Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 9 et 10, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 9 et 10, Quaestio 1 [atv-l1d9et10q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 9 et 10, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-02">September 02, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d9et10q1">
				<head>Liber I, Distinctio 9 et 10, Quaestio 1</head>
				<p>Nunc ad distinctionem personarum accedamus, quia <name>Magister</name> in ista nona
					distinctione principaliter agit de eterna generatione Filii a Patre et in decima de eterna
					processione Spiritus Sancti ab utroque et in ambobus de coeternitate trium personarum ad
					invicem. </p>
				<p>Idcirco iuxta materiam istarum duarum distinctionum quero: utrum generatio Filii sit
					realiter prior processione Spiritus Sancti. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod sic, quia Filius est realiter prior Spiritu Sancto, igitur
						generatio Filii spiratione Spiritum Sanctum. Consequentia nota. Antecedens probatur,
						quia Pater est realiter prior Filio saltem origine, quia Filius est ab eo, igitur Filius
						est sic prior Spiritu Sancto cum sit ab utroque.</p>
					<p>Contra spiratio Spiritus Sancti est eterna, igitur generatio Filii non est prior
						realiter ea. Antecedens est catholicum et consequentia videtur bona, quia eterno nihil
						est realiter prius. </p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio Quaestionis</head>
					<p>In ista questione erunt quattuor articuli. Primo ponam aliquorum terminorum
						declarationes, secundo conclusiones. Ter-[97va]-tio movebo dubia. Quarto respondebo.
					</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Primus articulus</head>
					<p>Quantum ad primum termini declarandi sunt tres: generatio, spiratio et prioritas. De
						primo, generatio est duplex, activa scilicet et passiva. Activa est in Patre. Passiva
						vero in Filio et utraque potest aliquo modo dici generatio Filii. De passiva patet cum
						sit constitutiva distinctiva ipsius etiam de activa, quia generatione activa Pater
						generat ipsum. De secundo spiratio sicut et generatio quedam est activa, quedam vero
						passiva. Prima est in Patre simul et Filio, secunda tantum in Spiritu Sancto. Potest
						tamen utraque aliquo modo dici spiratio Spiritus Sancti, sicut dictum est de generatione
						Filii. Et ex his patet quod inter generationem et spirationem est multiplex combinatio,
						quia potest comparari generatio activa ad spirationem activam et ad passivam et
						similiter generatio passiva potest comparari ad spirationem activam et ad passivam. Si
						generatio activa comparatur ad spirationem activam, hoc potest esse dupliciter, quia vel
						comparatur sibi prout est in Patre vel prout est in Filio. Et similiter, si comparetur
						generatio passiva ad spirationem activam, potest sibi comparari prout spiratio activa
						est in Patre vel prout est in Filio inter generationem, igitur et spirationem sunt sexti
						combinationes, et per consequens sextis modis potest intelligi questio.</p>
					<p>Primo an generatio activa sit prior spiratione passiva. </p>
					<p>Secundo an sit prior spiratione activa prout est in Filio. </p>
					<p>Tertio an sit prior ipsa prout est in Patre. </p>
					<p>Quarto an generatio passiva sit prior spiratione passiva. </p>
					<p>Quinto an sit prior spiratione activa prout est in Filio. </p>
					<p>Sexto an sit prior ipsa prout est in Patre. </p>
					<p>Et hoc de primo et secundo termino. De tertio, sicut patet in
							<title>Predicamentis</title> et V <title>Metaphysice</title>, capitulo de priori et
						posteriori. Multi sunt modi prioritatis et posterioritatis, quia quedam est prioritas
						durationis quedam nature, quedam causalitatis, quedam communitatis, quedam perfectionis,
						quedam cognitionis, quedam secundum locum, quedam secundum ordinem prioritatis et
						posterioritatis aliorum inter se. Prioritas durationis que proprie est prioritas, ut
						dicitur in <title>Predicamentis</title>, vocatur ab <name>Aristotele</name>, ibidem et
						in V <title>Metaphysice</title>, prioritas secundum tempus que, ut patet per eum ibidem,
						aliter attenditur in preteritis et aliter in futuris, quia illa sunt priora in
						preteritis que sunt remotiora a presenti. Sed in futuris illa sunt priora que sunt
						propinquiora eidem. Prioritas secundum naturam diversimode describitur a diversis, sed,
						secundum <name>Philosophum</name>, illud est prius natura altero quod potest esse sine
						illo et non econverso, unde, V <title>Metaphysice</title>, sic inquit: “aliqua vero
						supplere sunt priora secundum naturam et substantiam quecumque contingunt esse sine
						aliis et illa non sine illis sicut substantia est prior accidente saltem separabili et
						unitas dualitate etc. Prioritas causalitatis que attenditur inter causam et causatum,
						quia sic omnis causa respectu sui causati est prior, ut dicitur ibidem, vocatur ab
							<name>Aristotele</name> prioritas nature. Differt tamen iste modus prioritatis a
						precedenti, quia in precedenti illud dicitur prius natura quod potest esse sine alio.
						Hic autem dicitur prius illud quod est causa alterius etiam si non posset esse sine illo
						propter quod dicit ubi supra, eorum enim qui convertuntur secundum essentie
						consequentiam, quia alterum alteri quomodolibet causa est digne prius natura dicitur et
						quod aliqua sint talia exemplificat de re et ratione vera. Ex his patet quod duo sunt
						modi prioritatis secundum naturam, sed, quia secundus speciale primus retinent nomen
						consequentie et sic sub nomine communi modus specialis diffinitur ab
							<name>Aristotele</name> cum dicitur quod prius natura est illud quod potest esse sine
						alio et non econverso. Prioritas communitatis attenditur inter illa que non convertuntur
						secundum subsistendi consequentiam. Hic tamen est advertendum quod hoc contingit fieri
						dupliciter. Uno modo, quandocumque ad affirmationem alicuius predicati de aliquo
						subiecto. Sequitur affirmatio alterius predicati universaliter et generaliter, sed non
						econverso. Et isto modo omne superius est prius suo inferiori, quia bene sequitur
						demonstrato quocumque homine. Hoc est homo, ergo hoc est anima, sed tamen non
						sequi-[97vb]-tur universaliter econverso. Alio modo, quando ad aliquid respectu alicuius
						predicati sequitur aliquid respectu alicuius predicati et maxime respectu huius
						predicati quod est esse, sed non econverso. Et isto modo substantia est prior accidente,
						quia bene sequitur est accidens, ergo est substantia et non econverso saltem de
						accidente separabili et loquendo naturaliter sicut etiam pars est prior suo toto, quia
						sequitur est totum, ergo est pars et non econverso, cum pars possit esse sine toto.</p>
					<p>His premissis patet quod iste secundus modus non differt a secundo principali, quia
						quod sic est prius altero est prius natura, quia potest esse sine illo et non econverso
						et talis prioritas non est prioritas communitatis, ut patet. Sed primus modus
						distinguitur ab omnibus precedentibus, quia tam prioritas durationis quam prioritas
						nature et causalitatis est prioritas inter res. Hec autem prioritas non est inter res,
						ut res distinguitur a signis et conceptibus et entibus rationis, quia sic sola
						universalia sunt superiora suis inferioribus sunt priora. Hec autem non sunt res extra,
						sed tantum voces vel conceptus vel essentia rationis, ut suppono ad presens. Talis ergo
						prioritas eorum que non convertuntur etc. est prioritas communitatis, quia omne illud a
						quo non convertitur consequentia est communius altero. Prioritas perfectionis satis est
						nota, quia sic omne perfectius respectu imperfectioris est prius, sive sit perfectius ex
						natura rei, sicut substantia est perfectior accidente, sive ex ordinatione humana, sicut
						rex est perfectior communitate. Prioritas cognitionis distinguitur a
							<name>Philosopho</name> V <title>Metaphysice</title> sicut et cognitio, quia aliter in
						cognitione sensitiva, aliter in intellectiva. Nam secundum cognitionem intellectivam
						universalia sunt priora singularibus. Secundum autem sensitivam singularia sunt priora
						universalibus, unde sic inquit <name>Philosophus</name>. Alio vero modo quod ex
						cognitione est prius, horum autem aliter et quedam secundum rationem et quedam secundum
						sensum. Nam secundum rationem universalia sunt priora, secundum autem sensum singularia.
