prius.</p>

					<p>Sed ad veritatem nulla istarum opinionum videtur mihi tenenda, quia nulla earum est
						conformis dictis sanctorum, ut patet ex deductione conclusionis mee, et ad eas sequitur
						necessario quod aliqua perfectio sit in una persona que non est in alia, ut patet
						ibidem, nec valet illud quod addit secunda opinio, videlicet quod modi reales in quibus
						persone divine distinguuntur non dicunt aliquam perfectionem, quia, si illi tres modi
						reales sunt tres entitates reales, ut asserit illa opinio, impossibile est quod non
						dicant aliquam perfectionem, immo necessario quilibet eorum esset perfectio simpliciter
						quam in uno melius est esse quam non esse, ut fuit probatum per <name>Anselmum</name> in
						deducendo conclusionem.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Linconiensis</name></p>

					<p>Nec motiva ipsorum convincunt. </p>

					<p>Ad primum igitur pro prima opinione dico quod supposita personarum trinitate et eorum
						perfectionem quam catholici confitentur, maior est falsa et a quolibet catholico, ut
						credo neganda. Ratio huius est, quia persone divine sunt supposita perfectissima et, si
						distinguerentur proprietatibus perfectissimis, aliqua perfectio esset in una que non
						esset in alia, et sic nulla earum esset perfectissima, quod non est catholice dictum. Et
						ne videar fingere negando propositionem istam. Est advertendum quod persone divine sunt
						perfectissime, quia quelibet earum est Deus, et per consequens non convenit eis quod
						sint supposita divina perfectissima per ea quibus distinguitur, sed per deitatem in qua
						sunt idem. Dico ergo quod supposita perfectissima, quorum quodlibet est perfectissimum
						per illud in quo convenit cum alio, non oportet quod distinguantur per principia
						perfectissima, et sic est in proposito, ut patet ex dictis. Concedo tamen quod, si esset
						aliqua supposita perfectissima, quorum nullum esset perfectissimum per illud in quo
						convenit cum alio, talia oporteret distingui per principia perfectissima, sed hoc non
						est ad propositum.</p>

					<p>Ad secundum accipiendo proprietates substantiales proprietatibus absolutis, sicut
						accipiuntur in ratione, dico quod supposita substantialia, si sint supposita absoluta,
						constituuntur et distinguuntur primo per proprietates substantiales, sed, si sint
						supposita relativa, non absoluta, propositio non est vera, immo eius opposita est
						necessaria, quia supposita relativa proprietatibus relativis non absolutis constituuntur
						et distinguuntur primo, et sic in proposito, ut patet, et per consequens ratio magis est
						ad oppositum quam propositum.</p>

					<p>Ad tertium dico quod suppositum potest esse substantiale etiam ratione eius per quod
						distinguitur ab alio. Et concedo quod in illum suppositum potest esse substantiale
						ratione eius per quod distinguitur ab alia nisi eius formale constitutivum et
						distinctivum pertineat ad genus substantie. Aliquid tamen potest esse substantiale
						ratione eius in quo convenit cum alio, etiam et si eius principium disitnctivum non
						pertineat ad genus substantie, et sic est in proposito, quia supposita divina per suam
						propriam naturam et essentiam in qua sunt idem sunt substantialia.</p>

					<p>Ad ultimum concedo maiorem in isto sensu, videlicet quod suppositum perfectissimum, si
						sit suppositum absolutum, debet suppositari, et per consequens ab alio primo distingui
						per principium sui generis, id est per principium absolutum si vero sit relativum per
						principium relativum. Sed sic concessa maiore patet quod ratio concludit oppositum eius
						ad quod adducitur si vero intelligatur quod suppositum perfectissimum debet suppositari
						et ab aliis primo distingui per principium sui generis, id est per principium
						perfectissimum. Patet ex solutione prime rationis quod propositio non est vera, nec
						probatio valet, quia non est imperfectionis suppositari per principium alterius generis
						in sensu dato si illud principium non dicit imperfectionem aliquam, nec facit
						compositionem cum natura suppositi sicut est in proposito, quia relationes divine non
						dicunt aliquam imperfectionem, nec faciunt compositionem cum essentia cum non
						distinguantur realiter ab ipsa, nec exempla que adducuntur sunt ad propositum in aliquo,
						ut patet cuicumque theologo. [135ra] </p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Iacobi</name></p>

					<p>Ad primum vero pro secunda opinione si in maiori esse in accipitur transitive concedo
						eam, sed tunc minor est falsa, quia isto modo in essentia divina non sunt alique
						relationes, cum omnis relatio divina sit idem realiter cum essentia. Si vero esse in
						accipitur intransitive, nego maiorem, quia nulla res infinita qualis est essentia divina
						potest esse tres res relative sive tres relationes non obstante earum oppositione
						circumscripto quocumque alio trinario rerum vel modorum, et per consequens in ipsa
						possunt esse relationes opposite accipiendo esse intransitive.</p>