						Prioritas secundum locum attenditur per operationem ad aliquem locum, quia id dicitur
						prius secundum locum, quod est propinquius alicui determinato loco, quod contingit fieri
						dupliciter. Uno modo, si sit propinquius illi loco naturaliter et hoc sive ille locus
						sit locus medius sicut centrum, et sic dicimus quod aqua est prior aere, sive ille locus
						sit ultimum sicut circumferentia, et sic dicimus quod ignis est prior aere. Alio modo,
						si sit ei propinquius casualiter sicut patet de lapidibus positis in acervo, quorum
						nullus est alio prior, unde <name>Philosophus</name> ubi supra. Hoc quidem supple
						dicitur prius secundum locum in existendo propinquius aut natura alicui loco determinato
						ut medio aut ultimo aut sicut evenit, id est casualiter. Prioritas secundum ordinem
						aliorum inter se spiritualiter attenditur inter passiones diversorum subiectorum, quorum
						unum est prius altero, sicut passio subiecti prioris est prior passione posterioris
						sicut rectitudo dicitur prior lineitate, quia linea est prior superficie, unde
							<name>Philosophus</name> ubi supra: “amplius priora dicuntur priorum passiones, ut
						rectitudo lineitate. Hec enim linee secundum se passio est illa vero superficiei.” Sed
						preter istos modos tactos ab <name>Aristotele</name> ponitur a quibusdam alius modus
						prioritatis, videlicet secundum originem. Imaginantur enim aliqui quod sicut sunt
						instantia temporum, ita sunt signa vel instantia nature et ordinis et dicunt quod in uno
						instanti temporis sunt plura signa nature et in uno signo nature plura signa originis;
						et ideo videatur eis quod, sicut prioritas nature stat cum simultate temporum sive
						durationis, sicut patet de subiecto et propria passione eo quod in uno instanti temporis
						sunt plura signa nature, ut dicunt, sic prioris originis stat cum simultate nature eo
						quod in uno signo nature stant et sunt plura signa originis secundum eos. Hos igitur
						modos prioritatis ad propositum applicando [98ra] patet quod in divinis inter
						generationem et spirationem non est prioritas durationis, cum omnis productio in divinis
						adintra sit eterna, nec est prioritas nature eodem modo quo de ipsa loquitur
							<name>Aristoteles</name>, quia cum quelibet divina productio sit sume necesse esse.
						Non minus repugnat uni earum esse sine altera quam econtra, nec est prioritas
						causalitatis, quia nulla istarum productionum est causa alterius, ut sic, nec est per se
						prioritas originis que prioritati causalitatis videtur assimilari, quia una eorum non
						originatur ab altera, nec econtra, nec est prioritas communitatis, quia talis non est
						inter res, ut res distinguitur a signis et conceptibus et entibus raitonis. Huiusmodi
						autem productiones sunt vere res isto modo, nec est prioritas perfectionis, quia in
						divinis ad intra nil maius aut minus, secundum <name>Athanasium</name> in
							<title>Symbolo</title>. Nec est prioritas secundum locum, quia nihil est ibi in loco
						proprie loquendo, igitur inter generationem et spirationem. Si est aliqua prioritas, vel
						est prioritas cognitionis, vel est prioritas secundum ordinem aliquorum inter se. Prima
						non est ad propositum, quia talis non est prioritas realis sed rationis tantum, quia
						tantum in esse cognito.Tota igitur difficultas est videre an generatio et spiratio sint
						proprietates aliquorum habentium ordinem inter se prioritatis et posterioritatis ac per
						hoc generatio sit prior spiratione vel econverso, et questio apud doctores redditur
						dubitabilis, quia quibusdam videtur quod inter personas divinas quarum he sunt
						proprietates vere et realiter sit ordo prioritatis et posterioritatis, quia Pater, ut
						dicunt, vere et realiter est prior origine ipso Filio et Filius Spiritu Sancto.
						Quibusdam autem quod non et sic ex declarationibus terminorum patet intellectus
						questionis et hoc de primo. </p>
				</div>
				<div>
					<head>Secundus articulus</head>
					<p>Quantum ad secundum articulum pono quattuor conclusiones. </p>
					<p>Distinguo tamen primo de prioritate originis, quia quedam est tantum a quo, quedam
						autem in quo. Primo modo nulli catholico est dubium quin vere et realiter Pater sit
						prior origine Filio, quia hoc non est aliud quam dicere Pater producit Filium vel quod
						Filius producitur a Patre. Sic <name>beatus Augustinus</name>, in libello <title>De
							triplici habitaculo</title>, loquitur cum dicit quod “in patria videbimus quod Pater
						est origine prior Filio, quia ibi clare videbimus quomodo Filius est a Patre et Spiritus
						Sanctus ab utroque”. Sed sic de prioritate originis non loquitur <name>Scotus</name> et
						eius sequaces, quod patet. </p>
					<p>Primo, quia ipsi probant quod Pater est origine prior Filio, quia Pater producit
						Filium, igitur, si nihil aliud est dicere Pater est origine prior Filio quam Pater
						producit Filium, probant Patrem producere Filium, quia Pater producit Filium, quod non
						est verisimile, cum sit petitio principii. </p>
					<p>Secundo, quia, si per prioritatem originis precise intelligunt hoc esse ab hoc, cum
						omnis catholicus confiteatur Filium esse a Patre et Spiritus Sanctus ab utroque eorum
						disputatio non est de rebus, sed de nominibus tantum, quia disputare an ex hoc precise
						quod Filius est a Patre, Pater debeat esse origine prior, vel non. Modo predicto est
						disputare de nominibus, non de rebus. Disputare autem de nominibus ubi constat de rebus
						inutile est et vanum, ut patet per <name>beatum Augustinum</name>
						<title>De Trinitate</title>, capitulo. </p>
					<p>Tertio, quia dicentes quod Pater sit prior origine ipso Filio credunt contradicere
						communi doctrine que negat omnem prioritatem in personis divinis, ut patet in eorum
						Scriptura. Constat autem quod communis Scriptura non negat Filium esse a Patre vel
						Patrem producere Filium, igitur per prioritatem originis non intelligunt precise
						prioritatem a quo, quia sic non contradicerent, immo concederent cum communi
						doctrina.</p>
					<p>Quarto, quia in vanum replerent tot cartas de isto nisi intenderent probare quod omnes
						concedunt. Patet igitur quod isti doctores non loquuntur precise de prioritate a quo,
						nec sic apud catholicos est dubium quin Pater sit prior Fi-[98rb]-lio et Pater et Filius
						priores Spiritu Sancto. Sed, si loquamur de prioritate in quo, questio vertitur in
						dubium, quia videtur predictis doctoribus quod sic etiam Pater sit prior Filio et Pater
						et Filius Spiritu Sancto. Et quod ista sit eorum intentio patet. </p>
					<p>Primo, quia, ut dicunt, in eodem instanti vel signo nature sunt tria instantia vel
						signa originis et iste est processus secundum eos, quia in primo quarti vel signo
						originis sunt omnia essentialia puta essentia, sapientia, intellectus, voluntas et
						similia. In secundo, Pater generat Filium et in tertio spirant Spiritum Sanctum et totus
						iste ordo originis completur in eodem quarti vel signo nature, igitur non tantum
						loquuntur de prioritate originis a quo, sed in quo.</p>
					<p>Secundo, quia dicunt quod Pater in isto priori antequam generet Filium est perfecte
						beatus et non in essentia communicata tribus, quia nondum est communicata, sed in
						essentia absoluta vel ut est in una persona tantum, igitur expresse ponunt prioritatem
						in quo.</p>
					<p>Tertio, quia dicunt quod Pater prius origine producit Spiritum Sanctum quam Filius. Hoc
						autem non potest exponi de prioritate a quo cum sic originetur ab utroque, igitur de
						prioritate in quo.</p>
					<p>Quarto, quia dicunt quod Pater prius origine generat Filium quam producat Spiritum
						Sanctum, quod etiam non potest exponi de prioritate a quo, sed in quo. Et ideo dicunt
						quod in secundo signo originis Pater generat Filium et in tertio producit Spiritum
						Sanctum etc. </p>

					<div>
						<head>Conclusio prima></head>
						<p>Sic igitur accipiendo prioritatem originis est prima conclusio quod Pater non
							realiter origine est prior Filio. Probatur primo sic: ei quod est summe necesse esse
							pro quocumque signo repugnet non esse, igitur et posterius esse, sed Filius et
							quelibet persona divina est summe necesse esse, igitur Filio et cuicumque persone
							divine pro quocumque signo, tam originis quam nature, repugnat non esse, ergo et
							posterius esse. Maior patet, quia illud cui pro quocumque signo repugnat non esse est
							magis necesse esse quam illud cui pro quocumque signo repugnat non esse est magis
							necesse esse quam illud cui pro aliquo signo non repugnat non esse, ergo illud cui pro
							aliquo signo non repugnat non esse non est summe necesse esse. Minor autem est
							catholica, quia quelibet persona divina est vere Deus et quod non est summe necesse
							esse non est Deus. </p>
						<p>Et confirmatur, quia vel pro illo signo originis in quo Pater ponitur precedere
							Filium Filius habet esse, vel non habet esse. Si sic, igitur pro illo signo Filius est
							simul cum Patre, igitur pro illo signo Pater non est prior Filio, et sic contradictio.
							Si non, et in secundo signo habet esse, ergo transit de non esse ad esse, et per
							consequens non est summe necesse esse.</p>
						<p><name>Franciscus de Marchia</name>, distinctione 12, questione 2, articulo 2</p>
						<p>Hic dicitur quod non oportet summe necesse esse habere esse pro omni signo sicut si
							Deus causaret intelligentias ipse non haberet esse pro signo originis intelligentiarum
							que essent ab eodem, et ita nec ponitur Pater in signo Filii, nec econverso, quia
							Filius non est a se quod est primum signum, nec Pater ab alio, quod est secundum.</p>
						<p>Contra <name>Franciscum</name></p>
						<p>Sed hec evasio est nulla, quia mutat prioritatem in quo in prioritatem a quo, quia,
							secundum istam expositionem, Filium non esse in primo signo originis est ipsum non
							esse a se et esse in secundo est ipsum esse ab alio. Prioritas autem sic sumpta est
							prioritas a quo non in quo, prout nunc loquimur. </p>
						<p>Preterea, peto qualiter intelligitur quod Pater in illo priori antequam generet
							Filium est perfecte beatus in essentia nondum communicata tribus, ut dicunt, quia vel
							pro illo signo primo originis intelligitur esse a se, vel aliquid aliud. Si aliquid
							aliud, igitur esse a se non est primum signum, ut nunc dicitur. Si precise esse a se,
							cum Pater semper sit a se et nunquam ab alio, Pater semper est beatus in essentia
							nondum communicata tribus, quod non solum est falsum, sed erroneum.</p>
						<p>Preterea, quod non est in secundo signo originis non generat in secundo signo
							originis, quia generare presupponit esse, igitur generare in secundo signo presupponit
							esse in secundo signo, sed Pater secundum istam expositionem non est in secundo signo
							[98va] originis, quia secundum signum est esse ab alio, ut dicunt. Pater autem nunquam
							est ab alio, igitur non generat in secundo signo originis, quod est contra eos. Et
							confirmatur, quia, si Pater non generat in secundo signo originis, quia non est in
							secundo, pari ratione nec in tertio, igitur vel generat in primo, vel in nullo. Non in
							nullo, igitur in primo, igitur in illo non est prior Filio, et sic intentum.</p>
						<p>Preterea, sic dicendo sunt nobiscum quia omnes catholici concedunt quod Pater est a
							se et non ab alio; iuxta expositionem istam, est primum signum et quod Filius est a
							Patre, quod est secundum et quod Spiritus Sanctus est ab utroque, quod est tertium,
							igitur non disputamus nisi de nominibus.</p>
						<p>Dimissa igitur ista expositione, quia contradicit dictis eorum et concedit quod in
							divinis non sit prioritas in quo, sed tantum a quo, quod intendimus. Probo
							conclusionem sic: vel Pater pro illo signo in quo ponitur prior Filio est vere et
							realiter Pater, vel non. Si sic, igitur pro illo signo vere et realiter est ei Filius,
							quia Pater non ideo est Pater, quia est ingenitus, sed quia est genitor et est ei
							Filius. Sic docet <name>beatus Augustinus</name> V <title>De Trinitate</title>,
							capitulo 11 et 13, de parvis, igitur pro illo signo Pater non est prior Filio, quia
							pro nullo signo in quo vere et realiter est Filius Pater est prior Filio. Si non, vel