					<p>Ad secundam dico sicut ad precedentem quod maior est vera si esse in fundamento
						accipitur proprie et secundum intransitivam locutionem, sed sub isto sensu minor est
						falsa, ut patet ex dictis. Si vero esse in fundamento accipitur large et secundum
						intransitivam locutionem in quo sensu doctores concedunt divinam essentiam esse
						fundamentum oppositarum relationum, nego maiorem et ad probationem dico quod, licet
						habitudo semper sit distinctorum, tamen non oportet quod distinctio semper
						preintelligatur habitudini sic quod necessario extrema illius habitudinis distinguantur
						aliqua distinctione priori, quia, si relatio sive habitudo est constitutiva suppositi,
						sicut est in proposito, propositio non habet veritatem.</p>

					<p>Ad tertium patet quid dicendum ex dictis istis.</p>

					<p>Ad quartum vero concesso quod essentia in bono sensu sit principium et terminus
						originis in divinis dico quod ex hoc non sequitur quod in ipsa sit aliqua diversificatio
						sive distinctio, quia ista verificari possunt sine omni distinctione absolutorum que sit
						in ipsa. Et quando dicitur quod tunc essentia in qualibet persona habet rationem
						principii et termini responderi potest dupliciter. Primo quidem potest dici quod
						propositio illa potest dupliciter intelligi. Uno modo, sic: essentia divina in qualibet
						persona habet rationem principii et termini, id est quelibet persona in qua est essentia
						principiat et principiatur vel producit et producitur; et in isto sensu propositio est
						falsa, nec sequitur ex concessis. Alio modo, sic: essentia divina in qualibet persona
						habet rationes principii et termini, id est in qualibet persona est essentia que quidem
						est principium et terminus originis; et in isto sensu potest concedi propositio, sed ex
						hoc non sequitur quod quelibet persona principiet et principietur, sicut nec sequitur in
						qualibet persona est essentia que est potentia generandi, ergo quelibet persona generat.
						Secundo, potest absolute negari illud consequens, quia, licet esse divina sit principium
						et terminus originis circumscripta omni tali distinctione, tamen non oportet quod habeat
						rationem principii nisi in persona producente, nec rationem termini nisi in persona
						producta, nec ad hoc requiritur aliqua distinctio absolutorum in ipsa.</p>

					<p><name>Ockham</name> in I, distinctione 26, questione 1, articulo 4</p>

					<p>Contra tertiam conclusionem quidam dicunt quod posset esse quedam opinio que poneret
						quod nihil est penitus imaginabile in Deo nisi penitus absoluta, et per consequens quod
						non essent ibi alique relationes et, ut dicunt, propter hoc non negaretur Patrem
						generare Filium et Patrem et Filium spirare Spiritum Sanctum, sed poneret quod, sicut
						posita hac albedine et illa omni alia imaginabili circumscripta, iste due albedines sunt
						similes et non per aliquam relationem, et ita poneret hec opinio quod eo ipso quod in
						divinis sunt tres persone absoluta, una istarum personarum esset ab alia et una esset a
						duabus et una esset Pater, una Filius, una Spiritus Sanctus sine omni re alia
						imaginabili, sed, quia fingens opinionem istam, licet det simplicibus materiam errandi,
						sicut et in aliis, dicit tamen se opinionem non tenere asserens propter dicta sanctorum
						quod paternitas vere et realiter est in Deo timore forte potius quam celo veritatis
						motus, ideo tanquam suspectam dictis sanctorum etiam per opinantes contraria dimitto
						eam.</p>

					<p><name>Linconiensis</name> et <name>Iacobus de Viterbio</name></p>

					<p>Contra quartam conclusionem sunt opiniones quedam doctorum et potest ex fundamentis
						eorum contra conclu-[135rb]-sionem argui. </p>

					<p>Primo sic: omni relationi est aliquid previum quod refertur illa relatione. Hoc patet,
						quia prius informatur aliquid relatio quam sit relativum quasi compositum quod dicatur
						referri primo illud primo informatum relatione potest dici referri, quia omne informatum
						aliqua forma potest dici tale. Et confirmatur, quia, si homo non esset primo animatus
						nisi informatus sit corpus anima, ita ut videtur est in proposito, quia nil erit relatum
						primo quod constituatur formaliter in esse primo relatione nisi aliquid sit relatum
						denominative per denominationem a relatione.</p>

					<p>Confirmatur iterum, quia, sicut albedo se habet ad dare esse album, ita relatio ad dare
						relatum, sed omni albedini aliquid previum quod dealbatur per ipsam; igitur relationi
						erit aliquid previum quod refertur per ipsam, sed non essentia divina. Essentia enim
						divina non refertur realiter, quia non distinguitur realiter, ergo suppositum. Tunc sic:
						suppositum distinctum est aliquid previum relationi quod refertur per ipsam, ergo non
						constituitur primo in esse suppositi per relationem, et per consequens non distinguitur
						ab aliis sola relatione.</p>

					<p>Preterea, omne originans est prius origine et originato, igitur persona Patris est
						prior origine et originato, sed origo in divinis est ipsamet relatio, igitur in divinis
						persona Patris est prior relatione, igitur non constituitur primo per relationem, et per
						consequens distinguitur ab aliis sola relatione. Et confimatur, quia quandocumque
						aliquid antecedit aliquem terminum et antecedit illud quod est simul cum illo termino,
						sed generare qui est actus prime persone antecedit filiationem que ex ipso innascitur,
						ergo antecedit paternitatem que est simul natura et naturali intelligentia cum
						filiatione. Et per consequens paternitas non constituit, nec distinguit primo suppositum
						generans, sed presupponit ipsum distinctum esse.</p>

					<p>Preterea, paternitati non repugnat primo ex ratione sua communicari, igitur paternitas
						non est constitutiva suppositi in esse personali sub ratione incommunicabili, nec per
						consequens primo distinctiva ipsius. Consequentia patet, quia quicquid constituit
						aliquid in aliquo esse prime et in unitate correspondente tali esse se toto repugnat
						distinctioni opposite illi unitati exemplum si rationale primo constituat hominem in
						entitate et unitate specifica se toto primo repugnat distinctioni specifice, igitur, si
						paternitas primo constituit suppositum in esse personali sub ratione incommunicabili,
						oportet quod paternitati primo ex ratione sua repugnet communicari. Antecedens vero
						probatur, quia omnia relativa equaliter se habent ad incommunicabilitatem, sed
						spirationi active non repugnat primo communicari, nec spirationi passive, et per
						consequens nec paternitati. Et confirmatur, quia, si ponerentur quecumque positiones
						possibiles vel impossibiles stante intellectu rationali, ad hoc non repugnaret sibi
						dividi in plures naturas specificas puta si poneretur quod rationale esset differentia
						coloris et quod ille color posset creare substantias de nihilo et quecumque talia.
						Posita autem hac positione impossibili quod prior esset productio voluntatis quam
						intellectus salvata tamen ratione generationis et spirationis, spiratio activa esset in
						uno supposito et generatio activa esset tunc in duobus, quia tunc Spiritus Sanctus in
						illo instanti in quo spiraretur communicaretur vis generativa, ergo nunc generationi
						active non repugnat primo ex natura nec ex sua ratione communicari.</p>

					<p>Preterea, ad principale sic: ab ultimis distinctivis et constitutivis aliquorum non
						posset abstrahi aliquod commune dictum in quid de eis. Hoc patet, quia, si est aliquod
						commune eis illo communi ,non distinguuntur primo, sed aliquo contrahente distinguuntur,
						et ita non sunt primo, sed aliquo contrahente distinguuntur, et ita non sunt prima
						distinctiva negativa. Si ergo sunt primo distinctiva, nihil est eis commune dictum in
						quid de eis, sed constat quod a paternitate et filiatione abstrahitur hoc quod est
						relatio que videtur commune eis et univoce. Potest enim intellectus esse certus de
						relatione et dubius de hac relatione et ita, igitur ista a quibus abstrahuntur non sunt
						primo distincta. [135va] </p>

					<p><name>Thomas de Argentina</name> distinctione 26, questione 1, articulo 1</p>

					<p>Ad primum istorum quidam doctor noster respondet dicens quod maior est falsa, non solum
						in divinis, sed etiam in creaturis, quia illud quod refertur est ipsum relativum. Sicut
						enim albedo non presupponit ante se album, quia albedo constituit ipsum in esse albo,
						sic relatio non presupponit ante relativum, sed constituit in esse relativo.</p>