							pro illo signo Pater est vere et realiter persona, vel non. Si sic, igitur pro aliquo
							signo est aliqua persona in divinis que non est vere et realiter Pater, nec Filius,
							nec Spiritus Sanctus quod non consonat catholice veritati. Si non, igitur pro aliquo
							signo nulla persona erit in divinis, quod nullus sane mentis diceret.</p>
						<p>Et confirmatur, quia vel in illo signo vel originis Pater generat Filium, vel non. Si
							sic, igitur pro illo signo vere et realiter est Filius, quia pro omni signo quo Pater
							in divinis generat Filium vere et realiter est Filius, igitur pro illo signo Pater non
							est prior Filio. Si non, cum in secundo signo originis vere generet generationis
							accessione mutatus est. Consimile deductionem facit <name>Ambrosius</name>
							<title>Contra hereticum</title> dicens: “dic mihi heretice fuitne quando omnipotens
							Deus Pater non erat et Deus erat, nam si Pater esse ceperit Deus, ergo primo erat et
							postea Pater factus est quomodo ergo immutabilis Deus est. Si enim ante Deus postea
							Pater fuit utique generationis accessione mutatus est, sed avertat Deus hanc
							amentiam”. Hec ille et ponitur in littera, distinctione 9.</p>
						<p>Tertio ad principale sic: pro quocumque signo est virtus et sapientia Dei, pro eodem
							est Filius Dei, quia, secundum <name>Apostolum</name>, Filius est virtus et sapientia
							Dei, sed pro quocumque signo originis Deus Pater est, pro eodem est virtus et
							sapientia Dei, aliter pro aliquo signo Deus esset sine virtute et sapientia, quod
							nefas est dicere, igitur pro quocumque signo originis in quo Deus Pater est et Deus
							Filius est, igitur pro nullo signo originis Pater est prior Filio.</p>
						<p>Consimilem deductionem facit <name>beatus Augustinus</name> contra hereticum VI
								<title>De Trinitate</title>, capitulo dicente: “si Dei Filius virtus et sapientia
							Dei est, nec unquam fuit Deus sine virtute et sapientia, coeternus est ergo Deo Patri
							Filius. Dicit autem <name>Apostolus</name>: Christum esse Dei virtutem et Dei
							sapientiam, aut igitur non fuit quando non fuit Filius, aut aliquando Deus non habuit
							virtutem et sapientiam, quod dementis est dicere. Constat quod semper habuit
							sapientiam, semper igitur habuit Filium.” Hec <name>Augustinus</name> et allegat eum
								<name>Magister</name> ubi supra.</p>
						<p>Quarto sic: vel illud primum signum originis in quo Pater precedit Filium est
							aliquid, vel nihil. Si nihil, igitur in nullo Pater esse prior Filio. Si aliquid, vel
							reale, vel rationis tantum. Si rationis tantum, igitur Pater non est realiter origine
							prior Filio, quod intendimus. Si reale, vel creatum, vel increatum. Si creatum, igitur
							circumscripta omni creatura Pater non est realiter origine prior Filio, igitur ab
							eterno non est origine prior eo, et per consequens nec in tempore. Si increatum, cum
							omne increatum sit absolutum, vel relatio, vel tale signum erit absolutum, vel
							relatio. Si absolutum, cum in quolibet absoluto in quo est Pater sit Filius, quia
							quodlibet abso-[98vb]-lutum quod est Pater erit Filius in illo primo signo originis
							est Filius, et per consequens Pater in illo non erit realiter prior ipso. Et ulterius,
							cum inter Patrem et Filium in omni absoluto sit summa identitas, in nullo absoluto
							Pater est prior Filio. Si relatio, vel spiratio activa vel passiva, vel filiatio vel
							paternitas. Non spiratio activa, nec passiva, etiam per adversarios, nec filiatio per
							eandem rationem, quia Filius non est posterior filiatione. Non paternitate, quia
							dicere Pater in primo signo originis est realiter prior Filio est dicere Pater
							paternitate est realiter prior Filio. Hoc autem est falsum, quia qui sunt simul natura
							et naturali intelligentia non est unum realiter prius alio, sed paternitas et
							filiatio, cum sint correlativa, sunt simul natura et naturali intelligentia, ut patet
							per <name>Philosophum</name> in <title>Predicamentis</title>, ergo paternitas non est
							realiter prior filiatione, ergo nec Pater paternitate realiter prior Filio. Pro ista
							conclusione est <name>Magister</name> in littera et communiter omnes doctores sancti.
						</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>
						<p>Secunda conclusio est quod Pater non prius generat Filium quam spirat Spiritum
							Sanctum. </p>
						<p>Probatur primo sic: si Filius non est prior Spiritu Sancto, igitur Pater non prius
							generat Filium quam spiret Spiritum Sanctum. Consequentia est nota. Antecedens patet
							ex conclusione precedenti, quia non minus concludunt rationes de Filio et Spiritu
							Sancto quam de Patre et Filio.</p>
						<p>Secundo sic: Pater non est prior Spiritu Sancto, igitur non prius generat Filium quam
							Spiritum Sanctum. Antecedens patet ut prius. Consequentia est bona, quia, si prius
							generaret Filium quam spiraret Spiritum Sanctum, Filius esset prior Spiritu Sancto, et
							per consequens prior Patre si Pater non sit prior Spiritu Sancto.</p>
						<p>Tertio sic: generatio activa non est prior spiratione activa in persona Patris,
							igitur Pater non prius generat quam spiret. Consequentia est nota. Antecedens patet
							discurrendo per omnes modos prioritatis superius positos. Et confirmatur, quia inter
							ceteros modos prioritatis vel esset prior origine, vel natura. Non origine, quia ubi
							non est hoc ab hoc, ibi non est ordo originis, igitur nec prioritas originis cum ibi
							non sit origo, sed inter illa que sunt formaliter in Patre non est hoc ab hoc cum
							omnia sint ingenita; ergo etc. Item prioritas originis non attenditur nisi inter
							originans et originatum, sed nihil quod sit realiter Pater est originatum, quia vel
							originaretur a persona Patris, vel ab alia. Non a persona Patris quia “nihil producit
							se ipsum”, I <title>De Trinitate</title>, nec ab alia, quia alie producerentur a
							Patre. Non autem econverso, ergo nec natura, quia duo sunt modi prioritatis secundum
							naturam, ut patet ex dictis quorum nullus habet locum in proposito. Non quidem primus,
							quia non minus repugnat spirationi active esse sine generatione activa quam econtra.
							Nec secundus, quia ubi non est prioritas originis, nec causalitatis, sed inter ista
							non est prima, ut patet, igitur nec secunda. Item prioritas nature arguit
							distinctionem in natura. Talis autem distinctio non est possibilis in divinis
							presertim in illis que sunt infra eandem personam. </p>
						<p>Quarto sic: si Pater prius generaret Filium etc, aut illa prioritas esset a quo, vel
							in quo. Non a quo, cum uterque vere et realiter sit ab eo, nec in quo, quia talis
							prioritas non est possibilis in divinis, ut patet ex precedenti conclusione.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>
						<p>Tertia conclusio est quod Pater non prius spirat Spiritum Sanctum quam Filius. </p>
						<p>Probatur primo sic: Pater pro aliquo signo originis vel vere vel qualitercumque
							vocetur prius spirat Spiritum Sanctum quam Filius, igitur Spiritus Sanctus pro aliquo
							signo simul esset et non esset. Consequens est falsum et implicat contradictionem,
							igitur et antecedens. Consequentia probatur, quia in quocumque signo Pater spirat
							Spiritum Sanctum, Spiritus Sanctus est pro quocumque signo Filius non spirat Spiritum
							Sanctum non est Spiritus Sanctus, igitur, si Pater pro aliquo signo prius spirat
							Spiritum Sanctum quam Filius pro aliquo signo simul erit et non erit. Minor patet et
							maior probatur quoad utranque partem. Primo quoad primam, quia pro quocumque signo
							Spiritus Sanctus spiratur a Patre Spiritus Sanctus est. Hoc patet, quia pro quocumque
							signo est spiratio passiva Spiritus Sanctus est, sed pro quocumque signo Spiritus
							Sanctus spiratur a quocumque spiretur est spiratio passiva, sed pro quocumque signo
							Pater spirat Spiritum Sanctum, spiratur a Patre, igitur pro quocumque signo Pater
							spirat, Spiritus Sanctus ipse est.</p>
						<p>Quantum ad secundam partem probatur: nam [99ra] si pro aliquo signo Spiritus Sanctus
							est pro quo Filius non spirat ipsum, pro illo Spiritu Sancto est totaliter ab uno non
							a duobus, quod non est catholice dictum. Et confirmatur, quia, si Spiritus Sanctus est
							in aliquo signo in quo non spiratur a Filio, frustra Filius spiraret ipsum in aliquo
							signo cum totaliter preexistat. </p>
						<p>Secundo ad principale sic: vel pro illo signo in quo Pater prius spiraret Spiritum
							Sanctum quam filius Filius vere et realiter spirat Spiritum Sanctum, vel non. Si sic,
							contradictio evidens. Si non, cum in alio signo vere et realiter spiraret ipsum
							spirationis accesione mutatus est, sicut de generatione superius dicebatur.</p>
						<p>Tertio sic: secundum <name>beatum Augustinum</name> I <title>De Trinitate</title>,
							nihil est prius se ipso, igitur inter illa que sunt unum secundum quod sunt unum non
							est ordo prioris et posterioris, sed Pater et Filius inspirando Spiritu Sancto sunt
							unum principium non plura principia; igitur etc.</p>
						<p><name>Franciscus de Marchia</name> distinctione 12, 1, questione 3, articulo 2</p>
						<p>Hic dicitur quod in principio productivo secundum quod sunt unum principium Spiritus
							Sancti nullus est ordo, sed inter supposita producentia et ea que sunt in eis ut
							determinativa ad ipsa, sic non sunt unum.</p>
						<p>Contra <name>Franciscum</name></p>
						<p>Sed ista solutio confirmat propositum, quia, si inter Patrem et Filium in principio
							productivo et secundum quod sunt principium Spiritus Sancti non est ordo prioris et
							posterioris, igitur Pater non prius principiat Spiritum Sanctum quam Filius. Hec
							patet, quia oppositum consequentis infert oppositum antecedentis, igitur non prius
							spirat etc, quia spirare est principiare.</p>
						<p>Quarto sic: Spiritus Sanctus non prius spiratus a Patre est quam a Filio, igitur
							Pater non prius spirat Spiritum Sanctum quam Filium. Consequentia est nota. Antecedens
							probatur, quia terminus sufficienter positus in esse spirato ab aliquo spirante non
							potest amplius ab aliquo poni in tali esse. Hec patet, quia tunc idem his sufficienter
							reciperet idem esse, sed, si Spiritus Sanctus igitur sit prius spiratus a Patre quam a
							Filio, in isto priori sufficienter et perfecte ponitur in esse spirato a Patre, et per
							consequens Spiritus Sanctus igitur non poterit amplius a Filio poni in tali esse
							nunquam erit spiratus a Filio, quod est erroneum. Et confirmatur, quia impossibile est
							aliquod spiratum spirari ab aliquo spirante quo non spirante nihil minus esset, sed,
							si Spiritus Sanctus sit prius spiratus a Patre quam a Filio non spirante Filio, per
							impossibile est aliquid spiratum spirari ab alio spirante quo non spirante nihil minus
							erit. Sed, si Spiritus Sanctus prius spiratus a Patre quam a Filio non spirante per
							impossibile nihil minus esset Spiritus Sanctus, quia semper esset a Patre sufficienter
							spiratus, igitur, si Spiritus Sanctus prius spiratus a Patre quam a Filio, impossibile
							est ipsum spirari a Filio, quod non est catholice dictum.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta></supplied></head>
						<p>Quarta conclusio est quod generatio Filii non est realiter prior spiratione Spiritus
							Sancti. Hoc sequitur ad precedentes, quia inter personas divinas non est realis ordo
							prioritatis et posterioritatis, ut patet ex prima conclusione, igitur nec inter
							personales proprietates cuiusmodi sunt generatio et spiratio. Consequentia patet, quia
							inter proprietates huiusmodi non potest assignari aliqua proprietas nisi sit ordo
							prioritatis inter personas quarum sunt proprietates, ut patet ex articulo precendenti.
							Et confirmatur, quia vel generatio activa Patris esset prior spiratione eiusdem, cuius
							oppositum patet ex secunda conclusione, vel esset prior spiratione activa Filii. Et
							hoc non, quia spiratio activa Patris non est prior spiratione activa Filii, ut patet
							ex tertia conclusione et generatio activa Patris non est prior spiratione activa
							eiusdem, ut patet ex secunda, igitur non est prior spiratione activa Filii vel esset
							prior spiratione passiva Spiritus Sancti. Et hoc non, quia tunc Pater esset prior
							Spiritu Sancto, cuius oppositum est ostensum. Et ulterius spiratio activa Patris non
							est prior prioritate in quo spiratione passiva Spiritus Sancti et generatio activa
							Patris non est prior spiratione Spiritu Sancto activa in ipso vel generatio passiva
							Filii et spiratione activa Patris et hoc non, quia esset prior spiratione activa
							eiusdem, igitur nec generatio passiva Filii erit prior spiratione activa Patris vel
							generatio passiva Filii erit prior spiratione acti-[99rb]-va sui. Et hoc non, quia non
							est prior spiratione activa sui, nec est prior spiratione activa Patris ex tertia
							conclusione vel generatio passiva Filii erit prior spiratione passiva Spiritus Sancti.