					<p>Contra <name>Thomam</name></p>

					<p>Ista tamen responsio non sufficit, quia, licet relativum constitutum ex relatione et
						subiecto relationis referatur per se et primo, subiectum tamen sive fundamentum
						relationis dicitur referri per accidens et quasi denominative, ut patet V
							<title>Metaphysice</title>, capitulo de ad aliquid, ubi <name>Philosophus</name>
						distinguit modos relativorum dicens alia vero secundum accidens ut homo ad aliquid, quia
						ei accidit duplum esse. Ex hoc statim apparet nisi plus dicatur quod omni relationi est
						aliquid previum, scilicet subiectum et fundamentum quod refertur illa relatione. Hac
						igitur responsione dimissa dico quod non est universaliter verum quod omni relationi est
						aliquod previum quod nominative referatur illa relatione, quia, licet hoc sit verum
						quando in relativo quod primo refertur preter relationem est aliquid distinctum realiter
						a termino relationis et ab ipsa relatione, quod vere et proprie informatur tali
						relatione sicut in creaturis, tamen non est verum quando in tali relativo preter
						relationem non est aliquid distinctum realiter a termino relationis nec ab ipsa
						relatione que vere et proprie informatur tali relatione, quia tunc non est aliquod
						previum relationi, quod possit denominative referri, et sic est in proposito, quia in
						personis divinis preter relationem non est nisi essentia que secundum veritatem fidei
						catholice non distinguitur realiter a termino relationis, nec ab ipsa relatione, nec
						proprie informatur relatione, sed est ipsa. Et patet per hoc quid dicendum ad primas
						duas probationes illius propositionis, quia in persona divina non est aliquid quod
						proprie loquendo informetur relatione.</p>

					<p>Ad secundam vero probationem loquendo conformiter dico quod est simile quod adducitur
						pro simili, quia album universaliter includit aliquid realiter distinctum ab albedine
						quod vere et proprie informatur ipsa. Relativum vero non semper includit aliquid
						realiter distinctum a relatione quod vere et proprie loquendo informetur ipsa, ut
						declaratum est supra.</p>

					<p>Ad secundum principale dico quod loquendo proprie de prioritate maior est falsa, quia
						in divinis vere et realiter est originans et originatum et origo, et tamen in divinis
						non est realiter prius et posterius, quia ibi non est realiter aliqua prioritas proprie
						dicta, ut fuit declaratum distinctione 9.</p>

					<p>Per idem patet quid dicendum ad confirmationem, quia in divinis generare non antecedit
						realiter filiationem, nec econverso.</p>

					<p><name>Ockham</name> in I, distinctione 26, questione 1, articulo 2</p>

					<p>Ad tertium dicunt aliqui quod paternitas divina est de se incommunicabilis et
						singularis et non tantum est hoc verum de paternitate, ut dicunt, sed etiam quelibet
						quiditas qui est a parte rei est de se incommunicabilis et singularis nisi forte
						essentia divina vocetur quiditas, quia illa quamvis sit de se singularis, non tamen est
						incommunicabilis.</p>

					<p>Contra <name>Ockham</name></p>

					<p>Ista tamen responsio est omnino impossibilis quantum ad illud quod dicit quod quelibet
						quiditas que est ex parte rei est incommunicabilis de se etc. Constat enim quod spiratio
						activa est vera entitas et vera quiditas a parte rei non minus quam paternitas que tamen
						etiam per eum vere et realiter est in Deo, et tamen spiratio activa non est
						incommunicabilis sicut nec essentia, licet non communicetur Spiritum Sanctum sicut
						essentia. Respondeo igitur ad rationem et concedo una cum ipso, sicut communiter
						conceditur a doctoribus, quod paternitas divina est de se incommunicabilis sive quod
						paternitati divine ex ratione sua repugnat communicari, quod idem est. Et ad probationem
						oppositas respondeo. </p>

					<p>Ad primam nego maiorem qua dicitur quod omnia opposita relativa equaliter se habent ad
						incommunicabilitatem. Ratio huius est, quia, si aliqua rela-[135vb]-tio est eadem
						realiter duabus relationibus oppositis constituentibus distincta supposita et eius
						co-opposita non relatio, illa que non est eadem relationibus oppositis poterit esse de
						se incommunicabilis alia non existente incommnicabili, et sic est in proposito, quia
						spiratio activa est eadem realiter paternitati et filiationi. Spiratio vero passiva
						minime. Ad secundum dico quod illud suppositum est impossibile et, quia impossibile est
						illud ad cuius positionem in esse, sequitur aliud impossibile non est mirum si ex isto
						posito sequatur paternitatem divinam esse communicabilem, cum hoc tamen stat quod de se
						sit incommunicabilis. Talis enim impossibile posset poni quod ad ipsum sequeretur
						rationale posse dividi in plures naturas specificas quamvis se toto primo repugnet
						distinctioni specifice.</p>

					<p>Ad ultimum dico quod ab ultimis distinctivis et constitutivis aliquorum potest abstrahi
						per intellectum aliquod commune dictum de illis in quid, nec propter hoc sequitur quod
						illa non sint primo distinctiva, quia illud abstractum ab eis non est aliquid reale, nec
						est per consequens in aliquo istorum realiter.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Ad rationes principales</head>

					<p>Ad primam patet ex solutione prime rationis contra secundam conclusionem. Secundam
						rationem credo concludere secundum <name>Boetium</name>.</p>
				</div>






			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 25, 26, et 27, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 25, 26, et 27, Quaestio 1 [atv-l1d25per27q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 25, 26, et 27, Quaestio 1 [atv-l1d25per27q1.xml]
text