							Et hoc non, tum quia filius esset prior Spiritu Sancto, cuius oppositum patet ex
							dictis, tum quia spiratio activa Filii esset prior spiratione passiva Spiritus Sancti
							prioritate aliqua in quo et generatio passiva Filii est prior spiratione activa
							sui.</p>
						<p>Ad idem potest adduci prima ratio adducta superius pro prima conclusione, quia
							spiratio activa est summe necesse esse.</p>
						<p>Iste conclusiones simul confirmantur. Primo, auctoritate <name>Athanasii</name>
							dicens in <title>Symbolo</title> quod “in hac trinitate nihil prius aut posterius, non
							maius aut minus”. Secundo, auctoritate <name>beati Augustini</name>
							<title>Contra Maximinum</title>, libro III, capitulo 16, ubi dicit expresse quod “in
							divinis est ordo non quo unum sit prius alio, sed quo unum est ab alio”; igitur
							etc.</p>
					</div>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Tertius et quartus articuli</head>
					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. </p>
					<p>Et primo contra primam conclusionem quidam doctor arguit <name>Scotus</name>. </p>
					<p>Primo sic: ubicumque est verus et realis ordo, ibi vere et realiter est prius et
						posterius, sed inter Patrem et Filium in divinis est verus et realis ordo secundum
						omnes, igitur inter eos vere et realiter erit prius et posterius, sed nullus diceret
						quod Filius est prior Patre, ergo Pater est prior Filio vere et realiter. Maior
						probatur, quia semper ordo accipitur per comparationem ad aliquod primum vel principium,
						ergo per comparationem ad aliquod prius, quia ubi non est ratio prioris et posterioris,
						sed omnia sunt penitus simul, ibi non est aliquid, quod possit habere rationem primi vel
						principii.</p>
					<p>Istam rationem quidam doctor confirmat sic.</p>
					<p><name>Franciscus de Marchia</name> distinctione 12, 1, questione 1, articulo 2</p>
					<p>Sic se habet simultas durationis ad ordinem durationis et similitas originis ad ordinem
						originis. Sed simultas omnimoda durationis excludit ordinem durationis, quia inter ea
						que sunt simpliciter simul duratione non est aliquis ordo durationis. Et similiter,
						omnimoda originis omnem ordinem originis, cum igitur inter personas divinas sit vere
						ordo originis erit ibi ordo prioris secundum originem.</p>
					<p>Preterea, ad principale secundo sic: ubi est dare primum et secundum, ibi est dare
						prius et posterius, sed sic est in proposito, igitur. Maior patet, quia, sicut secundum
						sequitur ad primum, ita posterius sequitur ad prius et, sicut primum dicitur relative ad
						secundum, sic prius ad posterius. Minor autem est nota, quia, sicut Pater est persona
						prima in divinis, ita Filius secunda; ergo etc. </p>
					<p>Istam rationem confirmat idem doctor sic: ubicumque ponitur ratio subiecti, debet poni
						ratio passionis, sed prioritas in communi est passio primitatis in communi. Patet, quia,
						cum prioritas sit quedam passio, non videtur posse reduci in aliud subiectum quam in
						primitatem, unde <name>Philosophus</name> V <title>Metaphysice</title> dicit quod “prius
						est quod est primo propinquius”, igitur ubicumque ponitur ratio primitatis, ibi ponitur
						ratio prioritatis. Principium idem est quod primum I <title>Posteriorum</title>, ergo in
						divinis debet poni aliquis modus prioritatis secundum modum huius primitatis. Sed in Deo
						ponitur ratio primitatis, quia ibi ponitur ratio principii et primum idem est quod
						principium I <title>Posteriorum</title>, ergo in divinis debet poni aliquis modus
						prioritatis correspondens illi modo primitatis.</p>
					<p>Tertio ad principale sic: ubi vere et realiter est originans et originatum, ibi vere et
						realiter est prius et posterius secundum originem, sed in divinis Pater est vere et
						realiter originans Filius originatum, igitur Pater vere et realiter est prior origine
						ipso Filio et Filius posterior Patre. Minor conceditur. Maior probatur, quia, sicut in
						his que distinguuntur secundum naturam originans est prius originato naturaliter, ita in
						his que sola origine distinguuntur originans est prius originato originaliter.</p>
					<p>Preterea, si aliqua causa obstaret ne Pater in divinis esset realiter prior Filio, hoc
						esset simultas relativorum eo quod relativa sunt simul non solum natura, sed naturali
						intelligentia, secundum <name>Philosophum</name>, [99va] sed illa non obstant, ergo
						nulla. Maior patet, quia hec potissima causa est que assignatur ab adversarios. Minor
						probatur, quia prius et posterius sunt relativa et tamen hec non obstante prius est
						prius suo posteriori, etc.</p>
					<p>Item causa et effectus sunt relativa et tamen causa est prior effectu, cum dependeat a
						causa, non autem econverso. Ista conclusio confirmatur auctoritate <name>beati
							Augustini</name> superius allegata in libello <title>De triplici habitaculo</title>,
						ubi dicit expresse quod “in patria videbimus quod Pater est prior origine Filio”, ideo
						etc.</p>
					<p>Responsio ad rationes <name>Scoti</name></p>
					<p>Ad primum istorum potest dici dupliciter. </p>
					<p>Primo, concedo quod ubicumque est ordo, ibi est prius et posterius correspondens, quia
						ubi est ordo durationis, ibi est prioritas durationis; ubi est ordo nature, ibi est
						prioritas nature et ubi est ordo originis in quo, ibi est prioritas in quo et ubi est
						ordo originis a quo, non in quo, ibi est prioritas a quo, non in quo; et ideo concedo
						quod, sicut inter Patrem et Filium est ordo, ita prioritas, sed inter Patrem et Filium
						in divinis non est ordo in quo, sed tantum a quo, ideo inter ipsos non est prioritas in
						quo, sed a quo; et ad istum intellectum loquitur <name>beatus Augustinus</name> in
						libello <title>De triplici habitaculo</title> dicens quod “in patria videbimus quod
						Pater est origine prior Filio”. Per hoc patet quid dicendum ad confirmationem, quia
						conceditur: sicut in divinis est ordo originis non quidem in quo, sed a quo, sic est
						prioritas originis.</p>
					<p>Potest etiam dici secundo interimendo maiorem cuius gratia est advertendum, quia, licet
						in creaturis ubicumque est ordo, ibi sit prius et posterius, non tamen eadem ratione ubi
						est ordo, est prioritas, quia ordo est ibi ratione distinctionis suppositorum. Prioritas
						autem ratione diversitatis in natura vel esse. Ratio huius est, quia cum ordo inter
						gignens et genitum attendatur ex eo quod unum gignitur ab alio et gignere gigni non
						competat nisi suppositis, ut patet per <name>Damascenum</name> libro III, capitulo 24:
						“ex sola distinctione suppositorum potest sumi ordo gignentis et geniti”. Prius autem et
						posterius proprie ad durationem pertinet, quia sola prioritas durationis est proprie
						prioritas, ut dicitur in post <title>Predicamentis</title>, et ex ipsa ratio prioris et
						posterioris ad alia proprie transfertur proprie similiter ex diversitate nature vel in
						essentia ratione cuius cuilibet nullum rei competit duratio. Sic igitur patet quod ordo
						sumitur ex distinctione suppositorum, prioritas autem ex diversitate in natura vel in
						essentia et loquitur de prioritate in quo et non a quo, quia talis valde large est
						prioritas, et ideo, licet ubicumque est distinctio suppositorum cum diversitate nature
						vel essentie, sicut in creaturis sit ordo cum prioritate, ibi tamen est distinctio
						suppositorum sine diversitate nature vel essentie, sicut in divinis erit ordo sine
						prioritate, et per consequens maior non est universaliter vera.</p>
					<p>Ad istum intellectum loquitur <name>beatus Augustinus</name>
						<title>Contra Maximinum</title> dicens, ubi supra, quod “in divinis est ordo non quo
						nullum sit prius alio, sed quo unum est ab alio”; in quibus verbis evidenter negat
						prioritatem et tamen concedit ordinem, et per consequens negat illam maiorem. Et ad
						probationem, quando dicitur quod semper accipitur per comparationem ad aliquid primum
						vel principium, verum est, sed non sequitur ex hoc quod per comparationem ad aliquid
						prius, quia, sicut ordo abstrahit a priori et posteriori, sic et primum, et ideo, licet
						persona Patris sit primum suppositum, non tamen est prius. Et iuxta solutionem istam
						dicetur ad confirmationem negando maiorem, quia non est simile quod adducitur pro
						simili. Ratio huius est, quia ubi est ordo durationis vel nature, ibi necessario est
						distinctio non solum suppositorum, sed essentie vel nature, et per consequens ibi est
						prioritas durationis vel nature. Ordo autem originis potest esse sine diversitate ipsius
						essentie vel nature a qua sumitur prioritas, ut patet ex dictis, ideo non est mirum si
						talis ordo possit esse sine prioritate.</p>
					<p>Ad secundum nego maiorem, quia primum abstrahit a priori, ut patet ex dictis, et per
						consequens secundum a posteriori. Nec probatio valet, quia, si posterius sequitur ad
						prius et refertur ad ipsum sicut secundum ad primum, sequitur quod ubi sit primum et
						[99vb] secundum, ibi est prius et posterius, et non econverso.</p>
					<p>Ad confirmationem potest dici dupliciter. Primo, quod ratio est ad oppositum, quia
						iuxta doctrinam ipsorum non est aliquod inconveniens prius posse absolvi a posteriori.
						Subiectum autem est prius passione, et ideo, si prioritas est passio primitatis, non est
						aliquod inconveniens quod sit primitas sine prioritate. </p>
					<p>Secundo, quia prioritas non est passio primitatis in communi, quia non est passio
						primitatis suppositorum, sed primitatis in natura vel in essentia. Ratio huius est, quia
						prioritas <unclear>simul</unclear> ex diversitate in natura vel in essentia, et ideo non
						ex distinctione suppositorum, ut dictum est supra.</p>
					<p>Et ad auctoritatem <name>Philosophi</name> dicendum quod philosophus non vidit
						primitatem suppositorum sine primitate nature vel essentie quia non cognovit
						pluralitatem suppositorum in identitate singularis nature qualis est in divinis, et ideo
						dicit absolute prius est, quod est primo propinquius, debet ergo intelligi quod illud
						est prius quod est propinquius primo non quidem primitate suppositorum, sed primitate
						nature. Potest etiam dici ad rationem et eius confirmationem <unclear>simul</unclear>
						quod, sicut in divinis est primitas a quo, non in quo, sic est prioritas.</p>
					<p>Ad tertium conceditur maior si intelligitur de prioritate originis a quo et
						consequentia sub illo sensu; sed, si intelligitur de prioritate originis in quo, nego
						maiorem. Et ad probationem potest dici dupliciter. Primo, quod in his que distinguuntur
						secundum naturam non oportet quod originans sit prius naturaliter originato prioritate
						aliqua in quo, sed tantum a quo, quia non videtur quod in uno instanti durationis sint
						plura instantia vel signa nature, prout isti videntur imaginari de hoc tamen alias.
						Secundo, quia non est simile de his que distinguuntur secundum naturam et de his que
						solum origine, quia ex diversitate nature sumitur prioritas, ex diversitate autem
						suppositorum que sufficit ad originem sumitur ordo non prioritas, ut patet ex dictis. Et
						ideo non sequitur quod in his que distinguuntur secundum naturam originans naturaliter
						prius originato prioritate in quo quod in his que sola origine distinguuntur originans
						sit prius origine originato prioritate in quo.</p>
					<p>Ad quartum concedo quod obstat illa ratio et causa, licet non illa sola. Et, quando
						dicitur prius et posterius sunt relativa, dico quod, licet aliqua res absoluta possit
						esse prior alia re absoluta, prius tamen non est ante prius quam posterius sit
						posterius, nec aliqua res est ante prior alia quam illa alia sit posterior ipsa et eodem
						modo dicendum est de causa et causato. Et quia isto secundo modo accipitur prius et
						posterius, causa et effectus, ut sunt correlativa, non sequitur quod non sint simul, ut
						sunt correlativa, nec isto modo unum est prius altero, immo causa et effectus simul sunt
						et non sunt, ut patet per <name>Aristotelem</name> II <title>Physicorum</title> et V
							<title>Metaphysice</title>, sed bene sequitur quod aliqua res absolute potest esse
						prior alia et illud non est ad propositum, quia in divinis nulla res absoluta potest
						esse prior alia realiter. Ad auctoritatem <name>Augustini</name> patet ex dictis quod
						non est pro eis.</p>
					<p><name>Franciscus de Maronis</name> distinctione 12, 1, questione 3, articulo 2</p>
					<p>Contra secundam conclusionem quidam doctor arguit sic: generatio activa est prior
						spiratione activa in Patre, igitur Pater prius generat Filium quam spiret Spiritum
						Sanctum. Consequentia tenet. Antecedens probatur quadrupliciter. </p>
					<p>Primo sic: omnis proprietas que advenit supposito preconstituto intelligitur ipso
						poterior, sed sic advenit spiratio activa Patri preconstituto per generationem; ergo
						etc.</p>
					<p>Secundo sic: omnis proprietas constitutiva suppositi est prior in ipso ordine naturali
						omni adventitia proprietate, sed generatio activa prius constituit Patrem, igitur esset
						prior in eo omni adventitia proprietate.</p>
					<p>Tertio sic: quandocumque aliqua duo signa sunt ordinata secundum ordinem nature,
						quicquid est in primo signo est prius naturaliter quocumque quod est in secundo, sed
						fecunditas intellectiva ponitur primum signum et volitiva secundum, generatio est in
						fecunditate prima et spiratio in secunda, igitur etc.</p>
					<p>Quarto sic: quando aliqua sunt simul natura, quicquid est simul natura cum uno, est cum
						alio, et ita, si generatio activa et spiratio sunt simul natura, omnes origines simul
						erunt naturaliter, et sic fecunditas intellectiva et volitiva simul sunt, quod non est
						verum. Et [100ra] confirmatur, quia Pater non potest concipi sine generatione activa.
						Potest tamen concipi sine spiratione activa cum non sit de sua quiditate, igitur
						generatio activa in Patre est prior spiratione activa intelligentia naturali. </p>
					<p>Secundo ad principale quidam alius doctor.</p>
					<p><name>Franciscus de Marchia</name> in I, distinctione 1, questione 2, articulo 2, ubi
						supra. </p>
					<p>Arguit sic: ubicumque est ordo immediationis, ibi est ordo prioris et posterioris
						secundum correspondentiam huiusmodi immediationis, quia prius est quod est primo
						propinquus, secundum <name>Philosophum</name> V <title>Metaphysice</title>, capitulo de
						priori, sed in divinis est ordo mediationis et immediationis, quia Filius a Patre
						immediate <supplied>procedat</supplied>. Spiritus Sanctus vero procedit a Patre et Filio
						et ita productio Spiritus Sancti presupponit productionem Filii. Ubicumque autem est
						ordo presuppositionis, ibi est ordo prioris.</p>
					<p>Responsio ad rationes utriusque <name>Francisci</name></p>
					<p>Ad primum istorum nego antecedens et ad probationes dico. </p>
					<p>Ad primam quod, licet Pater per generationem constituatur in esse paterno, spiratio
						tamen non advenit ei sicut preconstituto, aliter pro aliqua mensura esset Pater pro qua
						non spiraret, et per consequens pro qua non esset Spiritus Sanctus, quod non est
						verum.</p>
					<p>Ad secundam nego minorem quantum ad illam partem que dicitur quod spiratio est
						proprietas adventitia, quia omnis talis proprietas est accidentalis. In divinis autem
						nullum est accidens. </p>
					<p>Ad tertiam, minor est falsa, quia in divinis sunt talia signa, sicut patet ex
						dictis.</p>
					<p>Ad quartum concedo quod omnes origines in divinis sunt simul natura et quod fecunditas
						intellectiva et volitiva sunt simul. </p>
					<p>Ad confirmationem dico quod ex hoc non concluditur aliqua prioritas realis, quia ad hoc
						quod Pater possit concipi non concepta spiratione activa sufficit distinctio rationis
						inter illa. Ex distinctione autem rationis non convincitur prioritas realis. Multi etiam
						negarent minorem, quia non videtur multis quod Pater in divinis possit concipi sine
						spiratione activa, cum omnia que sunt ipse vel in ipso sint idem formaliter et
						quiditative.</p>
					<p>Ad secundum principale concesso quod in divinis sit ordo mediationis et immediationis
						ad sensum arguentis, quia Filius est a solo Patre et Spiritus Sanctus ab utroque, patet
						ex dictis quod talis ordo non concludit prioritatem aliquam in quo, nec ordinem
						presuppositionis, sicut doctor iste imaginatur.</p>
					<p><name>Franciscus de Maronis</name> ubi supra</p>
					<p>Contra tertiam conclusionem quidam doctor arguit sic: Filius habet a Patre quod
						Spiritus Sanctus et Pater hoc habet a se ipso, igitur Spiritus Sanctus prius origine
						spiratur a Patre quam a Filio. Antecedens est catholicum. Consequentia probatur, quia,
						sicut Pater in essendo precedit ordine Filium, quia Filius est ab eo, ita in spirando,
						quia actum spirandi Filius habet a Patre. Et confirmatur, quia esse prius origine est
						esse a se et esse posterius origine est esse ab alio, igitur quicquid Pater habet a se
						et Filius ab alio, hec Pater prius origine Filio, sed actum spirandi Pater habet a se,
						Filius autem a Patre.</p>
					<p>Responsio ad rationes <name>Francisci</name></p>
					<p>Ad primum respondet <name>beatus Augustinus</name> XV <title>De Trinitate</title>,
						capitulo 27, negando consequentiam dicens: “Spiritus non de Patre procedit in Filium, et
						de Filio procedit ad sanctificandum creaturam, sed simul de utroque procedit; quamvis
						hoc Filio Pater dedit et quemadmodum de se, ita de illo quoque procedit”. Ex quibus
						verbis evidenter apparet quod, licet Filius habeat a Patre quod spiret Spiritum Sanctum,
						tamen Spiritus Sanctus spiratur ab utroque, in cuius opposito ista consequentia
						fundatur. Nec probatio valet, ut patet ex prima conclusione. Et ad confirmationem patet
						ex dictis quod esse prius originem non est esse a se, nec esse posterius origine est
						esse ab alio loquendo de prioritate in quo de qua isti doctores loquuntur.</p>
					<p><name>Garro</name> in I, distinctione 12, questione 2, articulo 1</p>
					<p>Contra quartam conclusionem quidam doctor arguit. </p>
					<p>Primo sic: quandocumque sunt due processiones, sic se habentes quod terminus unius est
						principium respectu termini alterius processionis; una processio secundum rem videtur
						precedere aliam, sed ita se habet generatio in divinis ad spirationem quod terminus
						generationis qui est Filius est princi-[100rb]-pium Spiritus Sancti qui est terminus
						spirationis. </p>
					<p>Preterea, quandocumque duo actus indifferenter respiciunt suppositum et sine aliquo
						ordine, quilibet illorum actuum potest esse non supposito altero, sicut patet de audire
						respectu videre qui nullum habent ordinem in supposito, et ideo potest aliquis audire
						non supposito videre et econverso. Si igitur processiones predicte non haberent ordinem
						inter se, cum una sit per modum intellectus et altera per modum voluntatis, posset esse
						actus voluntatis non supposito actu intellectus, quod est impossibile.</p>
					<p>Preterea, quando principia emanationum vel activum non possunt se habere per
						equalitatem ad suppositum, nec actus sive emanationes se habent per equalitatem, sed
						principia istarum emanationum que sunt virtus sive vis generativa et spirativa non
						possunt se habere per equalitatem, quia una est constituens et alia quasi adveniens,
						igitur nec emanationes se habebunt per equalitatem, et sic una est ante aliam. Et
						confirmatur, quia quando actus sive emanationes se habent per equalitatem ad personam,
						vel utraque constituit personam vel neutra, quorum utrumque est inconveniens, quia
						quelibet persona oportet quod constituatur aliqua proprietate et una persona una
						constitutiva proprietate, ergo etc.</p>
					<p>Preterea, illa processio que completur et stat in dualitate est prior illa que
						completur et stat in trinitate. Cuius ratio est, quia dualitas precedit trinitatem, sed
						processio Filii completur et stat in dualitate. Processio autem Spiritus Sancti
						completur in trinitate, igitur generatio Filii precedit spirationem Spiritus Sancti.</p>
					<p>Responsio ad rationes <name>Garronis</name></p>
					<p>Ad primum istorum dicitur quod maior est vera, ubi terminus processionis realiter est
						prior suo per se principio, sed, ubi est posterior suo principio, una processio non est
						posterior altera, et sic ei proposito, quia Spiritus Sanctus qui est terminus
						spirationis non est posterior Filio qui est principium eius et terminus generationis, ut
						patet ex dictis.</p>
					<p>Ad secundum, maior est vera si actus omnino indifferenter et sine ordine respiciunt
						suppositum. Sed in isto sensu minor est falsa, quia, licet inter generationem et
						spirationem non sit ordo prioritatis et posterioritatis, est tamen ordo necessarie
						similitatis et essentialis identitatis. Et hoc sufficit ne unus istorum actuum possit
						esse sine reliquo qui tamen vellet ire ad vera concederet quod actus voluntatis divine
						potest esse non presupposito actu intellectus, quia sufficit quod actus sit simul cum eo
						et, si est simul, non presupponitur.</p>
					<p>Ad tertiam, si per equalitatem intelligit simultatem et per inequalitatem intelligit
						prioritatem, minor est falsa, quia vis generativa et spirativa que sunt principia
						istarum emanationum isto modo per equalitatem se habent, quia inter ipsa est omnimoda
						simultas et nulla prioritas realiter. Et quando dicitur quod una est constituens et alia
						quasi adveniens, ut patet ex dictis, ibi nihil est adventitium, et ideo, licet una sit
						constitutiva suppositi et alia non, tamen sequitur quod una sit prior alia. Et ad
						confirmationem patet quod non est bona consequentia. Actus sive emanationes sunt simul,
						ergo utraque constituit personam vel neutra. </p>
					<p>Ad quartum, maior est vera ubi dualitas est prior trinitate, quod in proposito non est
						verum, quia dualitas personarum non est realiter prior in trinitate in divinis. Ratio
						huius est, quia ubi dualitas est prior trinitate, potest esse trinitate non existente.
						In divinis autem tanta necessitate est trinitas sicut dualitas et dualitas sicut unitas,
						quia omnia sunt summe necesse esse.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Ad argumenta principalia</head>
					<p>Ad primum ostensum est in corpore questionis antecedens esse falsum et ad probationem
						patet quid dicendum ibidem. Secundam rationem concedo. Concordat enim cum dictis
							<name>Athanasii</name> dicens quod “in hac trinitate nihil prius aut posterius, nihil
						maius aut minus, sed omnes tres persone” etc.</p>
				</div>
			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 9 et 10, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 9 et 10, Quaestio 1 [atv-l1d9et10q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 9 et 10, Quaestio 1 [atv-l1d9et10q1.xml]
text
